13
ฉั
นท์
สุ
วรรณบุ
ณย์
(2513 : 64-68) ได้
ศึ
กษาเกี่
ยวกั
บประเพณี
บุ
ญบั
้
งไฟไว้
ว่
า ได้
พั
ฒนามา
จากการเผาเที
ยนเล่
นไฟในสมั
ยสุ
โขทั
ย ในสมั
ยอยุ
ธยา ก็
มี
การเล่
นตรวจเพื่
อบู
ชาพุ
ทธบาทซึ
่
งตรวจ
หรื
อกรวดนี
้
ได้
พั
ฒนาเป็
นบั
้
งไฟในระยะต่
อมา และได้
ให้
ทรรศนะว่
าการจั
ดงานประเพณี
บุ
ญบั
้
งไฟ
แสดงให้
เห็
นถึ
งความสามั
คคี
ความเจริ
ญรุ
่
งเรื
องแห่
งชี
วิ
ตและสั
งคมของชาวอี
สาน ซึ
่
งถื
อเป็
น
วั
ฒนธรรมอั
นดี
งานควรแก่
การรั
กษาให้
คงอยู
่
คู
่
กั
บชาวอี
สานตลอดไป
พระยาอนุ
มานราชธน ( 2514 : 37) ได้
อธิ
บายความหมายของประเพณี
ไว้
ในหนั
งสื
อ
วั
ฒนธรรมประเพณี
ต่
าง ๆ ของไทยว่
าประเพณี
หมายถึ
งความประพฤติ
ของชนกลุ
่
มหนึ
่
งในที่
แห่
ง
หนึ
่
งถื
อเป็
นแบบแผนกั
นมาอย่
างเดี
ยวกั
น และสื
บทอดกั
นมานาน ถ้
าใครในหมู
่
พวกเดี
ยวกั
น
ประพฤติ
ออกนอกแบบก็
ผิ
ดประเพณี
หรื
อผิ
ดจารี
ตประเพณี
พระยาอนุ
มานราชธน (2515 : 100-104) ได้
กล่
าวถึ
งบุ
ญบั
้
งไฟของชาวอี
สานว่
าในงานจะมี
การแห่
บั
้
งไฟเพื่
อบู
ชาเทวดา และการประกวดบทเซิ
้
ง ซึ
่
งมั
กจะมี
คํ
าหยาบ นอกจากนี
้
ย ั
งกล่
าวถึ
งการ
ทํ
ารู
ปคนด้
วยฟางมั
ดเป็
นรู
ปหญิ
งชายกอดกั
นเรี
ยกว่
า ปู
่
แถนย่
าแถน โดยสร้
างเป็
นหุ ่
นเข้
าร่
วมขบวน
แห่
ได้
สรุ
ปเรื่
องแห่
บั
้
งไฟว่
า เป็
นพิ
ธี
เกี่
ยวเนื่
องกั
บความเจริ
ญงอกงามที่
มี
มาแต่
โบราณกาลทั
้
งนี
้
เป็
น
การบั
งคั
บให้
ผี
สางเทวดาซึ
่
งมี
อํ
านาจแฝงอยู
่
ในธรรมชาติ
ให้
อํ
านวยสิ ่
งที่
ตนต้
องการโดยมี
พื
ชพั
นธุ
์
ธั
ญชาติ
เจริ
ญงอกงามเป็
นต้
น หลั
งจากนั
้
นได้
ให้
ทรรศนะว่
าควรรั
กษาประเพณี
ไว้
ไม่
ให้
สู
ญ และควร
ตั
ดเรื่
องที่
หยาบคายออกไป
สมเด็
จกรมพระยาดํ
ารงราชานุ
ภาพ (2515 : 11-16) ได้
กล่
าวถึ
งบุ
ญบั
้
งไฟในภาคอี
สานไว้
ว่
า
ในช่
วงเดื
อนหก เดื
อนเจ็
ด และเดื
อกแปดนี
้
ชาวบ้
านต่
าง ๆ ในภาคอี
สานจะจั
ดให้
มี
การทํ
าบุ
ญบั
้
งไฟ
หรื
อเรี
ยกอี
กอย่
างหนึ
่
งว่
าบุ
ญเดื
อนหกโดยจะมี
การประชุ
มชาวบ้
านเพื่
อกํ
าหนดวั
นเวลาในการทํ
าบุ
ญ
ตลอดจนภาระต่
าง ๆ ที่
ต้
องช่
วยกั
นทํ
า เช่
น การปลู
กผามโดยเฉพาะฆราวาสชายหญิ
งที่
มาร่
วมงานจะ
ได้
รั
บประทานข้
าวปลาอาหารเช้
าเย็
นและเหล้
าอย่
างบริ
บรู
ณ์
อนึ
่
งในงานบุ
ญบั
้
งไฟนี
้
จะมี
พิ
ธี
ทาง
ศาสนาคื
อการบวชนาคและสรงนํ
้
าพระภิ
กษุ
สงฆ์
เพื่
อเลื่
อนสมณศั
กดิ
์
ด้
วย
กิ ่
งแก้
ว อั
ตถากร ( 2517 : 9) ได้
อธิ
บายความหมายของประเพณี
ไว้
ดั
งนี
้
ประเพณี
หมายถึ
ง
ความประพฤติ
สื
บต่
อกั
นมาจนเป็
นที่
ยอมรั
บของส่
วนรวม ซึ
่
งเรี
ยกว่
าเอกนิ
ยมหรื
อ พหุ
นิ
ยม เช่
น การ
แต่
งงาน การเกิ
ด การตาย เป็
นต้
น ส่
วนความประพฤติ
ที่
เรานํ
าเอาของชาติ
อื่
นมาปรั
บปรุ
งให้
เข้
ากั
บ
ความเป็
นอยู
่
ของเรา เพื่
อความเหมาะสมกั
บกาลสมั
ยและลั
กษณะของคนไทยซึ
่
งเรี
ยกว่
า สั
มพั
นธ์
นิ
ยม
จารุ
บุ
ตร เรื
องสุ
วรรณ (2519 : 20) ได้
ให้
ทรรศนะต่
อประเพณี
บุ
ญบั
้
งไฟในแง่
ยุ
ทธศาสตร์
ว่
า เป็
นความฉลาดของบรรพบุ
รุ
ษชาวอี
สาน เพราะถื
อว่
าการทํ
าบุ
ญบั
้
งไฟเป็
นการฝึ
กหั
ดให้