Page 63 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๔๙
กระโน้ปติงต็องไปแสดงต่อหน้าพระที่นั ่งทั้ งในจังหวัดสุ รินทร์ และที่พระตําหนักภูพานราชนิเวศน์ จังหวัด
สกลนคร และจากนั้ นก็มีโอกาสนําไปแสดงในงานที่ยิ่งใหญ่ระดับชาติ และนานาชาติ หลายครั้ ง เช่ น งานช้าง
จังหวัดสุริ นทร์ งานชุ มนุมลูกเสือโลกซึ่ งจัดขึ้ นที่กรุ งเทพมหานคร
ในปี พ.ศ. ๒๕๒๒ อาจารย์พัสตราภรณ์ วิสสุรักษ์ ได้นําเอาการแสดงกระโน้ปติงต็องเข้าไปสอน
ให้กับนักศึ กษาวิชาโทนาฏศิลป์ วิทยาลัยครู สุ รินทร์ (มหาวิทยาลัยราชภัฏสุ รินทร์ในขณะนั้ น)และได้นําออก
แสดงในงานต่าง ๆ ควบคู่ ไปกับการแสดงในชุ ดอื่น ๆ ทําให้กระโน้ปติงต็องเกิ ดการแพร่ หลายเข้าไปสู่
โรงเรี ยนต่าง ๆ เช่น โรงเรี ยนสุ รวิ ทยาคาร โรงเรี ยนโสตศึกษาสุ รินทร์ โรงเรี ยนสุ รินทรศึ กษา ฯลฯ
ยุคที่ ๓ ปฏิรูปการศึกษา(พ.ศ. ๒๕๔๐ - ปั จจุบัน)
ในยุคนี้เป็ นยุ คปฏิรู ปการศึกษาสื บเนื่องมาจากรั ฐธรรมนูญแห่ งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. ๒๕๔๐
ได้ ให้ ความสํ าคัญต่ อการกระจายอํ านาจ การมีส่ วนร่ วมของประชาชน และด้ านการศึกษา ศาสนาและ
วัฒนธรรม
พระราชบัญญัติ การศึกษาแห่ งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็ นการรองรับรั ฐธรรมนูญแห่ งราชอาณาจักร
ไทย พ.ศ. ๒๕๔๐ จึ งมีกฎหมายการศึกษามารองรับคือซึ่ งได้บัญญัติ ให้มีกระทรวงการศึ กษา ศาสนา และ
วัฒนธรรม แต่มี การแก้ไขและแบ่งแยกกระทรวงทบวง กรม ในยุครั ฐบาลนายกทักษิณ ชิ นวัตร มี การ
ปรั บปรุ งกระทรวง ทบวง กรม ได้มีการแยกการศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม ออกจากกันไปอยู่กระทรวง
และหน่วยงานต่ าง ๆ แต่การจัดการศึ กษาในเรื่ องของหลักสู ตรท้องถิ่นย ังคงอยู่เช่นเดิ มใน พระราชบัญญัติ
การศึกษาแห่ งชาติ พ.ศ. ๒๕๔๒ และที่แก้ไขเพิ ่ มเติม (ฉบับที่ ๒) พ.ศ. ๒๕๔๕ โดยปรากฏในมาตรา
๒๗ วรรค ๒ ให้สถานศึกษาขั้ นพื้นฐานมีหน้าที่จัดทําสาระของหลักสู ตรตามวัตถุประสงค์ในวรรคหนึ่ งใน
ส่ วนที่ เกี่ ยวกับสภาพปั ญหาในชุมชนและสั งคมภู มิปั ญญาท้องถิ่ น คุ ณลักษณะอั นพึงประสงค์ เพื่อเป็ น
สมาชิ กที่ดี ของครอบครัวชุมชน สังคม และประเทศชาติ
ในยุคปฏิรู ปการศึกษาก่ อเกิดการจัดทําหลักสู ตรท้องถิ ่น และหลักสู ตรการศึกษาขั้ นพื้นฐาน
พ.ศ. ๒๕๔๔ ได้กําหนดหลักการ ข้อ ๑ เป็ นการจัดการศึกษาเพื่ อความเป็ นเอกภาพของชาติ มุ่งเน้ นความ
เป็ นไทยควบคู่ความเป็ นสากล และมีจุดหมาย ข้อ ๘ มี จิตสํานึกในการอนุรั กษ์ ภาษาไทย ศิ ลปะ วัฒนธรรม
ประเพณี กีฬา ภูมิปัญญาไทย ทรั พยากรธรรมชาติและสิ ่งแวดล้อม และมี โครงสร้างหลักสูตรที่มีการจัดแบ่ง
ช่ วงชั้ นเรี ยนออกเป็ น ๔ ช่ วงชั้ น ตั้ งแต่ชั้ นประถมปี ที่ ๑ ถึ ง ๖ โดยมีกลุ่ มสาระการเรี ยนรู้ ศิ ลปะ
ประกอบด้วย ๓ สาระ ทัศนศิ ลป์ ดนตรี และนาฏศิลป์ มีการวิจัยในชั้ นเรี ยนที่เป็ นบทบาทและภารกิจที่
ครู ผู ้สอนต้องจัดทําหลักสู ตรท้องถิ่น รวมทั้ งการทําผลงานเพื่อเพิ่ มวิทยฐานะ ก่อให้ เกิดกระแสการศึ กษา
ค้นคว้า วิจัย ภูมิปัญญาท้องถิ่ น ซึ่ ง “กระโน้ปติงต็อง” เป็ นการละเล่นและการแสดงหนึ่ งที่ ได้รับความสนใจ
และมีการฟื้ นฟูอย่างจริ งจังในยุคนี้