Page 121 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

100
ตั้งแต่สมัยพระเจ้าสุ ริยวรมันที่ 1 เป็ นต้นมา ได้มีการสร้างปราสาทต่างๆ ต่อเนื่องเป็ นลําดับ
หลายรัชกาล จนถึงพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 เช่นการสร้างปราสาทหินเขาพระวิ หาร ปราสาทหินสระ
กําแพงใหญ่ ซึ่ งศิลาจารึกเขาพระวิ หารหลักที่ 1 หลักที่ 2 ชี้ ให้ เห็นถึงการมีอํานาจของเขมรโบราณ
ได้ระบุว่ามีการสร้างเกษตราธิคม สร้างปราสาทหิน ขุดสระนํ้ า และการถวายข้าทาสไว้ดู แลบํารุ ง
ศาสนสถานเป็ นจํานวนมาก
ชาวเขมรจัดอยู ่ในกลุ่ มชนที่ใช้ภาษาตระกูลมอญ-เขมร ภาษาพูดของชาวเขมรมีรากศัพท์มาจากภาษา
บาลี-สันสกฤตเป็ นส่วนมาก นอกจากภาษาพูดแล้วย ังรั บเอาวัฒนธรรมหลายอย่างเช่ น กฎหมาย
ศาสนา คําราชาศัพท์ รูปแบบการปกครอง ฯลฯ มาจากอิ นเดีย ก่ อนที่เขมรจะอพยพเข้ามาอยู่ในถิ ่น
ปัจจุบันนี้ เชื่ อว่าดินแดนแถบนี้ เป็ นถิ่นเดิ มของชนชาติเงาะ (Proto-Melanesian) และชนชาติอินโดเน
เซียน (Indo-Malay)เมื่อชนชาติ เขมรอพยพเข้ามาถึงลุ่มนํ้ าโขงก็ได้เผชิญหน้ากับชนชาติต่าง ๆ ใน
แถบนั้ น เช่น พวกจาม พวกข่าระแด และข่าจรวย เป็ นต้น แต่เขมรเป็ นชนส่ วนใหญ่ที่มีอิทธิ พลเหนือ
พวกเหล่านี้ (ราชบัณฑิตสถาน. 2504 : 2066-2068 ) ชาวเขมรมีลักษณะที่คล้ายคนไทยของเราหลาย
ประการ เช่น ในด้านความเป็ นอยู่ การนับถือศาสนา ขนบธรรมเนี ยม ประเพณี และวัฒนธรรม
เพราะต่างก็อยู่ในวัฒนธรรมแบบพระพุทธศาสนาและสังคมชาวนาเหมือนกัน แต่ความเชื่ อบางอย่าง
อาจจะแตกต่างกันออกไป เขมรย ังรั กษาภาษาของตนไว้ได้เป็ นอย่างดี ประชาชนชาวเขมรได้อพยพ
เข้าสู่ภาคตะวันออกเฉี ยงเหนือของประเทศไทยในเขตที่เรี ยกว่าเขมรป่ าดงนั้ นหมายถึงพวกมอญ-
เขมรที่เรี ยกว่า ส่วย กูย ข่า ที่มีบ้านเมือง ส่ วนใหญ่อยู่ในเขตอีสานใต้ (ศรี ศักร วัลลิโภดม. 2533 :
450) ในสมัยอาณาจักรพระนครหลวง (ประมาณคริ สต์ศตวรรษที่ 9-15) สาเหตุของการอพยพ
เนื่องมาจากการสู้รบระหว่างราชอาณาจักรไทยกับกัมพูชา ในสมัยสมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี (2310-
2325) ในปี พ.ศ. 2324 เมืองกัมพูชาเกิดจลาจล เพราะเจ้าฟ้ าทะละหะ (มู) และออกญาวิบูลราช (ชู)
เป็ นกบฎ สมเด็จพระเจ้ากรุงธนบุรี ทรงโปรดให้สมเด็จเจ้าพระยามหากษัตริ ย์ศึกกับเจ้าพระยาสุร
สี ห์ ยกกองทัพไปปราบแต่ย ังทําการไม่ สําเร็จก็เกิดเหตุจลาจลในกรุ งธนบุรี ต้องยกทัพกลับ สงคราม
ครั้ งนี้ ได้เกณฑ์กําลังของเมืองปะทายสมันต์ เมืองขุขันธุ์ และเมืองสั งขะ สมทบกับกองทัพหลวงไปตี
เมืองเสี ยมราฐ สะโตง กําพงสวาย เมื องบรรทายเพชรเมืองบรรทายมาศ เมืองรุ งตําแรย์ (ถํ้าช้าง)
เมืองเหล่านี้ ยอมแพ้เมื่อยกกองทัพกลับกรุ งธนบุรีจึงได้กวาดต้อนพลเมืองชาวเขมรมาด้วย และบาง
พวกก็ได้อพยพเข้ามาเอง ชาวเขมรที่ อพยพเข้ามาก็ จะมาตั้ งถิ่นฐานอยุ ่ในพื้นที่เมื องสุริ นทร์ สังขะ
ขุขันธุ ์ เป็ นส่วนมาก ในการอพยพเข้ามาครั้ งนี้ ได้มีขุนนางผู ้ ใหญ่ของฝ่ ายเขมรเป็ นหัวหน้า เช่น
ออกญาริ นทร์ เสน่หาจางวาง ออกญาไกรแป้ นออกญาทุม และนางสาวดาม มาตไว บุตรี เจ้าเมือง
บรรทายเพชรและพี่น้องบ่ ายไพร่จํานวนหนึ่ งได้อพยพเข้ามาอยู่ที่เมืองปะทายสมันต์ (เมืองสุริ นทร์)
ต่อมาภายหลังนางสาวดาม มาตไว ได้แต่ งงานกับหลานชายเจ้าเมืองปะทายสะมันต์ชื่อ สุ ่ น (นายสุ ่ น