Page 58 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

48
ชาวต่างประเทศ และของป่ าเป็ นสิ ่ งที่ต้องการของชาวต่างประเทศเป็ นอย่างมาก และเรี ยกกลุ ่มไพร่
ส่ วย ส่ วนชาวกุยที่มีฐานะมีเงินทอง พอที่จะเสียส่วยได้ จะใช้เงินส่งส่วยแทนสิ ่งของ เรี ยกชาว
กุ ยกลุ ่มนี้ ว่าส่วยเงิน คําว่า ส่วยจึงใช้เรี ยกแทนชาวกุยตั้งแต่นั้ นเป็ นต้นมา (อัจฉรา ภาณุ รัตน์.
2537 : 74 – 80) ในเวลาต่อมาได้มีกลุ ่มชนเขมร ได้อพยพเข้ามาอยู่ในพื้นที่ จังหวัดสุริ นทร์ และได้
เข้ามาอยู่ปะปนกับชาวกุย ประกอบกับชาวเขมรที่ อพยพเข้ามาในเวลานั้ น ในเวลาต่อมาได้มีกลุ่มชน
เขมร ได้อพยพเข้ามาอยู่ในพื้นที่ จังหวัดสุริ นทร์ และได้เข้ามาอยู่ ปะปนกับชาวกุย ประกอบกับชาว
เขมรที่ อพยพเข้ามาในเวลานั้ น เป็ นกลุ่มที่มีกําลังที่เข้มแข็ง ได้นําเอาประเพณี วัฒนธรรมที่ เป็ น
ของกลุ ่ มตนเข้ามา เผยแพร่ ในกลุ ่มของชาวกุยทําให้ชาวกุยรับเอาวัฒนธรรม ประเพณีของกลุ ่มชน
ชาวเขมรมาผสมผสาน จนทําให้ชาวกุยซึ่งเป็ นชนกลุ่มเดิมและเป็ นกลุ่มที่ใหญ่ของจังหวัดสุ รินทร์
กลายเป็ นชนกลุ่มน้อยไป ปั จจุบันนี้ ชาวกุยเป็ นชาวกุ ยแท้ ที่ไม่ได้รั บเอาวัฒนธรรมของชนกลุ่มอื่น
นั้ นมีน้อยมากที่ หลงเหลืออยู่ในจังหวัดสุ รินทร์ (เสียน แก้วดี. สัมภาษณ์ : 2537 ) ชนพื้นเมือง
ของจังหวัดศรี สะเกษชนพื้นเมืองของจังหวัดศรี สะเกษที่สําคัญได้แก่ ส่ วย ลาว เยอและเขมร ซึ่ งมี
ลักษณะวัฒนธรรมเป็ นของตนเอง ปัจจุ บันได้กระจายอยู่ตามอําเภอต่ างๆ ของจังหวัดศรี สะเกษ
ส่ วย เยอ เดิ มคนทั ่วไปจะเรี ยกส่ วยว่า “ข่า” แต่ชาวส่ วย เยอ จะเรี ยกตัวเองว่า กวย
หรื อ กุย ซึ่ งมีความหมายว่ า “คน” เป็ นชนพื้ นเมืองที่ มีถิ ่นฐานตามสองฝั่ งแม่นํ้ าโขงบริ เวณตอนใต้
ของประเทศลาวและตอนใต้ของภาคตะวันออกเฉี ยงเหนือของประเทศไทย ชาวเยอและส่วย ใช้
ภาษาเดียวกันแต่สําเนียงจะเพี้ ยนไปตามถิ่นฐานว่า อยู่ใกล้กับชนพื้นเมืองใดเช่น ลาวหรื อเขมร
จากหลักฐานทางประวัติศาสตร์ ส่ วนใหญ่ระบุว่า ส่วยอพยพมาจากเมืองอัตปื อ แสนแป (ประเทศ
ลาว) และบางส่ วนมีหลักฐานว่า เยอในจังหวัดศรี สะเกษอพยพมาจากเมืองโขงทางตอนใต้ของนคร
จําปาศักดิ์ เมื่อมาอยู่จึงตั้ งชื่อถิ ่นที่ อยู่ ใหม่ว่า เมื องคง (ตามสําเนียงชาวเยอ) ในอําเภอราศีไศล
ปั จจุบัน สาเหตุ ของการอพยพของชาวส่วยนั้ นเนื่ องมาจากเกิดการต่อสู้ทางการเมื องในนครเวียง
จันทร์เป็ นผลให้ชาวลาวอพยพลงมาตั้งหลักแหล่งในตอนใต้ของประเทศลาว ทําให้ชาวส่วยต้อง
อพยพหนี จากเมืองอัตปื อ แสนแป มาอยู่บริ เวณจังหวัดอุบลราชธานี ศรี สะเกษ สุริ นทร์
บุ รีรัมย์และบางส่ วนของจังหวัดร้อยเอ็ดและมหาสารคาม แต่หนาแน่ นในจังหวัดศรี สะเกษ
สุ ริ นทร์ การประกอบอาชีพเมื่อแรกอพยพเข้ามาคื อการทําไร่ ทํานา หาของป่ าขาย บางส่ วนชํานาญ
ในการคล้องช้าง ปัจจุ บันมีการแสดงการคล้องช้างโดยชาวส่วยที่ จังหวัดสุริ นทร์ทุกปี และมีชื่ อเสี ยง
ไปทั ่วโลก
ลักษณะของชาวเยอ โดยทั่ วไปมีผิ วขาวตาเล็ก สูงปานกลาง รู ปร่ างสันทัด จมูกแบน
ผมเหยียดตรง แต่ก็ มีบางส่ วนที่มีผิวคลํ้ าและผมหยิกเล็กน้อย มี ความขย ัน ซื่อสัตย์ ปัจจุบันพวก
ส่ วย เยอได้กระจายอยู่ทั ่วไปในจังหวัดศรี สะเกษ เช่น อําเภอเมืองศรี สะเกษ อําเภอราศี ไศล
อําเภอกันทรารมย์ อําเภอกันทรลักษ์ อําเภอขุขันธ์ อําเภอไพรบึง และอําเภอนํ้าเกลี้ ยง