Page 161 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๕๐
เต็มใจบอกเล่าเรื่องราวความสามัคคีของกลุ่มชาติพันธุ์พวนให้กับคนภายนอกได้ทราบ ดังนั ้ นการ
วางแผนการท่ องเที่ยวจึงควรทําความเข้าใจความเป็ นของแต่ละกลุ่ มชาติพันธุ ์นี้ อย่างละเอียดและ
ส่งเสริมให้แต่ละกลุ่มชาติพันธุ์นํ าเสนอความเป็นอื่นอย่างภูมิใจในชาติพันธุ ์ ของตน ไม่ ใช่ในลักษณะ
ที่ ด้อยกว่า
๒) ป ัญหาของการจัดการท่องเที่ยวทั ้ งเชิงชาติ พันธุ์ และเชิงวัฒนธรรมก็คื อการ
ประดิษฐ์หรือดัดแปลงประเพณีหรื อวัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ ์กระทั ่ งเป็ นการสมมติ (Pseudo
Event) และแต่งแต้มสีสัน (Picturesque) ดังนั้นเราจึงพบว่าในแหล่งท่องเที่ยวหลายแห่งล้วนผลิต
คําอธิบายที่มาของงานแตกต่างกัน และเกิดความพยายามสร้างกิจกรรมอื่นๆ เสริมการท่องเที่ยว
เช่ น การแสดง งานเลี้ ยง การประกวดนางงาม ฯลฯ ซึ่ งบางคร ั ้ งส่ งผลต่ อการเปลี่ยนแปลง
ความหมายและคุ ณค่ าของประเพณีนั ้นๆ ไป โดยนั ยนี้ การวางแผนการท่ องเที่ยวจึ งไม่ ควร
เปลี่ยนแปลงหรือลดทอนคุณค่าและความหมายของวัฒนธรรมและกลุ่มชาติพันธุ์ลง
๓) การเมืองยังคงเป็ นอีกประเด็นหนึ่ งที่จะอธิบายถึงการมีส่ วนร่วมในการจัดการ
ท่องเที่ยว ข้อมูลจากการวิจัยทําให้ทราบว่าเกิดการขัดแย้ง (Conflict) และการต่อรอง (Negotiation)
ระหว่างคนในท้องถิ่นและร ัฐ ซึ่งส่วนใหญ่เป็ นเทศบาลอันจัดเป็ นกลุ่มการเมืองท้องถิ่น ไม่ว่าจะเป็ น
การอธิบายว่าเทศบาลไม่ช่วยเพรา “ไม่ใช่ คนพวน” หรือที่ ช่วยเพราะ “เป็นฐานเสียง” ขณะที่ตาม
ความเป็ นจริงเทศบาลในฐานะหน่วยงานราชการส่วนท้องถิ่นเพื่อบริการประชาชนด้วยความบริสุทธิ ์
ใจ ดังนั้นการส่งเสริมการท่องเที่ยวของหน่ วยงานราชการโดยเฉพาะระดับท้องถิ่ นจึงควรเป็ นไป
อย่างเต็มใจและบริสุทธิ ์ ใจ
๔) บทเรียนที่ได้ร ับจากกลุ่มชาติพันธุ์พวนก็คือ สํานึ กร่วมของ “ความเป็นคนพวน” ที่
เหนียวแน่ นและมีระบบ กระทั ่ งสามารถบริหารจัดการเครือข่ายชมรมไทยพวนทั้ ง ๑๙ จังหวัดทั ่ ว
ประเทศได้ด้วยตนเอง โดยนัยนี้การที่ร ัฐจะเข้าไปเพื่อวางแผนการท่องเที่ยวจึงไม่ ควรไปสั ่ งการแบบ
บนลงล่าง (Top Down) แต่ควรจะใช้ความเหนียวแน่ นดังกล่ าวเพื่อการมีส่วนร่วมในการวางแผนการ
ท่องเที่ยวในลักษณะของจากข้างล่างสู่ข้างบน (Bottom Up) มากกว่า
๕) ขณะเดียวกันเราจะพบว่าชมรมไทยพวนทั ้ ง ๑๙ จังหวั ดมีการผลัดเปลี่ยน
หมุนเวียนเพื่อทํากิจกรรมร่วมกันอย่างน้อยที่สุดปี ละ ๑ คร ั้ งแต่ มีจํานวนชาวพวนที่ร่วมกิจกรรมนับ
พันคน ดังนั้นหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรมีการวางแผนการท่ องเที่ยวเพื่อเพิ่มมูลค่าจากการเดินทาง
ของชาวพวนดังกล่าว
๖) แม้ชมรมไทยพวนทั ้ ง ๑๙ จังหวัดจะยึดมั ่ นในกรอบวัฒนธรรมของตนอย่างเหนียว
แน่ น อย่างไรก็ดีการวางแผนการท่ องเที่ยวยังคงจํ าเป็ นอย่างยิ่งที่ไม่อาจส่ งเสริมให้ กิจกรรมหรือ
ประเพณีของกลุ่มชาติพันธุ ์ พวนซํ้ าซ้อนกันแม้ว่าจะอ้างถึงการเป็ นวัฒนธรรมที่ แท้จริงของพวนก็ตาม
เนื่ องด้วยจะนํ าไปสู่การแข่งขันและอาจก่อให้เกิดความขัดแย้งกันเองในอนาคต แต่ควรสนับสนุ นให้