Page 142 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๓๑
โรงเรียนอนุ บาลวัดกุฎีทอง และโรงเรียนวัดกุฎีทองมีส่ วนร่วมในการจัดงานประเพณีบุ ญกําฟ้ าใน
ท้องถิ่นอย่างยิ่งในฐานะผู้ สนับสนุ นการจัดงานโดยเฉพาะการแสดงเช่นการแสดงนางกวักที่ บ้านหาด
เสี้ยว “…เด็กเล่นที ่ โรงเรี ยนตลอด ๓ คํ ่ า ๙ คํ ่า ๑๑ คํ ่า ชอบพาเด็กเล่น…” (แจ่มจันทร์ โพธิ ์ บัว,
๒๕๕๐: สัมภาษณ์ ) และการรํากําฟ้ าและรํ าถวายฟ้ าที่อํ าเภอพรหมบุ รี “…ก่อนนี้ มารํากันเยอะ
นั กเรียนสิ งห์บุ รี มากันเป็ นร้ อย นุ่งผ้าสไบ เสื้อแขนกระบอก ลํากํ าฟ้ า ลํ าถวายฟ้ า…” (พระครู
เมตตานุ ศาสน์(บุญช่วย จิตฺตป�ฺโย), ๒๕๕๑ : สัมภาษณ์)
อย่างไรก็ดี สิ่งที่น่าสังเกตคือการเข้ามาช่ วยงานของโรงเรียนต่ างๆ ส่วนหนึ่ ง
เกิดขึ้ นจากความสัมพันธ์กับวัดและ/หรือชมรมไทยพวนในพื้นที่นั ้ นๆ เป็ นกรณี พิเศษ เช่น การให้
ทุนการศึกษาจาก “…ส่วนกลาง (หมายถึงสมาคมไทยพวน-ผู ้ วิจัย) ให้ตังค์มา แล้วก็ไปหานักเรียนที่
ฐานะไม่ค่อยดี…” โดย “…เป็ นคนพวนก็ให้ ๓ ทุนทุนละ ๕๐๐ บาท หาดเสี้ ยว ๓ ทุน หาดสูง ๓ ทุน
บางปี ได้เยอะก็ให้โรงเรียนมัธยม เด็กโต ๙๐ เปอร์เซ็นต์ …” (สาธร โสร ัจประสพสันติ , ๒๕๕๐ :
สัมภาษณ์ ) ที่แม้กระทั ่ งในตําบลบ้ านผือก็ยังปฏิบัติ “…ปีหนึ ่งให้ ๑๐ ทุ นทุนละ ๕๐๐ ต่ อปี คือเงินมา
จากกองกลางส่วนหนึ ่ ง จากชมรมส่ วนหนึ ่ ง หมู่บ้านละสองคน โรงเรียนละสองคนในเขต บ้านอื ่ นก็ไป
บ้านซ่ งดงหวาย บ้านกลางใหญ่เราก็ไป เครือญาติไทยพวนนั ่ นแหละ คําว่าพี ่ น้ องเขาสนับสนุนเรา
อย่างบ้านค้อทุกปี จะมารวมด้วย อย่ างบ้านตาแสงมันไกลเขาก็ไม่ค่อยมา…”(บุญถม เจริญชนม์,
๒๕๕๐ : สัมภาษณ์) นอกเหนือไปจากการให้ทุ นการศึกษาแล้ว ยังไม่นั บการสร้างสถานศึกษาอย่าง
โรงเรียนอนุบาลวัดกุ ฎีทอง และโรงเรียนวัดกุฎีทองซึ ่ งเป็นโรงเรียนที่พระครู นาควรคุณ เจ้าอาวาสวัด
กุฎีทองเป็ นผู้สร้าง
๔.๓) สํานักงานวัฒนธรรม ซึ่งในประเด็นนี้ ได้แก่สํานักงานวัฒนธรรมทั้ ง
ในระดับจังหวัดและอําเภอในฐานะผู ้ สร้างมาตรฐานการแสดงทางวัฒนธรรมในงานประเพณีบุ ญกํา
ฟ้ า โดยเฉพาะอําเภอพรหมบุรีที่สํานักงานวัฒนธรรมจังหวัดเข้ามาสนับสนุ นการจัดประกวดการแต่ง
กายแบบพวนในงานประเพณีบุญกําฟ้า “…อันนี้ ก็จากสํานักงานวัฒนธรรมจังหวัดสิงห์บุ รี เพิ ่ นก็เพิ ่ ม
งบประมาณมา แล้ววันงานอย่าลืมเน้อแต่งตั วสวยๆ แต่งโตไทยพวนให้สวยๆ สิมีแมวมองเฮ่อรางวัล
ตั ้ งแต่เซ้าเลย เพิ่ นสิเบิ ่ งนะคร ับ…” (ไชยวัฒน์ สุคันธวิภัติ, ๒๕๕๑: สัมภาษณ์)
สอดคล้องกับข้อมูลจากการสังเกตในงานบุ ญกํ าฟ้ าอําเภอพรหมบุรี ซึ่ ง
พบว่าเจ้าหน้าที่จากสํานักงานวัฒนธรรมจังหวัดสิงห์บุรีได้มีการแจกแบบสอบถามความคิดเห็นที่มี
ต่อการจัดงานประเพณี กําฟ้ า ประจํ าปี พ.ศ. ๒๕๕๑ อีกด้วย ด้ วยเหตุ นี้ในที่ สุ ดแล้วสํ านักงาน
วัฒนธรรมจึงนับเป็ นความคาดหวังของชาวพวนอําเภอพรหมบุ รีในการ “…งานทุกอย่ างมันต้องมี
การฟื้ นฟู วัฒนธรรม เป็ นหน้ าที่ของกระทรวงวัฒนธรรม ….” (พระครูเมตตานุ ศาสน์ (บุญช่ วย
จิตฺ ตป�ฺโย), ๒๕๕๑ : สัมภาษณ์) ขณะที่ชาวบ้านหาดเสี้ยวเองก็คาดหวังว่าสํานักงานวัฒนธรรมจะ
ทํางานให้ประเพณีบุ ญกําฟ้าเป็ น “…จุดเดียวก็คงจะใหญ่ขึ้น ที ่ จริงตอนนี้เรียกว่ าขาดผู้นําในการจัด
และก็ขาดผู้สนับสนุ นด้วย…” (สง่า เกิดใหญ่ , ๒๕๕๐: สัมภาษณ์)