๕๓
เมื
องเชี
ยงขวางนั
้
นเป็
นเมื
องขึ
้
นของเวี
ยงจั
นทน์
ซึ
่
งเวี
ยดนามยึ
ดเอาไว้
และทํ
าให้
เวี
ยงจั
นทน์
ต้
อง
เสี
ยบรรณาการแก่
กษั
ตริ
ย์
เวี
ยดนาม ความดั
งนี
้
(สะกดตามภาษาลาว)
“…ในฝ ั
่
งขวานํ
้
าของ แกวกลางก็
เลวเอาดิ
นพวนเวลานั
้
นขึ
้
นนํ
า
เวี
ยงจั
นทน์
ๆ จนต้
องเสี
ยเครื
่
องบรรณาการถวายราชาธิ
ราชแกวกลาง…”
(จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร, ๒๕๔๐ : ๓๔)
อย่
างไรก็
ดี
เมื
่
อเที
ยบศั
กราชกั
บพงศาวดารเมื
องพวนทั
้
งสองฉบั
บพบว่
าใน
พงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ได้
อ้
างสิ
ทธิ
เหนื
อเมื
องเชี
ยงขวางนั
บตั
้
งแต่
เจ้
าองหล่
อซึ
่
งช่
วยพระเจ้
า
ไชองเว้
แห่
งหลวงพระบางรบกั
บเวี
ยงจั
นทน์
แต่
พ่
ายแพ้
และในที
่
สุ
ดเมื
องเชี
ยงขวางต้
องตกเป็
น
เมื
องขึ
้
นของเวี
ยงจั
นทน์
(คํ
าหมั
้
น วงกตร ั
ตนะ, ๑๙๖๙ : ๙) ขณะที
่
การทํ
าให้
เวี
ยงจั
นทน์
กลายเป็
น
เมื
องขึ
้
นของเวี
ยดนามนั
้
น พงศาวดารเมื
องพวนทั
้
งสองสํ
านวนระบุ
ว่
าภายหลั
งจากที
่
เจ้
าองบุ
นอนุ
ชาเจ้
าหล่
อได้
เป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวางและยอมขึ
้
นกั
บเวี
ยงจั
นทน์
โดยที
่
เวี
ยงจั
นทน์
ได้
นํ
าเจ้
า
สมพู
(หรื
อชมพู
) โอรสของเจ้
าหล่
อกลั
บไปเวี
ยงจั
นทน์
ด้
วย ทํ
าให้
เจ้
าเชี
ยงอนุ
ชาของเจ้
าสมพู
ลั
กลอบส่
งทู
ตไปขอความช่
วยเหลื
อจากพระเจ้
าเซี
ยโลง (หรื
อยาลอง) ของเวี
ยดนาม และทํ
าให้
เวี
ยดนามยกทั
พมาตี
เวี
ยงจั
นทน์
แตกในปี
จ.ศ. ๑๑๕๓ (คํ
าหมั
้
น วงกตร ั
ตนะ, ๑๙๖๙ : ๑๒ และ
จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร, ๒๕๓๗ : ๑๖)
ช่
วงที่
๒ ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างเจ้
าน้
อยกั
บเจ้
าอนุ
แม้
ว่
าในพงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
กั
บพงศาวเมื
องพวนทั
้
งสองสํ
านวนจะปรากฏ
ความคล้
ายคลึ
งกั
นในประเด็
นเจ้
าน้
อยกั
บเจ้
าอนุ
(หรื
อพระเจ้
าอะนุ
รุ
ดทะราด หรื
อเจ้
าอนุ
วงศ์
)
หากแต่
นํ
าเสี
ยงที
่
ปรากฏในพงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
กลั
บค่
อนข้
างรุ
นแรงกว่
า ดั
งนี
้
(สะกดตาม
ภาษาลาว)
“…สมเด็
จพระเจ้
าอนุ
ก็
หนี
ไปอยู
่
ดิ
นพวนซึ
่
งเวลานั
้
นขึ
้
นนํ
าแกวกลางเจ้
า
น้
อยเป็
นเจ้
าเมื
องพวน ในคราวนั
้
นไทยสบายทํ
าจุ
ลาจลใส่
เวี
ยงจั
นท์
คื
อว่
าไทยขนเอา
สรรพสิ
่
งของจู
ดเรื
อนอย่
างน้
อยหกพั
นอย่
างหลายจะรอดเจ็
ดพั
นหลั
ง…เจ้
าน้
อยเห็
น
ไทยมี
ไชยก็
ย่
านโทษด้
วยว่
าตั
วให้
เจ้
าอนุ
มาอยู
่
นํ
า เพื
่
อให้
ได้
ความชอบกั
บไทยเจ้
าน้
อย
ก็
จั
บเจ้
าอนุ
มาให้
ไทยๆ ก็
เอาไปบางกอกเจ้
าอนุ
มาก็
กิ
นยาเบื
่
อตายที
่
นั
่
น
ราชาธิ
ราชแกวกลางทราบว่
าเจ้
าน้
อยประทุ
ษร้
ายนั
้
นก็
โทษ และมี
พระ
ราชบั
ญชาจอบให้
เจ้
าน้
อยมากรุ
งเว้
เมื
องหลวง แกวกลางนั
้
นเพื
่
อเมื
อกราบทู
ลให้
ทราบ
ละเอี
ยดในการที
่
เจ้
าน้
อยเฮ็
ดนั
้
น เจ้
าน้
อยย่
านเพิ
่
นจะเฮ็
ดร้
ายให้
ตนลาวก็
ขั
ดพระราช
อาญาบ่
เมื
อเข้
าเฝ้
า ราชาธิ
ราชแกวกลาง จึ
งทรงส่
งกองทหารแกวมาตั
้
งอยู
่
ดิ
นพวนแล้
ว