246
ให้
กั
บลู
กหลาน พร้
อมกั
บคํ
าอวยพรเพื่
อเป็
นขวั
ญและกํ
าลั
งใจให้
ลู
กหลาน พร้
อมกั
บคํ
าอวยพรเพื่
อ
เป็
นขวั
ญและกํ
าลั
งใจให้
ลู
กหลานได้
รั
บความสุ
ขความเจริ
ญต่
อไป
อุ
ปกรณ์
ที่
ใช้
ในการประกอบพิ
ธี
กรรมแซนโดนตา
อุ
ปกรณ์
ที่
ใช้
ในการประกอบพิ
ธี
กรรมแซนโดนตา
ซึ
่
งประกอบด้
วยเครื่
องบู
ชาซึ
่
งเรี
ยกว่
า
“
กรวย 5
”
ส่
วนเครื่
องเซ่
นไหว้
ประกอบด้
วยหมากพลู
อาหารคาวหวาน เครื่
องดื่
ม สุ
รา บุ
หรี่
และ
ผลไม้
ในท้
องถิ
่
นชนิ
ดต่
างๆ เสื
้
อผ้
า เครื่
องนุ
่
งห่
ม เครื่
องประดั
บ แต่
มาในสมั
ยปั
จจุ
บั
นเครื่
องเซ่
น
ไหว้
เหล่
านี
้
มี
ให้
เลื
อกมากมายในท้
องตลาด สามารถเลื
อกซื
้
อได้
ตามความสะดวก มี
ทั
้
งที่
เป็
นอาหาร
คาว หวานสํ
าเร็
จรู
ป ซึ
่
งในปั
จจุ
บั
นบางครอบครั
วในแต่
ละชุ
มชนอาจมี
ภาระต้
องปฏิ
บั
ติ
หน้
าที่
การ
งาน
และภาระที่
ต้
องรั
บผิ
ดชอบเป็
นอย่
างมาก
บางครอบครั
วอาจซื
้
อหาอาหารที่
มี
จํ
าหน่
ายใน
ท้
องตลาดแทนการประกอบอาหารขึ
้
นเอง เพื่
อความสะดวก รวดเร็
ว ทั
นต่
อยุ
คสมั
ยนี
้
ซึ
่
งมี
ความเร่
งรี
บ และมิ
ได้
ทํ
าให้
ขั
ดต่
อจารี
ตประเพณี
นี
้
ถึ
งแม้
ว่
าอาหารคาวหวาน หรื
อเครื่
องเซ่
นไหว้
บางอย่
างที่
มี
ในปั
จจุ
บั
น แต่
ในสมั
ยก่
อนย ั
งไม่
มี
เลย แต่
ลู
กหลานก็
มี
ความเชื่
อว่
า อาหารเครื่
องเซ่
น
ไหว้
บรรพบุ
รุ
ษจะต้
องมาจากนํ
้
าพั
กนํ
้
าแรงของลู
กหลานจะเป็
นอาหารกลุ
่
มใดหรื
อชนิ
ดใดก็
ได้
ที่
ลู
กหลานเห็
นว่
าดี
ที่
สุ
ด เพื่
อจะนํ
ามาเซ่
นไหว้
บรรพบุ
รุ
ษของตน (สมั
นญา บั
วศรี
. 2550 :
สั
มภาษณ์
)
ส่
วนบายเบ็
น ซึ
่
งเป็
นเครื่
องเซ่
นไหว้
ที่
มี
ความสํ
าคั
ญมากอี
กอย่
างหนึ
่
ง และก็
ย ั
งมี
การสื
บทอดต่
อมา
เรื่
อยๆจนถึ
งยุ
คปั
จจุ
บั
นซึ
่
งก็
ย ั
งมี
การประดิ
ษฐ์
ขึ
้
นจากใบตองสดมาทํ
าเป็
นกระทงใส่
ข้
าวเหนี
ยว
อาหารคาวหวาน และบนยอดสุ
ดครอบด้
วยกรวยใบตองสดยอดจะเสี
ยบด้
วยครากั
นลอง (หมากที่
ฝานเปลื
อกเป็
นแฉกๆ ) เพื่
อความสวยงามและใส่
เที
ยนไว้
สํ
าหรั
บจุ
ดทํ
าพิ
ธี
ที่
วั
ดโดยเชื่
อว่
า เป็
นการ
บอกตํ
าแหน่
งหรื
อนํ
าทางให้
กั
บวิ
ญญาณบรรพบุ
รุ
ษแต่
ละครอบครั
วมารั
บส่
วนบุ
ญส่
วนกุ
ศลที่
ลู
กหลานเตรี
ยมเอาไว้
ให้
แต่
สิ ่
งที่
เปลี่
ยนแปลงในปั
จจุ
บั
นก็
คื
อภาชนะซึ
่
งเดิ
มจะทํ
าจากใบตองสด
นํ
ามาเย็
บเป็
นกระทง แต่
ปั
จจุ
บั
นจะเป็
นจานหรื
อชามสั
งกะสี
ทรงกลม ซึ
่
งแต่
ละครอบครั
วจะจั
ดหา
และนํ
าไปประกอบพิ
ธี
กรรมตั
้
งแต่
ในอดี
ตจนถึ
งปั
จจุ
บั
น ดั
งนั
้
นจึ
งทํ
าให้
วั
ดไม่
สามารถจั
ดหาสถานที่
จั
ดเก็
บอุ
ปกรณ์
ดั
งกล่
าวได้
เพราะมี
จํ
านวนเพิ ่
มขึ
้
นเป็
นประจํ
าทุ
กปี
มาในปั
จจุ
บั
นนี
้
จึ
งทํ
าให้
เกิ
ด
กุ
ศโลบาย โดยวั
ดได้
นํ
าเอาภาชนะดั
งกล่
าวมาให้
ชาวบ้
านเช่
า โดยในแต่
ละปี
ชาวบ้
านไม่
ต้
องจั
ดหา
ภาชนะดั
งกล่
าวหรื
อที่
เรี
ยกว่
า บายเบ็
น นี
้
มาประกอบพิ
ธี
กรรม แต่
ให้
ชาวบ้
านในแต่
ละครอบครั
ว
มาเช่
า 1 ภาชนะ เท่
ากั
บ 1 ครอบครั
ว ซึ
่
งไม่
มี
การจั
บจองหรื
อแสดงความเป็
นเจ้
าของ โดยวั
ด
จะนํ
าเงิ
นที่
ได้
นั
้
นมาใช้
ในกิ
จของสงฆ์
ต่
อไป ซึ
่
งสิ
่
งนี
้
เป็
นสิ
่
งที่
มี
การเปลี่
ยนแปลงเป็
นกุ
ศโลบาย
การนํ
าเอาของเดิ
มมาใช้
เป็
นของสาธารณะ (พระครู
ปนั
สธรรมกิ
ต เจ้
าอาวาสวั
ดบวรประชานฤมิ
ต
หรื
อวั
ดขนุ
น
. 2550 :
สั
มภาษณ์
)