Page 160 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๔๙
ในท้องถิ่นกับชาวพวน/คนต่างพื้นที่ ทั ้ งจากตํ าบลทุ่งโฮ้ง จังหวัดแพร่ที่มีการแข่ งขันกับบ้านหาด
เสี้ยว ความสัมพันธ์กับชาวจังหวัดอุตรดิตถ์ในด้านการค้าขายผ้า แม้กระทั ่ งระหว่ างอําเภอพรหมบุรี
กับบ้านหาดเสี้ยวในการสั ่ งชุดชาวพวนเป็ นต้น
๒. พลวัตด้านเศรษฐกิ จ ซึ่งสะท้ อนให้เห็นว่ าวิธี คิดในเชิงมูลค่าเช่ นกําไรจากการจัดงาน
ประเพณีบุญกําฟ้ า หรือการกระจายรายได้ การจ้างงาน ยังไม่ได้ร ับการกล่าวถึงมากนัก ขณะที่วิธี
คิดในเชิงคุณค่ า เช่น ความภูมิใจในการแสดงอัตลักษณ์ ของความเป็นพวนผ่านประเพณีบุ ญกําฟ้ า
การใช้ประเพณีบุ ญกําฟ้าสร้างสํานึ กร้อยร ัดความเป็ นปึกแผ่น (Sense of Solidarity) ของชาวพวน
ตลอดจนการเป็นส่วนหนึ่งในการอนุร ักษ์วัฒนธรรมพวนกลับมีมากกว่า
๓. พลวัตด้ านสังคมและระบบนิ เวศ มีความหลากหลายอย่างยิ่งทั ้ งด้านการจัดระเบียบ
สังคมในด้านความเชื่อว่า “ฟ้ าย่ อมปราณีผู้ไม่ ประพฤติผิด” ด้านความเชื่ อเกษตรกรรมและการ
จัดการทร ัพยากรธรรมชาติในประเด็นการฟ ังเสียงฟ้ าร้องตามทิศต่างๆ เพื่อทํ านายความแห้งแล้ ง
สําหร ับการทํานา รวมถึงความเชื่อเกี่ยวกับการใส่ปุ๋ ยในนาและการนําเมล็ ดพันธุ ์พืชไปหว่านในไร่นา
ในวันกําฟ้ า ด้านการสร้ างความเป็ นอื่ นทั ้ งทางประวัติ ศาสตร์ ทางสังคม วัฒนธรรม และกลุ่มชาติ
พันธุ์
๔. พลวัตด้านความหมายของประเพณี บุญกําฟ้ า ซึ่งพบว่ามีความหมายที่ หลากหลาย
นับตั ้ งแต่ความหมายด้านความอุดมสมบู รณ์ ความหมายในการพักผ่อน ความหมายของการเป็ น
จารีตและอัตลักษณ์พวน
กล่ าวได้ ว่าประเพณี บุญกํ าฟ้ าในป ัจจุ บันจึงเกิดจากกระบวนการสร้างอดีตพร้อมกับนํ ามา
อ้างอิงใหม่เพื่อร ับใช้ สังคม ขณะเดียวกันยังได้มีหน้าที่ใหม่เพิ่ มขึ้นจากการเป็ นวันหยุ ดและห้าม
ทํางานสู่การนําเสนออัตลักษณ์ชาวพวนให้สังคมภายนอกได้ทราบอีกด้วย
๖.๒ ข้อเสนอแนะจากการวิ จัย
การวิจัยนี้ เป็นความพยายามที่จะเสนอแนวทางในการวางแผนจัดการการท่องเที่ยวโดยใช้
วั ฒนธรรมและกลุ่ มชาติ พันธุ์ เป็ นสินค้ าเพื่ อให้เกิ ดความยั ่ งยื นของสังคมและวัฒนธรรม อัน
เนื่ องมาจากป ัญหาการให้ความสําคัญกับจํานวนนักท่องเที ่ยวที่จะเข้ามามากเกินไป (Greenwood,
๑๙๘๙: ๑๗๑–๑๘๕) ดังนั ้ นข้อเสนอแนะที่ได้ร ับจากการวิจัยในจึงประกอบไปด้วย
๖.๒.๑ ข้อเสนอแนะเพื่อการวางแผนการท่องเที่ ยว
๑) ข้อมู ลภาคสนามทําให้เราทราบว่าแม้สังคมส่วนใหญ่จะเข้าใจว่ าประเทศไทยมีขันติ
ธรรมในการแบ่ งเชื้อชาติและพันธุ์ แต่ ในความเป็ นจริงก็มิ อาจปฏิเสธได้เช่ นกันว่าในยังคงมี
ความรู้สึกเป็ นอื่น (Otherness) อยู ่จํานวนมาก โดยนัยนี้การแสดงออกถึงความเป็นอื่นจึงอาจเป็ นได้
ทั ้ งทางบวกและทางลบ สําหร ับกรณีประเพณีบุ ญกําฟ้ าความเป็ นอื่นถูกนําเสนอในลักษณะของความ