80
ว่
าใครเป็
นผู
้
แต่
ง และแต่
งขึ
้
นเมื่
อใด นิ
ยมใช้
เทศน์
ในพิ
ธี
กรรม (ขอฝน) เนื่
องจากมี
ความเชื่
อว่
าฝนไม่
ตกต้
องตามฤดู
กาล เพราะพระยาแถนไม่
ยอมส่
งฝนลงมาสู
่
พื
้
นโลก
2.2 เนื
้
อเรื่
อง
พระราชาองค์
หนึ
่
งนามว่
าเอกราช มเหสี
นามว่
าสี
ดา ปกครองเมื
องชมพู
ด้
วย
ทศพิ
ธราชธรรม ต่
อมามี
พระโพธิ
์
สั
ตว์
(พระยาคั
นคาก) สิ
้
นบุ
ญบนเมื
องสวรรค์
ลงมาเกิ
ดย ั
งเมื
อง
มนุ
ษย์
เข้
าไปเกิ
ดในครรภ์
ของนางสี
ดา เมื่
อครบกํ
าหนดจึ
งประสู
ติ
โอรสเป็
นท้
าวคั
นคาก ท้
าวคั
นคาก
ขอให้
เมตตาเลี
้
ยงดู
ไว้
แล้
วจะตอบแทนบุ
ญคุ
ณภายหลั
ง โหรหลวงได้
ทํ
านายว่
าราชโอรสเป็
นผู
้
มี
บุ
ญญาธิ
การ จะได้
เป็
นที่
พึ
่
งพาอาศั
ยของบิ
ดามารดา และไพร่
ฟ้
าประชาชนถ้
วนหน้
า เมื่
อโอรสเจริ
ญ
วั
นได้
อธิ
ฏฐานต่
อพระอิ
นทร์
ดลบั
นดาลให้
หญิ
งผู
้
เป็
นคู
่
ครองกั
นมาตั
้
งแต่
ชาติ
ก่
อนมาร่
วมเป็
นสามี
ภรรยาในชาติ
นี
้
พระอิ
นทร์
จึ
งเนรมิ
ตปราสาท และเครื่
องประดั
บตกแต่
ง แล้
วแปลงร่
างพระโพธิ
์
สั
ตว์
พระเจ้
าเอกราชและมเหสี
เสด็
จมาท้
าวคั
นคากจึ
งได้
ทู
ลความเป็
นมาให้
ทราบ ทุ
กคนเมื่
อทราบต่
างชื่
น
ชมยิ
นดี
และมอบเมื
องชมพู
ให้
ท้
าวคั
นคากปกครอง มี
พระยาร้
อยเอ็
ดหั
วเมื
องพากั
นส่
งส่
วยเป็
น
ประจํ
าทุ
กปี
บ้
านเมื
องไพร่
ฟ้
าประชาชนมี
ความร่
มเย็
นเป็
นสุ
ข ต่
อมาบ้
านเมื
องเกิ
ดทุ
พภิ
กขภั
ยข้
าวยาก
หมากแพงฝนแล้
งติ
ดต่
อกั
นเจ็
ดปี
ห้
วยหนอง คลอง บึ
ง แม้
นํ
้
าแห้
งหมด พญาคั
นคากจึ
งเดิ
นทางไปหา
พญานาคผู
้
มี
อิ
ทธิ
ฤทธิ
์
สามารถดลบั
นดาลให้
ฝนตก พญานาคทู
ลว่
า ณ ยอดเขาพระสุ
เมรุ
เป็
นที่
ประทั
บของพระอิ
นทร์
มี
ยอดเขาสั
ตตะบั
วระภั
ณฑ์
สู
งเพี
ยงครึ
่
งหนึ
่
งของเขาพระสุ
เมรุ
เป็
นที่
ประทั
บ
ของพญาแถน พอถึ
งเดื
อนห้
านาคจะพากั
นไปเล่
นนํ
้
าในแม่
นํ
้
า นํ
้
าที่
นาคเล่
นเป็
นก้
อนใหญ่
เท่
าภู
เขา
ลมพั
ดเอานํ
้
าก้
อนไปกระทบภู
เขาแตกเป็
นเม็
ดตกลงสู
่
เมื
องมนุ
ษย์
เรี
ยกว่
า นํ
้
าฝน เหตุ
ที่
ฝนไม่
ตก
เพราะพญาแถนอิ
จฉาและเกรงว่
าพญาคั
นคากจะรุ
กรานเหยี
ยบย ํ
่
าถึ
งเมื
องแถน จึ
งห้
ามไม่
ให้
นาคลง
เล่
นนํ
้
าในแม่
นํ
้
า
เมื่
อพญาคั
นคากได้
ฟั
งจึ
งวางแผนให้
นาคทํ
าถนนร่
วมกั
บปลวกถึ
งเมื
องแถน พอฤกษ์
ดี
พญาคั
นคาก และนางอุ
ดรกุ
รุ
ททวี
ปขี
้
ช้
างพระที่
นั
่
งออกก่
อน พระยาหั
วเมื
องตามหลั
งพญาครุ
ฑ
พญานาคพร้
อมสั
ตว์
มี
พิ
ษ เช่
น ต่
อ แตน ผึ
่
ง มอด จึ
งยกทั
พไปเมื
องแถน พญาแถนส่
งเสนามาไต่
ถาม
สาเหตุ
ได้
ความว่
าพญาคั
นคากยกทั
พมารบกั
บพญาแถน ด้
วยเหตุ
ที่
พญาแถนไม่
ทํ
าตามจารี
ตประเพณี
ดั
้
งเดิ
ม (ปรี
ชา พิ
ณทอง. ม.ป.ป. : 199-217) พญาแถนประพฤติ
ขั
ดต่
อประเพณี
โบราณของบรรพบุ
รุ
ษ
เมื่
อถึ
งเดื
อนห้
า เดื
อนหก แถนจะต้
องแต่
งนํ
้
าฝนให้
ตกลงสู
่
เมื
องมนุ
ษย์
ทุ
กปี
เวลาผ่
านมาเจ็
ดปี
แล้
ว
พญาแถนไม่
แต่
งนํ
้
าฝนทํ
าให้
พื
้
นดิ
นแห้
งผาก ผงฝุ
่
นปกคลุ
ม อวดตนว่
า เป็
นพญาแถน พญาคั
นคากจึ
ง
จํ
าเป็
นต้
องยกทั
พมาเพื่
อทํ
าลายเมื
องพญาแถน เมื่
อเสนาพญาแถนได้
ฟั
งจึ
งเดิ
นทางกลั
บไปทู
ลพญา
แถน พญาแถนจั
ดทั
พออกรบกั
บกองทั
พพญาคั
นคาก ผลปรากฏว่
าพญาแถนเป็
นฝ่
ายพ่
ายแพ้
เสนา
ของพญาคั
นคากมี
ความคิ
ดเห็
นตรงกั
นว่
าควรฆ่
าพญาแถน เพราะละเว้
นการปฏิ
บั
ติ
หน้
าที่
ทํ
าให้
เกิ
ด