Page 61 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

51
ไพบูลย์ สุ นทรารักษ์ (2515 : 59-68) ได้กล่าวไว้ว่า จังหวัดสุ รินทร์ ตั้ งแต่
สมัยอยุธยาตอนปลาย เคยเป็ นเมืองที่ ชาวกุยอาศัยอยู่เป็ นจํานวนมาก แต่ต่อมาได้มีกลุ่มเขมร ซึ่ ง
เป็ นกลุ ่มที่เข้มแข็งกว่าชาวกุยได้เข้ามาภายในพื้ นที่จังหวัดสุริ นทร์ และชาวเขมรซึ่ งเป็ นกลุ่มที่มี
วัฒนธรรมของกลุ่มตนเผยแพร่ ไปในกลุ่มของชาวกุย จนทําให้ชาวกุยซึ่ งเป็ นชนกลุ่มใหญ่ของ
จังหวัด ได้กลายเป็ นชนกลุ ่มน้อยไป เพราะรับเอาวัฒนธรรมของกลุ่มเขมรนั้ นเอง
ไพฑูรย์ มีกุศล (2515 : 23) ได้กล่ าวไว้ว่า ก่อน พ.ศ. 2534 พวกชาวกุยได้
อพยพมาจากเมืองอัตปื อและเมืองแสนแป แล้วมาตั้ งบ้านเรื อนตามที่ต่ างๆ ในเขตอีสานตอนใต้
จังหวัดสุ รินทร์ชาวกุยได้อพยพมาตั้ งบ้านเมืองครั้ งแรกที่บ้านเมืองที่ บ้านกุดหวาย บ้านเมืองลึง
บ้านอัจจะปะนึง บ้านลําดวน และบ้านจารพัด ต่อมา พ.ศ. 2302 สมัยอยุธยา ชาวกุยจังหวัด
สุ ริ นทร์ ได้รั บบรรดาศักดิ์ จากพระเจ้ากรุ งศรี อยุธยา เพราะสามารถช่ วยจับช้าง ที่แตกโรงมาจาก
อยุธยานําไปถวายกลับคืนได้
นิคม วงเวียน (2526 : 168) ได้กล่ าวไว้ว่า ชาวกุยมีความเชื่อถื อในเรื่ องต่างๆ
เช่ น ความเชื่อเกี่ยวกับพิธีกรรม ความเชื่อเกี่ยวกับเรื่ องไสยศาสตร์ ความเชื่ อเกี่ยวกับประเพณี ความ
เชื่ อเกี่ยวกับเรื่ องสิ่งศักดิ์ สิ ทธิ์ ความเชื่ อเกี่ยวกับโชคลางและความเชื่อเกี่ยวกับปรากฏการณ์ธรรมชาติ
นอกจากนั้นย ังได้วิเคราะห์พฤติกรรมของชาวกุยว่าเป็ นผู้ รั กสันโดษและกล้าหาญ
ประวัติ มหาดไทยส่วนภูมิภาคจังหวัดสุริ นทร์ (2526 : 39) ได้กล่ าวไว้ว่าใน
สมัยอยุธยามีอาณาเขตกว้างขวางมาก ชาวไทยพื้นเมืองกลุ่ มหนึ่ ง ซึ่งเรี ยกตนเองว่า กุย หรือกูย
หรื อกวย อาศัยอยู่ในเมืองอัตปื อและเมืองแป ซึ่ งในขณะนั้ นอาณาจักรนี้ เป็ นดินแดนของอาณาจักร
ไทย เป็ นพวกที่มีความรู ้ความสามารถในการจับช้างและสัตว์ป่ านานาชนิด ได้อพยพข้ามลํานํ้ าโขง
มาสู่ ฝั่งขวา เมื่อ พ.ศ. 2260 และได้แยกย ้ายกันอยู่ตามที่ต่างๆ ในเขตอีสานตอนใต้ บริเวณจังหวัด
สุ ริ นทร์มีชาวกุยได้อพยพเข้ามาอยู่ตามพื้ นที่ของจังหวัด และได้แยกย ้ายกันตั้ งบ้านเรื อนประกอบ
อาชี พด้วยการทํานา ทําไร่ การจับช้างป่ าและการหาของป่ า
ศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดสุ รินทร์ (2528 : 50) ได้ศึกษาสํานวน ภาษิ ต และคํา
สอนพื้ นบ้านในจังหวัดสุ รินทร์และศรี สะเกษ ในการศึกษาจะใช้ภาษาเขมรและภาษากุ ย จากนั้ นจะ
ถอดความออกมาเป็ นภาษาไทย สํานวน ภาษิ ต และคําสอนพื้นบ้านที่ศึกษา จะเกี่ยวพันกับวิถี ชีวิต
ของชาวบ้านในด้านการดําเนิ นชีวิตประจําวัน ประเพณี และวัฒนธรรมของชาวเขมรและชาวกุย
ชื่ น ศรีสวัสดิ์ (2529 : 33) ได้กล่าวว่า ชาวกุยที่อาศัยอยู่ในจังหวัดสุริ นทร์
ชอบอาศัยตั้ งบ้านเรื อนอยู่ใกล้บริเวณแม่นํ้ากับเทือกเขา เพราะชาวกุ ยเป็ นผู้มีความสามารถในการ
เลี้ยงช้ างและจับช้างป่ า เหตุที่ ชอบอยู่ บริ เวณป่ าและแม่ นํ้ าเพราะเป็ นสถานที่ที่เหมาะแก้การเลี้ ยงช้าง
ชาวกุยจึงนิยมที่จะอยู่บริเวณที่เป็ นป่ ามากกว่าเป็ นที่โล่ง
สะอาด ขันอาษา (2530 : 14-16) ได้กล่ าวไว้ว่า สถานที่โดยทั่วไปของภาค