Page 123 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

102
เขตอีสานใต้ด้วย ในระหว่างพุทธศตวรรษที่ 16-17 ได้มีการสร้างปราสาทจํานวนมาก ชาวเขมรที่ถูก
เกณฑ์แรงงานจึงได้ตั้งหลักแหล่างอยู่รอบ ๆ ปราสาทและสร้างเมืองขึ้ น เช่น เมื องตํ่า (จังหวัด
บุรีรั มย์) และบริ เวณอื่น ๆ ทําให้วัฒนธรรมเขมรเข้าสู่ อีสานใต้ วัฒนธรรมเขมรได้เข้ามามี อิทธิพลใน
หมู่ชาวกวยในเขตจังหวัดศรี สะเกษ โดยเริ ่ มจากการที่เมืองกําปงสวายหนีภัยการเมืองเข้ามาเมื่ อ พ.ศ.
2353 บุตรี ของออกญาเดโชได้แต่งงานกับชาวเมื องสังขะต่อมาเจ้าเมืองสังขะได้ส่ งคนเข้ามาปกครอง
เมืองขุขันธ์ เนื่องจากขณะนั้ นเมืองขุขันธ์ไม่มีเจ้าเมือง จึงทําให้วัฒนธรรมเขมรเข้ามามี อิ ทธิพลทาง
ตอนใต้ของจังหวัดศรี สะเกษในปัจจุ บันและผสมกลมกลืนกับวัฒนธรรมของชาวกวยในบริ เวณแถบ
นี้ มีการนําวัฒนธรรมเข้ามาปฏิบัติในชี วิตประจําวัน โดยเฉพาะวัฒนธรรมด้านภาษาและ
ขนบธรรมเนี ยมต่าง ๆ เรี ยกชาวกวย ที่กลายเป็ นเขมรว่า “เขมรส่วย” และเรี ยกกลุ่มชาวกวยที่อยู่ใกล้
กับลาวที่ยอมรับวัฒนธรรมลาวว่า“ลาวส่วย ”
ส่ วนอีกบริ เวณที่พบว่ ามีชาวเขมรอาศัยอยู่จํานวนมาก คือ บริเวณที่ราบลุ ่มห้วยสําราญ แถบ
อําเภอขุขันธ์ อําเภอปรางค์กู่ เช่น ตําบลกันทรารมย์ ตําบลหัวเสือ ตําบลใจดี ตําบลโคกเพชร ตําบล
สะเดาใหญ่ ในพื้นที่ อําเภอขุขันธ์ ตําบลละลม อําเภอภูสิ งห์ ตําบลตู ม ตําบลสําโรงปราสาท อําเภอ
ปรางค์กู ่ จนศรี สะเกษได้ชื่อว่าเมืองเขมรป่ าดง ชาวเขมรรุ่ นสุดท้ายจํานวนหนึ่ งเข้ามาตั้ งถิ่นฐานใน
จังหวัดศรี สะเกษ เมื่อ พ.ศ. 2410 พระยาขุขันธ์ (วัง) ได้กราบทูลขอตั้ งบ้านลําห้ วยแสนไพรอาบาล
กับบ้านกันตวด ตําบลห้วยอุทุ มพร ริมเชิงเขาตกขึ้ นเป็ นเมือง พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่ หัว
ทรงโปรดเกล้า ให้ยกบ้านลําห้วยแสนไพรอาบาล เป็ นเมืองกันทรลักษ์ ยกบ้านกันตวด ห้วยอุ ทุมพร
เชิงเขาตกเป็ นเมืองอุทุมพรพิสัย ต่อมาผู ้ สําเร็ จราชการอินโดจีนฝรั่งเศส ได้มีหนังสือทักท้วงต่อ
รัฐบาลสยามว่า ฝ่ ายไทยตั้ งเมืองรุ กลํ้ าเข้าไปในดินแดนของฝรั่ งเศส หลังจากตรวจสอบ ให้ย ้ายเมือง
กันทรลักษ์ มาตั้งที่ บ้านบักดอง ปัจจุบันอยู ่ในท้องที่ อ.ขุนหาญ ส่ วนเมื องอุทุมพรพิสัย ย ้ายมาตั้งที่
บ้านผือ ตําบลเมือง อําเภอกันทรลักษ์ในปัจจุบัน ซึ่ งย่อมมีการอพยพไพร่พลเขมรมาด้วยจํานวนหนึ่ ง
ประชาชนกลุ่มที่พูดภาษาเขมรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ภาคอีสานตอนใต้ของประเทศไทยเรียก
อีกอย่างหนึ่ งว่า “เขมรสูง ” ปัจจุบันนี้ ชนกลุ ่ มนี้ อยู่ในจังหวัดสุริ นทร์ ศรี ษะเกษ บุรีรั มย์ มีประชากร
เป็ นอันดับสองรองจากกลุ่มไทยลาว มีอาศัยอยู่มากในจังหวัดสุ รินทร์ บุรีรัมย์ และศรี สะเกษ ทั้ ง 3
จังหวัด มีพื้นที่ บางส่วนติ ดต่อเป็ นแนวชายแดนกับประเทศกัมพูชาประชาธิ ปไตย ในปี พ.ศ. 2529
ได้มีการสํารวจพบว่ามีผู ้ พูดเขมรอยู่ใน 3 จังหวัด นอกจากพื้นที่ 3 จังหวัดนี้ แล้ว ย ังพบว่ามี ผู ้ พูดภาษา
เขมรกระจัดกระจายอยู่อีกหลายจังหวัด เช่นในพื้นที่ จังหวัดอุบลราชธานี มหาสารคาม นครราชสี มา
และในภาคอื่น ๆ เช่ นในจังหวัดนครนายก จันทบุรี ฉะเชิ งเทรา ปราจีนบุ รี อุทัยธานี และตราด การ
กระจายของกลุ ่มไทยเขมรในพื้นที่ ต่าง ๆ เกิดขึ้ นโดยการอพยพเคลื่อนย ้ายไปทํามาหากิ นเลี้ ยงชีพ
เป็ นส่วนใหญ่ ทั้ งนี้ เป็ นการเคลื่อนย ้ายไปจากจังหวัดสุ รินทร์ บุรี รัมย์ และศรี สะเกษ