๖๐
ในเวลาต่
อมาพระบาทสมเด็
จพระนั
่
งเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
วทรงมี
พระราชดํ
าริ
ให้
กองทั
พไทยไป
ตี
เอาเมื
องเชี
ยงขวางกลั
บมาเป็
นของไทยตามเดิ
ม ดั
งนั
้
นเมื
่
อถึ
งปี
พ.ศ.๒๓๗๖ โปรดฯ ให้
พระ
ราชริ
นทร์
ยกทั
พจากกรุ
งเทพฯ
ขึ
้
นไปเวี
ยงจั
นทน์
เพื
่
อสบทบกั
บกองทั
พฝ ่
ายเหนื
อแล้
วยกไปตี
เมื
องพวน ดั
งปรากฏในสํ
าเนาจดหมายเจ้
าพระยาธรรมาธิ
บดี
ถึ
งเจ้
าเมื
องหั
วพั
นห้
าทั
้
ง ๖ ความว่
า
“...เมื
องพวน
ซึ
่
งขึ
้
นกั
บเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
อั
นเป็
นข้
าอบเขตขั
ณฑเสมา
กรุ
งเทพพระมหานครมาแต่
เดิ
ม บั
ดนี
้
หั
วเมื
องลาวฟากข้
างตวั
นออกที
่
เคยขึ
้
นกั
บเมื
อง
เวี
ยงจั
นทน์
มาแต่
ก่
อนก็
จั
ดแจงบ้
านเมื
องไปขึ
้
นเสี
ยกั
บอ้
ายญวน ... พระบาทสมเด็
จ
พระพุ
ทธเจ้
าอยู
่
หั
วจึ
งโปรดเกล้
าฯ
ให้
ทะแกล้
วทหารยกเป็
นกระบวนทั
พสั
ปไปด้
วย
เครื
่
องสาตราวุ
ธ ขึ
้
นไปเป็
นหลายทาง เพื
่
อปราบปรามบ้
านเมื
องลาวที
่
ขั
ดแขงให้
ราบ
คาบ ...”
(ปรารถนา แซ่
อึ
๊
ง, ๒๕๔๓ : ๓๒)
คร ั
้
นถึ
งปี
พ.ศ. ๒๓๙๓ ชาวพวนซึ
่
งอยู
่
ที
่
คลองมหาวงศ์
เมื
องสมุ
ทรปราการ ถวาย
บั
งคมขอไปอยู
่
กั
บชาวพวนที
่
เมื
องพระรถ
จึ
งทรงโปรดให้
ตั
ดเอาแขวงเมื
องชลบุ
รี
เมื
อง
ฉะเชิ
งเทรา มาตั
้
งใหม่
เป็
นชื
่
อเมื
องพนั
สนิ
คม (โพธิ
์
แซมลํ
าเจี
ยก, ๒๕๓๗ : ๑๑๔-๑๑๕).
ปี
พ.ศ.๒๓๗๘ กองทั
พไทยสามารถขั
บไล่
เวี
ยดนามออกจากเมื
องเชี
ยงขวางได้
สํ
าเร็
จ
พระบาทสมเด็
จพระนั
่
งเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
ว จึ
งทรงมอบหมายให้
เมื
องหลวงพระบางควบคุ
มดู
แลเมื
อง
เชี
ยงขวาง พร้
อมกั
บทรงร ั
บสั
่
งให้
กวาดต้
อนชาวพวนเข้
ามาในไทย ดั
งร่
างสารตราถึ
งข้
าหลวง
เมื
องหนองคาย เรื
่
องเกลี
้
ยกล่
อมคร ั
วเมื
องพวนความว่
า
“... (ความขาด) ไม่
ให้
เมื
องพวนมี
ผู
้
คนครอบคร ั
วอยู
่
ได้
จึ
งจะดี
ถ้
าในปี
มะเมี
ย ฉศกนี
้
เห็
นว่
าจะเกลี
้
ยกล่
อมเอาลาวพวนไม่
สิ
้
นจะตกค้
างอยู
่
บ้
างก็
ให้
กํ
าชั
บเจ้
า
เมื
อง ท้
าวเพี
้
ยเมื
องหนองคาย หนองหาญ เมื
องไชยบุ
รี
ให้
แต่
งผู
้
คนร ั
กษาด่
านทาง
สื
บสวนฟ ั
งข้
อราชการจงกวดขั
น ให้
ระวั
งระไวอย่
าให้
ลาวพวนซึ
่
งกวาดมาแล้
วหนี
กลั
บไปบ้
านเมื
องได้
เข้
าฤดู
แล้
งก็
ให้
คิ
ดเกลี
้
ยกล่
อมเอาลาวพวนซึ
่
งตกค้
างอยู
่
นั
้
นต่
อไป
...”
(ปรารถนา แซ่
อึ
๊
ง, ๒๕๔๓ : ๓๒)
พระบาทสมเด็
จพระนั
่
งเกล้
าเจ้
าอยู
่
หั
วทรงเห็
นความสํ
าคั
ญของเมื
องพวน จึ
งหั
นมาใช้
นโยบายกวาดต้
อนและเกลี
้
ยกล่
อมชาวพวนเข้
ามาในอาณาจั
กรไทย ด้
วยเหตุ
นี
้
จึ
งมี
ชาวพวนที
่
ถู
ก
กวาดต้
อนในคร ั
้
งนั
้
นถึ
ง ๖,๐๐๐ คน (ปรารถนา แซ่
อึ
๊
ง, ๒๕๔๓ : ๓๓) โดยถู
กส่
งให้
เข้
าไปตั
้
งถิ่
น
ฐานในกรุ
งเทพฯ และเมื
องที
่
มี
ชาวพวนอพยพมาก่
อนหน้
านั
้
นแล้
ว เช่
น เมื
องสุ
พรรณบุ
รี
เมื
อง
ลพบุ
รี
เมื
องนครนายก เมื
องฉะเชิ
งเทรา และเมื
องเพชรบุ
รี
เป็
นต้
น