๕๒
ช่
วงที่
๓ ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างชาวพวนกั
บพระเจ้
าไชยองเว้
ความสั
มพั
นธ์
ที
่
ปรากฏในพงศาวดารเมื
องหลวงพระบางกล่
าวถึ
งความขั
ดแย้
ง
ระหว่
างพระยานครนั
นทราชแห่
งเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
กั
บพระไชยองเว้
แห่
งเมื
องหลวงพระบาง ซึ
่
ง
พระไชยองเว้
ได้
ขอกองทั
พแกว (เวี
ยดนาม) และเกณฑ์
ราษฎรพวน สิ
บสองจุ
ไท และหั
วพั
นทั
้
ง
ห้
าทั
้
งหกไปตี
เมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ในที
่
สุ
ดสามารถยึ
ดครองเวี
ยงจั
นทน์
ได้
(จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร,
๒๕๔๐ : ๓๓)
เมื
่
อเที
ยบศั
กราชกั
บพงศาวดารเมื
องพวนทั
้
งสองฉบั
บแล้
ว พบว่
าในพงศาวดาร
เมื
องพวนสํ
านวนเจ้
าคํ
าหมั
้
น วงกตร ั
ตนะระบุ
ถึ
งเหตุ
การณ์
นี
้
ว่
าเกิ
ดขึ
้
นเมื
่
อปี
จ.ศ. ๑๑๑๓ ตรงกั
บ
ร ั
ชสมั
ยเจ้
าองหล่
อเป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวาง โดยส่
งเจ้
าองบุ
น อนุ
ชาเป็
นเจ้
าอุ
ปราชทํ
ากองทั
พ
เมื
องเชี
ยงขวางไปช่
วยพระเจ้
าไชองเว้
แห่
งเมื
องหลวงพระบางเพื
่
อรบกั
บเวี
ยงจั
นทน์
แต่
ผล
ปรากฏว่
าไม่
ชนะและเมื
องเชี
ยงขวางยั
งตั
้
งขึ
้
นตรงกั
บเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
โดยเจ้
าองหล่
อต้
องสละราช
สมบั
ติ
ให้
เจ้
าองบุ
นแล้
วหนี
ไปหั
วพั
นทั
้
งห้
าทั
้
งหก (คํ
าหมั
้
น วงกตร ั
ตนะ, ๑๙๖๙ : ๙)
ส่
วนพงศาวดารเมื
องพวนสํ
านวนของกระกระทรวงศึ
กษาธิ
การ ระบุ
แต่
เพี
ยงว่
า
เมื
่
อเข้
าองฮ่
อ (องหล่
อ) เป็
นกษั
ตริ
ย์
เมื
องเชี
ยงขวาง ได้
พบกั
บเวี
ยงจั
นทน์
และแพ้
ทํ
าให้
ต้
องหนี
ไป
หั
วพั
นทั
งห้
าทั
้
งหก แล้
วตั
้
งเจ้
าองบุ
นครองเมื
องพวนแทน โดยที
่
เจ้
าองบุ
นยอม
“…ดี
นํ
ากั
นขึ
้
นส่
วย
เวี
ยงจั
นทน์
…”
(จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร, ๒๕๓๗ : ๒๘)
จากพงศาวดารเมื
องหลวงพระบางที
่
ปรากฏ อาจกล่
าวได้
ว่
าความสั
มพั
นธ์
ระหว่
าง
ชาวพวนกั
บหลวงพระบางเป็
นไปในฐานะมิ
ตรภาพโดยตลอด ทั
้
งการช่
วยเหลื
อยามตกทุ
กข์
ได้
ยาก และการสนั
บสนุ
นทางการเมื
องซึ
่
งกั
นและกั
น ขณะที
่
กลั
บกล่
าวถึ
งเวี
ยงจั
นทน์
ในฐานะศั
ตรู
มากกว่
า
๒.๓ พงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
เช่
นเดี
ยวกั
บพงศาวดารเมื
องหลวงพระบาง พงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
เป็
น
เอกสารชั
้
นรองซึ
่
งเขี
ยนขึ
้
นเป็
นสํ
านวนของกระทรวงศึ
กษาธิ
การ สาธารณร ั
ฐประชาธิ
ปไตย
ประชาชนลาวในชุ
ดพงศาวดารชาติ
ลาวร่
วมกั
บพงศาวดารเมื
องพวน โดยเริ่
มต้
นเมื
่
อ จ.ศ. ๑๐๑๒
ซึ
่
งตรงกั
บร ั
ชสมั
ยของพระเจ้
าไชยเสฏฐาครองเวี
ยงจั
นทน์
และถื
อว่
าเป็
นช่
วงที
่
“…เวี
ยงจั
นทน์
ถาวรที
่
สุ
ด…”
(จารุ
วรรณ ธรรมวั
ตร, ๒๕๔๐ : ๓๓) อย่
างไรก็
ดี
ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างเมื
องเชี
ยง
ขวางกั
บเวี
ยงจั
นทน์
ที
่
ปรากฏในพงศาวดารมี
ดั
งนี
้
ช่
วงที่
๑ ความสั
มพั
นธ์
ของเมื
องเชี
ยงขวางในฐานะต้
นเหตุ
ที่
เวี
ยงจั
นทน์
ต้
องเป็
นเมื
องขึ
้
นเวี
ยดนาม
ความสั
มพั
นธ์
กั
บเมื
องเชี
ยงขวางซึ
่
งปรากฏในพงศาวดารเมื
องเวี
ยงจั
นทน์
ที
่
เริ่
มต้
น
กล่
าวถึ
งช่
วง จ.ศ. ๑๐๑๒ ในพงศาวดารฉบั
บดั
งกล่
าวระบุ
ว่
าภายหลั
งร ั
ชสมั
ยของพระเจ้
าไชย
เสฏฐา เวี
ยงจั
นทน์
ก็
อ่
อนแอลงเนื
่
องจากทั
้
งเวี
ยงจั
นทน์
กั
บพลวงพระบางแตกแยกกั
นเอง ขณะที
่