Page 63 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๕๒
ช่
วงที่
๓ ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างชาวพวนกั
บพระเจ้
าไชยองเว้
ความสั
มพั
นธ์
ที
ปรากฏในพงศาวดารเมื
องหลวงพระบางกล่
าวถึ
งความขั
ดแย้
ระหว่
างพระยานครนั
นทราชแห่
งเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
กั
บพระไชยองเว้
แห่
งเมื
องหลวงพระบาง ซึ
พระไชยองเว้
ได้
ขอกองทั
พแกว (เวี
ยดนาม) และเกณฑ์
ราษฎรพวน สิ
บสองจุ
ไท และหั
วพั
นทั
ห้
าทั
งหกไปตี
เมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ในที
สุ
ดสามารถยึ
ดครองเวี
ยงจั
นทน์
ได้
(จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร,
๒๕๔๐ : ๓๓)
เมื
อเที
ยบศั
กราชกั
บพงศาวดารเมื
องพวนทั
งสองฉบั
บแล้
ว พบว่
าในพงศาวดาร
เมื
องพวนสํ
านวนเจ้
าคํ
าหมั
น วงกตร ั
ตนะระบุ
ถึ
งเหตุ
การณ์
นี
ว่
าเกิ
ดขึ
นเมื
อปี
จ.ศ. ๑๑๑๓ ตรงกั
ร ั
ชสมั
ยเจ้
าองหล่
อเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวาง โดยส่
งเจ้
าองบุ
น อนุ
ชาเป็
นเจ้
าอุ
ปราชทํ
ากองทั
เมื
องเชี
ยงขวางไปช่
วยพระเจ้
าไชองเว้
แห่
งเมื
องหลวงพระบางเพื
อรบกั
บเวี
ยงจั
นทน์
แต่
ผล
ปรากฏว่
าไม่
ชนะและเมื
องเชี
ยงขวางยั
งตั
งขึ
นตรงกั
บเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
โดยเจ้
าองหล่
อต้
องสละราช
สมบั
ติ
ให้
เจ้
าองบุ
นแล้
วหนี
ไปหั
วพั
นทั
งห้
าทั
งหก (คํ
าหมั
น วงกตร ั
ตนะ, ๑๙๖๙ : ๙)
ส่
วนพงศาวดารเมื
องพวนสํ
านวนของกระกระทรวงศึ
กษาธิ
การ ระบุ
แต่
เพี
ยงว่
เมื
อเข้
าองฮ่
อ (องหล่
อ) เป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวาง ได้
พบกั
บเวี
ยงจั
นทน์
และแพ้
ทํ
าให้
ต้
องหนี
ไป
หั
วพั
นทั
งห้
าทั
งหก แล้
วตั
งเจ้
าองบุ
นครองเมื
องพวนแทน โดยที
เจ้
าองบุ
นยอม
“…ดี
นํ
ากั
นขึ
นส่
วย
เวี
ยงจั
นทน์
…”
(จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร, ๒๕๓๗ : ๒๘)
จากพงศาวดารเมื
องหลวงพระบางที
ปรากฏ อาจกล่
าวได้
ว่
าความสั
มพั
นธ์
ระหว่
าง
ชาวพวนกั
บหลวงพระบางเป็
นไปในฐานะมิ
ตรภาพโดยตลอด ทั
งการช่
วยเหลื
อยามตกทุ
กข์
ได้
ยาก และการสนั
บสนุ
นทางการเมื
องซึ
งกั
นและกั
น ขณะที
กลั
บกล่
าวถึ
งเวี
ยงจั
นทน์
ในฐานะศั
ตรู
มากกว่
๒.๓ พงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
เช่
นเดี
ยวกั
บพงศาวดารเมื
องหลวงพระบาง พงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
เป็
เอกสารชั
นรองซึ
งเขี
ยนขึ
นเป็
นสํ
านวนของกระทรวงศึ
กษาธิ
การ สาธารณร ั
ฐประชาธิ
ปไตย
ประชาชนลาวในชุ
ดพงศาวดารชาติ
ลาวร่
วมกั
บพงศาวดารเมื
องพวน โดยเริ่
มต้
นเมื
อ จ.ศ. ๑๐๑๒
ซึ
งตรงกั
บร ั
ชสมั
ยของพระเจ้
าไชยเสฏฐาครองเวี
ยงจั
นทน์
และถื
อว่
าเป็
นช่
วงที
“…เวี
ยงจั
นทน์
ถาวรที
สุ
ด…”
(จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร, ๒๕๔๐ : ๓๓) อย่
างไรก็
ดี
ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างเมื
องเชี
ยง
ขวางกั
บเวี
ยงจั
นทน์
ที
ปรากฏในพงศาวดารมี
ดั
งนี
ช่
วงที่
๑ ความสั
มพั
นธ์
ของเมื
องเชี
ยงขวางในฐานะต้
นเหตุ
ที่
เวี
ยงจั
นทน์
ต้
องเป็
นเมื
องขึ
นเวี
ยดนาม
ความสั
มพั
นธ์
กั
บเมื
องเชี
ยงขวางซึ
งปรากฏในพงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ที
เริ่
มต้
กล่
าวถึ
งช่
วง จ.ศ. ๑๐๑๒ ในพงศาวดารฉบั
บดั
งกล่
าวระบุ
ว่
าภายหลั
งร ั
ชสมั
ยของพระเจ้
าไชย
เสฏฐา เวี
ยงจั
นทน์
ก็
อ่
อนแอลงเนื
องจากทั
งเวี
ยงจั
นทน์
กั
บพลวงพระบางแตกแยกกั
นเอง ขณะที