๑๒๘
“…เอาแม่
ผมไปทอผ้
าทุ
กปี
เลยคร ั
บ ลู
กสาวผมก็
ไปถึ
งต่
างประเทศไม่
รู
้
ว่
ากี
่
คร ั
้
งก็
ไปกั
บ ททท. ลู
กสาว
ผมรํ
าสุ
โขทั
ยได้
…”
(สาธร โสร ั
จประสพสั
นติ
, ๒๕๕๐: สั
มภาษณ์
) เพื
่
อนํ
าไปสู
่
การยอมร ั
บบทบาท
ททท. ของชาวพวนส่
วนใหญ่
ต่
อการจั
ดงานอี
กทางหนึ
่
ง
นอกจากนี
้
ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างคนในท้
องถิ่
นกั
บการท่
องเที
่
ยวแห่
งประเทศ
ไทยที
่
ปรากฏว่
ามี
ความขั
ดแย้
งกั
นนั
้
น อาจพิ
จารณาได้
จากปรากฏการณ์
ที
่
เกิ
ดขึ
้
นในอํ
าเภอพรหมบุ
รี
ซึ
่
งสาเหตุ
หนึ
่
งมาจากการต่
อรองทางการเมื
องในท้
องถิ่
น ดั
งนั
้
นจึ
งส่
งผลให้
ททท. ไม่
เข้
ามาช่
วยจั
ด
กิ
จกรรมงานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
า
“…ทํ
าให้
เทศบาลเข้
ามาภายในสองปี
นี
้
จากเดิ
มที
่
ททท.จะเข้
ามา
ช่
วย ก็
แปลว่
ามั
นเคยมี
ป ั
ญหาการเมื
อง มั
นมี
ป ั
ญหาระหว่
างเทศบาล เกิ
ดขึ
้
นกั
บ … ซึ
่
ง … เป็
นผู
้
มี
อิ
ทธิ
พลทางการเมื
องพอสมควร…”
โดยนั
ยนี
้
ความขั
ดแย้
งที
่
เกิ
ดขึ
้
นจึ
งเป็
นความขั
ดแย้
งภายใต้
การ
ต่
อรองทางการเมื
องมากกว่
าเหตุ
อื
่
น
๒) ความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างคนในท้
องถิ่
นกั
บหน่
วยราชการระดั
บจั
งหวั
ดและ
อํ
าเภอ
หน่
วยงานราชการระดั
บจั
งหวั
ดที
่
มี
ส่
วนในการจั
ดงานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าใน
พื
้
นที
่
วิ
จั
ยมี
เพี
ยงแห่
งเดี
ยวได้
แก่
ที
่
จั
งหวั
ดสิ
งห์
บุ
รี
ขณะที
่
หน่
วยงานระดั
บอํ
าเภอที
่
มี
บทบาทในการจั
ด
งานได้
แก่
ประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าบ้
านหาดเสี
้
ยว เนื
่
องจากเป็
นกิ
จกรรมที
่
สํ
าคั
ญของจั
งหวั
ด ซึ
่
งพบว่
า
เป็
นไปอย่
างดี
โดยเฉพาะความสั
มพั
นธ์
ระหว่
างคนในท้
องถิ่
นกั
บผู
้
ว่
าราชการจั
งหวั
ดและองค์
การ
บริ
หารส่
วนจั
งหวั
ด ที
่
“…ก็
เอาเป็
นงานของจั
งหวั
ด ประเพณี
กํ
าฟ้
า ท่
านผู
้
ว่
ามาเปิ
ด มาเปิ
ดทุ
กปี
มี
การลํ
ากํ
าฟ้
า ลํ
าถวายฟ้
า ก่
อนนี
้
มารํ
ากั
นเยอะ นั
กเรี
ยนสิ
งห์
บุ
รี
มากั
นเป็
นร้
อย นุ
่
งผ้
าสไบ เสื
้
อแขน
กระบอก ลํ
ากํ
าฟ้
า ลํ
าถวายฟ้
า…”
(พระครู
เมตตานุ
ศาสน์
(บุ
ญช่
วย จิ
ตฺ
ตป�ฺ
โย), ๒๕๕๑ : สั
มภาษณ์
)
ซึ
่
งหมายถึ
งความพึ
งพอใจต่
อการที
่
จั
งหวั
ดเข้
ามาสนั
บสนุ
นการจั
ดงานทั
้
งการประชาสั
มพั
นธ์
และ
งบประมาณ เนื
่
องจากเป็
นผู
้
ทํ
าให้
“…ตอนแรกก็
ไม่
ใหญ่
ต่
อมาเชิ
ญผู
้
ใหญ่
ก็
เลยใหญ่
…”
(พระครู
เมตตานุ
ศาสน์
(บุ
ญช่
วย จิ
ตฺ
ตป�ฺ
โย), ๒๕๕๑ : สั
มภาษณ์
) มากขึ
้
น ความใหญ่
ของงานประเพณี
บุ
ญ
กํ
าฟ้
าอํ
าเภอพรหมบุ
รี
นํ
าไปสู
่
ความร่
วมมื
อระหว่
างชาวพวนและคนกลุ
่
มชาติ
พั
นธุ
์
อื
่
นๆ เพื
่
อให้
เป็
น
กิ
จกรรมการท่
องเที
่
ยว
“…เพราะเป็
นงานของจั
งหวั
ด เลยเอาทั
้
งที
่
เป็
นพวน ทั
้
งที
่
ไม่
ใช่
พวน กํ
านั
น
นายอํ
าเภอ ก็
เชิ
ญมา..”
(พระครู
เมตตานุ
ศาสน์
(บุ
ญช่
วย จิ
ตฺ
ตป�ฺ
โย), ๒๕๕๑ : สั
มภาษณ์
) โดยนั
ยนี
้
การจั
ดงานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าให้
เป็
นกิ
จกรรมการท่
องเที
่
ยวระดั
บจั
งหวั
ดจึ
งเป็
นส่
วนสํ
าคั
ญในการ
สร้
างความเป็
นอั
นหนึ
่
งอั
นเดี
ยวกั
นของคนในจั
งหวั
ดสิ
งห์
บุ
รี
ขณะเดี
ยวกั
นจั
งหวั
ดสิ
งห์
บุ
รี
เองก็
มี
ความเต็
มใจที
่
จะเข้
ามาสนั
บสนุ
นการจั
ด
ประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าให้
เป็
นกิ
จกรรมทางการท่
องเที
่
ยวด้
วยเช่
นกั
น เนื
่
องจาก
“…สอดคล้
องกั
บ
ยุ
ทธศาสตร์
การพั
ฒนาจั
งหวั
ดด้
านการท่
องเที
่
ยวเชิ
งประวั
ติ
ศาสตร์
อี
กส่
วนหนึ
่
งด้
วย…”
(ประพาส บุ
ญ
ยิ
นดี
, ๒๕๕๑)