Page 50 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

40
สําคัญ ของความเป็ นมนุ ษย์ เป็ นสองสิ ่งที่ แยกออกจากกันไม่ได้ และมีความสั มพันธ์ ซึ่ งกันและกัน
อย่างลึกซึ้ ง สิ่ งที่แยกสังคมหนึ่ ง ว่าต่างจากสั งคมหนึ่ ง ก็คือวัฒนธรรม ในขณะเดียวกันวัฒนธรรมก็
เกิดขึ้ น เพื่อตอบสนองความต้องการ ทางสังคมและจิตใจของมนุ ษย์ วัฒนธรรมเป็ นสิ ่งที่ช่ วยประสาน
และผูกมัดคนไว้ในสังคมเดียวกัน และช่ วยให้สังคมคงอยู่ ได้ การศึ กษาสภาพแวดล้อมทางสังคม โดย
ใช้มุมมองหลาย ๆ มุ มมองจนกระทั่ วสามารถมองภาพสังคมได้ โดยภาพรวม ย่อมเป็ นประโยชน์ ที่จะ
ทําให้สามารถนําไปใช้ ในการวางแผน เพื่อพัฒนาคน ที่อยู่ ในสั งคม เพื่อให้เกิดการเรี ยนรู้ เข้าใจ และ
สามารถนําไปปฏิบัติงาน จนได้ผลที่เป็ น รู ปธรรมก่อให้เกิดการพัฒนาต่ าง ๆ ในสังคมขึ้ นได้ สิ ่ งที่
นําเสนอมาตั้งแต่ ต้น เป็ นเพียงทฤษฎี ที่เป็ นมุมมองทางสังคมวิทยา และวัฒนธรรมบางส่วน
รายละเอี ยดในการวิเคราะห์ มองสังคมสภาพสังคม ย ังมีอีกหลายอย่าง ซึ่ งนักศึกษา สามารถค้นคว้า
ศึกษาได้ การค้นคว้าศึกษา โดยถึงแก่ นแท้ของศาสตร์ นั้ น ๆ จะเป็ นประโยชน์ ในการมองสภาพสังคม
ได้เป็ นอย่างดี และย่อมเป็ นประโยชน์อย่างยิ ่ง ต่อผู้ ที่ จะเป็ นนักพัฒนาทรัพยากรมนุ ษย์ ในการที่จะ
พัฒนาคน ในสังคมให้สอดคล้องกับสังคม ที่เป็ นอยู ่ ต่ อไป
แนวคิ ดเรื่องสภาพสังคมและประเพณีงานแต่ งงานของชาติพันธุ์ เขมร ส่ วย เยอ ผู้ ไทย และญ้อ
เขมรเป็ นชนชาติ ที่พูดภาษาในตระกูลมอญ เขมร ปั จจุบันเขมรก็ไม่ผิ ดแผกกับชนชาติ อื่นๆ
เป็ นพวกที่ผสมกับชาติอื่นทั้งในด้านเชื้ อชาติและวัฒนธรรม ก่อนที่จะอพยพเข้ามาอาศัยอยู่ในถิ ่น
ปัจจุ บันนี้ เชื่อว่าดินแดนแถบนี้ เป็ นถิ่นเดิ มของชนชาติเงาะ (Froto - melanesian) และชนชาติอิน
โดเนเซี ยน (Indo - malay) เมื่อชนชาติเขมรอพยพเข้ามาถึงลุ่มแม่ นํ้ าโขง ก็ได้เผชิ ญหน้ากับชนชาติ
ต่ างๆ ในแถบนั้นพวกจาม พวกม่ าระแก และข่าจรวยเป็ นต้น เขมรก็เป็ นส่ วนใหญ่เหมือนพวก
เหล่ านั้ นๆ (ราชบัณฑิตยสถาน. 2504 : 1664 - 1668) กล่ าวโดยทั่วไปแล้วเขมรและไทยคล้ายกัน
มาก ผิดแต่พวกเขมรจะมีผิวคลํ้ ากว่าคนไทยและนิยมไว้หนวดเครารุ่ มร่ าม ด้านความเป็ นอยู ่ การนับ
ถื อศาสนา ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรม จะมีความคล้ายคลึงกับวัฒนธรรมของคนไทย
หรื อไทยลาวมาก เขมรรั กษาของตนไว้เป็ นอย่างดี ผิดกับพวกกุย ซึ่ งละเลยภาษาพูดของตนเสียมาก
แล้ว (คาร์ และไซเคนฟาเดน. 2509 : 26)
ประชาชนชาวเขมรได้อพยพเข้าสู่ ภาคตะวันออกเฉี ยงเหนือของประเทศไทยในเขตที่เรี ยก
กันว่าหัวเมืองเขมรป่ าดง ในอดี ตอาณาจักรพระนครหลวง (ประมาณคริ สตวรรษที่ 9-15 )สาเหตุของ
การอพยพเนื่องมาจากการสู ้รบระหว่างอาณาจักรไทยกับกัมพูชา เช่ น ในสมัยของพระเจ้าตากสิน
มหาราช (2310 - 2325) ซึ่ งประชาชนชาวเขมรได้อพยพเข้ามาอยู่ในพื้นที่ ในเขตสุ รินทร์ สังขะ
และขุขันธ์ เป็ นจํานวนมาก การอพยพครั้ งนี้ มีขุ นนางผู้ ใหญ่ของฝ่ ายเขมรเป็ นหัวหน้า เช่ น ออกญา