Page 60 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

50
เมื่อ พ.ศ. 2450 ศรี สะเกษย ังเป็ นเมืองที่มีชาวกูยอาศัยอยู่กันทางเมือง มีพวกลาวเวี ยง (สาขา
เวี ยงจันทร์) ปะปนอยู่บ้างบางหมูบ้าน แต่ต่อมาวัฒนธรรมของชาวลาว ได้เข้ามามีอิ ทธิพลในหมู่บ้าน
ชาวกูย ทําให้เกิดการผสมผสานทางวัฒนธรรม ชาวกูยที่ นี่พูดภาษาลาวด้วยสําเนี ยงส่วยโดยสามารถ
ใช้สระเอือได้ ในขณะที่ภาษาลาวเวียงมีแต่ สระเอีย ร่องรอยที่แสดงว่าศรี สะเกษเคยเป็ นเมืองที่ชาวกู
ยอยู่กันทั้งเมื อง คือ สํามะโนประชากรในสมัยนั้ น และการเรี ยกขานชาวศรี สะเกษว่า ส่ วยศรี สะเกษ
อยู่จนทุกวันนี้ ด้วยสาเหตุที่จะดัดแปลงพัฒนาตนเองให้เข้ากับวัฒนธรรมที่ตนคิดว่ าสูงกว่า ดีกว่า จึ ง
ทําให้ภาษาและวัฒนธรรมของกูย นั บวันมีแต่ จะหมดสิ้ นไป ชาวกูยชอบอพยพเคลื่อนย ้ายอยู่เสมอ
เพื่อแสวงหาที่ ดินอุดมสมบูรณ์เหมาะแก่การเพาะปลู ก นอกเหนือจากอยู่ ในประเทศกัมพูชาแล้ว ชาว
กู ยย ังมีมากในบริ เวณเมืองอัตปื อแสนปาง จําปาศักดิ์ และสาละวัน ในบริเวณตอนใต้ของลาว แต่
เนื่องจากต้องประสบภัยธรรมชาติ เช่น นํ้ าท่วม ฝนแล้งรวมทั้งภัยทางการเมือง ชาวกูยจึ งอพยพข้าม
ลํานํ้ าโขงเข้าสู่ ภาคอีสาน โดยเฉพาะทางด้ านแก่งสะพือและในเขต อําเภอโขงเจียม (ซึ่ งชาวกู ยเรียกว่า
โพงเจี ยงแปลว่าฝูงช้าง) หลังจากนั้ นลูกหลานชาวกู ยก็แยกย ้ายกันไปตั้ งบ้านเรื อน ที่บ้านนากอนจอ
ซึ่ งเป็ นภาษากูย แปลว่า บ้านนาลูกหมา ปัจจุ บันคือบ้านวาริ นชําราบ จังหวัดอุบลราชธานี ที่บ้าน
เจี ยงอี (แปลว่าช้ างป่ วย) ในเขตอําเภอเมืองศรี สะเกษในปัจจุ บัน นับว่าในบรรดากลุ่มชาติพันธุ์กู ย
ลาว เขมร ชาวกูยเป็ นชนชาติ ดั้ งเดิม ที่ ตั้ งหลักแหล่งอยู่ในพื้นที่ อีสานใต้เป็ นกลุ ่มแรก
ลักษณะภาษาและลัทธิ ความเชื่อของคนในท้องถิ่น
จากการศึกษาเอกสารเกี่ยวกับลักษณะภาษาลัทธิความเชื่ อของคนในท้องถิ่งผู้ วิจัยจะนําเสนอ
ดังนี้
ดําเนิ ร เลขะกุล (ม.ป.ป. : 3) ได้กล่าวไว้ว่า กุยอยู่ในกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษา
ตระกูลมอญ-เขมร พวกกุยมี รูปร่ างลักษณะคล้ายเขมรมาก ผมหยิก ผิวคลํ้ า พูดภาษาผสมที่ เกิดจาก
ภาษามอญกับเขมร เดิมถิ่นฐานอยู่ บริ เวณตอนเหนื อเมืองเสี ยมราฐ และเมืองกัมปงธม ก่อนที่ชาว
ไทยจะเข้ามาอยู่ในบริ เวณนั้ นเสี ยอีก ต่อมาชาวกุยได้อพยพเข้ามาทิวเขาพนมดงรัก ไปอยู่ในพื้นที่
ของจังหวัดสุริ นทร์ บุรี รัมย์ ศรี สะเกษ อุบลราชธานี และทางตอนใต้ของจังหวัดร้อยเอ็ด
ประถม คเนจร (2507 : 654) ได้กล่าวไว้ว่า ชาวส่วยภาคอีสานจังหวัด
สุ ริ นทร์ ในสมัยพระเจ้าเอกทัศน์ ช้างเผือกได้แตกโรงหนีมาจากอยุธยา และได้เข้ามาย ังบริเวณพื้ นที่
ของจังหวัดสุริ นทร์ ชาวส่วยซึ่ งมีความสามารถในการจับช้าง ได้ทําการจับช้างที่แตกโรงหนี มา
นําไปถวายพระเจ้าเอกทัศน์ดังเดิม จึ งทําให้ชาวส่วยจังหวัดสุ รินทร์ที่ จับช้างถวาย ได้รับพระมหา
กรุ ณาธิคุ ณแต่งตั้งมีบรรดาศักดิ์ ต่างๆ กัน นอกจากนั้ นย ังได้กล่าวถึ งความเป็ นนักรบของชาวส่วย
จังหวัดสุ รินทร์ด้วย