Page 336 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

224
5.4.4 ข้ อเสนอแนะสําหรับการวิ จัยในครั ้งต่ อไป มีดังนี ้
1. การศึกษาควรเน้ นการศึกษาแนวทางการอนุ รักษ์ และฟื ้นฟูวัฒนธรรมไทยกวย
เพราะชาติพันธุ์ ไทยกวยอีกไม่นานจะหายไป และไม่มี ชาติพันธุ์กลุ ่มนี ้ เหลืออยู่ในสังคมอีกต่อไป
สื บเนื่องจากการที่ สังคมโลกเกิดการโลกาภิวัตน์ และการกลื นของวัฒนธรรมข้ ามชาติ พันธุ์ ที่มี
ศักยภาพมากกว่า
2. การศึกษาวิจัยควรเป็ นการศึ กษาการสร้ างมูลค่าเพิ่มจากวัฒนธรรมชาติพันธุ์
ไทยกวยในด้านการท่ องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยการนําเอาวิถีชีวิตและวัฒนธรรมดั่งเดิมของชาติพันธุ ์
ไทยกวยมานําเสนอ อีกทั ้ งยังเป็ นการช่วยให้ มีการสื บสานวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์นี ้ อีกต่อไป
3. การศึกษาชาติพันธุ์ ของกลุ่มในเขตพื ้ นที่อีสาน จะมีลักษณะวัฒนธรรมของชาติ
พันธุ์ที่มีการผสมผสานและกลืนกันค่อนข้ างสูง แต่ยังมีบางส่ วนที่มีอายุในชุมชนยังคงมีวิถีชีวิตและ
การรักษาวัฒนธรรมดั่งเดิมอยู่ แต่มีน้ อยลงไปมาก จึงไม่ อาจแยกแยะว่าส่วนไหนเป็ นชาติพันธุ์ใด
โดยเฉพาะ
5.5 บทสรุ ป
การศึกษาวิ จัยพลวัตการเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมการบริโภคชาวไทยกวยในเขตจังหวัด
สุริ นทร์ และจังหวัดบุ รีรัมย์ ซึ่งสามารถแสดงผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ การวิจัยทั ้ ง 3 ข้ อ คือ
วัตถุประสงค์ การวิจัยข้ อที่ 1 เพื่ อศึกษาบริ บทด้ านกายภาพ เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรมการดํารงชี วิต
ตลอดจนวิถีวัฒนธรรมการบริโภคอาหาร ซึ่งรวมทั ้ งรูปแบบการบริ โภค ความเชื่อ และภูมิปั ญญาด้ าน
การบริ โภคอาหารในประเพณีและพิธีกรรมต่างๆ ของชาวไทยกวยในเขตจังหวัดสุริ นทร์และจังหวัดบุรี รัมย์
โดยแบ่งออกจํานวน 2 จังหวัด และ 5 อําเภอ 6 หมู่บ้ าน ได้ แก่ ชาวไทยกวยที่อาศัยอยู่เขตบ้ านตรึ ม
บ้ านแตลอําเภอศรี ขภูมิ และบ้ านตากลาง อําเภอท่ าตูม จังหวัดสุริ นทร์ จนถึง บ้ านหนองบัวเจ้ าป่ า
อําเภอสตึก บ้ านโนนแดง อํ าเภอกระสัง และบ้ านศรี สุข อํ าเภอบ้ านกรวด จังหวัดบุรี รัมย์ และแบ่ง
ออกเป็ น 2 ประเด็น คือ 1. บริ บทด้านกายภาพ เศรษฐกิ จ สังคมและวัฒนธรรมการดํารงชีวิตชาว
ไทยกวย ซึ่งมีรายละเอียดพบว่า ชาวไทยกวยมี ประวัติความเป็ นมาเริ่ มเมื่อประมาณ 300 ปี ปลาย
สมัยกรุงศรี อยุธยาเป็ นราชธานี หรือสมัยต้ นกรุ งธนบุรี เป็ นราชธานี ประมาณพ.ศ.2303-2310 ซึ่งอพยพ
มาจากอัตปื อแสนแป แคว้ นเมืองจําปาศักดิ ์ ประเทศลาวในปั จจุบัน โดยมาเริ่ มตั ้ งรกรากที่บ้ านตรึม
เป็ นที่แรกและส่ วนใหญ่อพยพขยายไปตามเขตอําเภอต่างๆ ในจังหวัดสุริ นทร์ บุรี รัมย์ และศรี สะเกษ
ซึ่ งโดยทั่วไปจะเรี ยกลุ่มชาติ พันธุ์ นี ้ ว่ า “ส่วย” (เขมรป่ าดง) มี บทบาทในการส่งส่วยเป็ นเครื่ อง
บรรณาการแก่ กรุงศรี อยุธยาเป็ นประจําทุกปี อี กทั ้ งภาษาที่ ใช้ สื่อสารโดยการพูด คือ ตระกูลมอญ-