Page 354 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

263
ปั จจุบันการโอมสาวของชาวผู ้ ไทย ย ังคงมีการปฏิ บัติสื บต่อกันมา แต่มีการ
เปลี่ยนแปลงไปบ้างตรงที่ค่าสินสอดที่ ตกลงมีค่าสู งขึ้ น เมื่อหนุ่มสาวแต่ งงานกันแล้วมักจะแยก
ออกไปไปอยู ่ กันตามลําพัง และการกําหนดวันแต่งงานมักจะถูกกําหนดให้เป็ นวันหยุด เพื่อให้
สะดวกต่อการเข้าพิธีแต่งงานของหนุ่ มสาวที่ต้องมีภาระหน้าที่การงานมากขึ้ น
การเอ็ ดปะซู (การแต่งงาน) ในอดีตจะประกอบด้วย 2 ขั้ นตอน ดังนี้
1. ขั้นเตรี ยมการ ได้แก่ การบอกกล่าวญาติ ผู ้ ใหญ่ที่ตนนับถื อ การเตรียมข้าว
ปลาอาหาร การหาพ่อล่ ามโดยฝ่ ายชายเป็ นผู้ ดําเนิ นการ การเตรียมเครื่ องสมมาโดยฝ่ ายหญิงจะต้อง
เตรี ยมให้ญาติ ผู ้ ใหญ่ของฝ่ ายชาย การเตรี ยมหมอสูดหวัน (หมอสู ตรขวัญ) การเตรี ยม
สี เทียนสําหรั บสมมาแขก การเตรี ยมเฮินซู (เรื อนหอ)
การเตรี ยมการแต่งงานในปัจจุบัน การเตรียมเฮินซู (เรือนหอ) มักจะถูกลบ
เลือนออกไป เนื่ องจากเป็ นการยุ่งยากและใช้เงินจํานวนมาก และการเตรียมเครื่ องสมมาของฝ่ ายหญิง
ก็ มักจะซื ้อทั้ งหมดแทนการลงมือทําเอง เนื่องจากสะดวกรวดเร็ วขึ้ น
2. ขั้นเอ็ ดปะซู ประกอบด้วย การแห่ขันหมากไปบ้านเจ้าสาว การขอขึ้ น
บ้านเจ้าสาว การล้างเท้าเขย การปูที่นอนให้คู่บ่าวสาว การผูกแขนพี่สาวของฝ่ ายเจ้าสาว (ในกรณีที่
น้องสาวแต่งงานก่อนพี่สาว) การมอบค่าดองหรื อสินสอด การนําเจ้าสาวสู่ พาขวัญ การสู่ ขวัญ การ
ผู กข้อต่อแขน การจํ้าหวัน การป้ อนข้าวพาขวัญให้บ่ าวสาว การเฆี่ยนเขย การสมมา การเลี้ ยงข้าว
เขยหรื อพาข้าวเขย และการไปเหยียบบ้านปู่ บ้านย่าของลูกสะใภ้
ในปัจจุ บัน การเอ็ดปะซูของชาวผู ้ ไทยย ังคงอนุรั กษ์ขั้ นตอนไว้ให้ คงอยู่
เหมือนในอดี ต แต่ก็มีเปลี่ยนแปลงบ้างเล็กน้อย เช่ น การสูตรของหมอสูตรจะใช้เวลาสั้ นลง การจัด
งานเอ็ดปะซู ทั้ งที่บ้านเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เป็ นต้น
หากพิจารณาถึงประเพณีการแต่งงานของชาวผู ้ ไทยนั้นพบว่า ลักษณะการดําเนินการ
ในอดีตและปั จจุบันมีการเปลี่ยนแปลงน้อยมาก โดยส่ วนใหญ่จะย ังคงรักษาขนบธรรมเนียมประเพณี
เดิ มไว้ได้เกือบทั้ งหมด ทั้งนี้ เนื่องจากลักษณะพื้นฐานของชาวผู ้ ไทยนั้นเป็ นคนที่รักสงบ ยึ ดหลัก
พอเพียงในการดําเนินชีวิต ไม่ตามกระแสการเปลี่ยนแปลงของโลกมากจนเกินไป สอดคล้องกับคํา
กล่าวของ ทวีศิลป์ สื บวัฒนะ (2517 : 35) ที่ได้กล่าวถึงชาวผู ้ ไทยว่าเป็ นกลุ ่มชนที่รั กสงบกลุ่มหนึ่ ง
เป็ นชนกลุ ่มน้อยกลุ ่มหนึ่ ง ที่ ปัจจุบันได้มีการพัฒนาไปตามความเจริ ญของโลก แต่ประเพณี ดั้ งเดิมก็
ย ังคงเหลืออยู่ สอดคล้องกับผลสรุ ปของ โทมัส เคิ สซ์ (2518 : 14 – 19) ได้ศึกษาการพัฒนาและ
เขยิบฐานะทางสังคมของชาวผู้ ไทย ในเขตตําบลหนองสูง อําเภอคําชะอี จังหวัดนครพนม ระหว่าง
พ.ศ. 2505 – 2506 ซึ่ งสรุ ปได้ว่า ชาวผู้ ไทยเป็ นกลุ ่มชนที่มีวิถีชีวิตส่วนใหญ่ติ ดอยู่กับขนบธรรมเนียม
ประเพณี เป็ นสังคมแบบชาวนา รักถิ ่นฐานบ้านเกิด แม้ว่ากลุ่ มชนชาวผู้ ไทยจะมีปั ญหาทางเศรษฐกิจ
เหมือนกับชนกลุ่มอื่น ๆ ก็ตาม สําหรั บในส่วนที่มีการเปลี่ ยนแปลงไปจากเดิมนั้ นส่วนใหญ่จะเกิด