Page 122 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

101
เป็ นบุตรของนายดี ซึ่ งภายหลังได้รับแต่งตั้งเป็ นพระสุ ริ นทร์ภักดี ศรี ไผทสมันต์) นายดีนี้ เป็ นบุ ตรคน
แรกของพระสุรินทร์ภักดี ฯ (เชี ยงปุม) เมื่ อชาวเขมรทราบว่าเข้ามาอยู่ด้วยเป็ นจํานวนมากขึ้ น (จังหวัด
สุ รินทร์. 2526 : 42) จากนั้ นชาวเขมรก็อพยพเข้ามาเรื่ อย ๆ เป็ นส่ วนใหญ่ จะตั้งถิ่ นฐานอยู่ตาม
รอยต่อของเขตเมืองสุ รินทร์ สังขะและขุขันธุ์ หญิงเขมรเป็ นจํานวนมากที่อพยพเข้ามาส่ วนใหญ่ได้
แต่งงานกับชายกวย ซึ่ งอาศัยอยู่ในเขตนี้ มาก่อน สาเหตุที่ผู ้หญิงชาวเขมรได้แต่ งงานกับชาวกวย
เพราะชายเขมรถูกฆ่าตายจํานวนมาก ในการสู้รบแย่ งชิงอํานาจกันระหว่างขุนนางกับ
พระมหากษัตริย์เพื่อแย่งชิงความเป็ นใหญ่กันเช่ น เหตุการณ์ที่เกิดขึ้ นในปี พ.ศ. 2533 ออกญาเดโช
เจ้าเมืองกําพงสวาย ได้ต่อสู ้ กับพระยาอุทัยราชากษัตริ ย์ผู ้ ครองอาณาจักรกัมพูชา ออกญาเดชแพ้จึงได้
นําข้าทาสบริ วารอพยพเข้ามาในพระราชอาณาจักรไทยพร้อมกับลูกสาว ซึ่ งเมืองที่ ลูกสาวออกญา
เดโชได้ทําพิธีสมรสต่อมานั้ นคือ ที่ตั้ งเมืองสั งขะในปัจจุ บัน (หม่อมราชวงศ์วิจิตร ปฐม คเนจร.
2506 : 223-224) เมื่อชาวเขมรอพยพเข้ามาอยู ่ในเขตพื้นที่ จังหวัดสุ รินทร์ สังขะ ขุขันธุ์ ชนชั้ น
ปกครองชาวเขมรได้ยกฐานะวัฒนธรรมเมือง และเกิ ดการผสมผสานกับวัฒนธรรมของกลุ่มกวยกับ
กลุ่ มไทยลาว ที่อาศัยอยู่บริเวณนี้ มาก่อนแต่ในเขตป่ าเขาหรื อที่ ห่างไกลออกไป ชาวเขมรก็ย ังคงยึด
มั ่นในประเพณีพิ ธีกรรมของตนอย่างเคร่ งครัด (Paitoon Miotusol. 1984 : 52)
ชาวไทยเขมรเป็ นกลุ่มชาติพันธุ ์กลุ่มหนึ่ งในภาคตะวันออกเฉี ยงเหนือ ซึ่ งตั้งถิ ่นฐานอยู่มาก
ในบริ เวณตอนใต้หรื ออี สานใต้ ในจังหวัดแนวชายแดนไทยกัมพูชา อันได้แก่ บุรี รัมย์ สุ ริ นทร์ ศรี สะ
เกษ และอุบลราชธานี บางส่ วน กลุ ่มไทยเขมรเป็ นกลุ่มชาติ พันธุ ์ขนาดใหญ่ในบริ เวณเทือกเขาพนม
ดงรัก การตั้ งถิ่นฐานของชาวเขมรใน จังหวัดศรี สะเกษนั้ น มีมาแต่โบราณกาล และสื บเชื้ อสาย
ต่อเนื่ องมาจนถึงปั จจุบัน โดยจะอยู่ ในเขตท้องที่ อําเภอกันทรลักษ์ ด้านที่ติ ดกับเขาพนมดง
รัก แถบบ้านทุ่งใหญ่ บ้านประทาย บ้านบึงมะลู บ้านโดนเอาว์ บ้านรุง บ้านทุ่งยาว เป็ นต้น และ
บริเวณบ้านบักดอง บ้านพราน บ้านทุ่งเลน บ้านสําโรงเกี ยรติ บ้านไพร บ้านกระมัล บ้านกราม
บ้านกันทรอม อําเภอขุนหาญ บ้านไพรบึง บ้านพราน บ้านสําโรงพลัน บ้านไทร อําเภอไพรบึง
บ้านสําโรงระวี บ้านศรี แก้ว อําเภอศรี รัตนะ ชุ มชนดังกล่าวเป็ นชุมชนโดยรอบบริ เวณปราสาทเขา
พระวิหาร ซึ่ งอาศัยอยู่ แถบ อําเภอห้วยขะยุง และห้วยทาที่ เป็ นสาขาหนึ่ งของห้วยขะยุง
0 อิทธิพลทางการเมื องและวัฒนธรรมด้านต่าง ๆ ของเขมร ได้ขยายเข้าสู่ ดินแดนจังหวัด
ศรีสะเกษ ในสมัยเขมรพระนคร (พุทธศตวรรษที่ 16-18) การขยายอิทธิพลทางการเมืองของเขมร
ในสมัยของพระเจ้าสุ ริยวรมันที่ 1 (พ.ศ. 1545-1593) พระเจ้าสุ ริยวรมันที่ 2 (พ.ศ. 1724-1761) เป็ น
สมัยที่ชาวเขมรได้เข้ามาอยู่ในเขตจังหวัดศรี สะเกษ เพราะกษัตริ ย์เขมรได้เกณฑ์ชาวเขมร จาก
ประเทศเขมรและชาวกวยในเขตอีสานใต้ ให้ เป็ นผู้ สร้ างปราสาท และสร้างเมืองในเขตอี สาน
นอกจากนี้ ประชาชนย ังถูกบังคับให้สร้ างถนนหนทางจากนครธม ไปย ังเมื องและประเทศต่าง ๆ ใน