Page 138 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๒๗
ทองวล, ๒๕๕๐ : เว็บไซต์) ตลอดจนยังเป็นการกํ าหนดอัตลักษณ์ทางการเมือง (Identity Politics)
ในความหมายของการสร้างความเป็ นเชื้ อชาติเผ่าพันธุ์เดียวกัน การมีประวัติศาสตร์ร่วมกัน รวมถึง
การมีปร ัชญาในการดําเนินชีวิตแบบเดียวกันอันจะนํ าไปสู่การมีวัฒนธรรมเดียวกัน (Nicholson และ
Seidman, ๑๙๙๕ : ๑๔) อีกด้วย
๕.๑.๒ บุญกําฟ้ ากับความสัมพันธ์ของผู้มีส่วนเกี่ ยวข้องในการจัดงาน
จากพื้นที่วิจั ยทั้ ง ๓ แห่งในบทที่ ๔ ชี้ให้เห็นว่ าไม่เพียงแต่ชมรมไทยพวนเท่านั ้ นที่
เป็ นผู้มีบทบาทในการจัดกิจกรรมประเพณีบุญกําฟ้ า หากแต่ หน่วยงานราชการทั ้ งระดับชาติเช่นการ
ท่ องเที่ยวแห่งประเทศไทย ระดับจังหวัดได้แก่ผู ้ ว่าราชการจังหวัดและองค์การบริหารส่วนจังหวัด
ระดับอําเภอได้แก่นายอําเภอ รวมถึงระดับท้องถิ่นเช่นเทศบาล ล้วนมีส่ วนในการจัดประเพณีบุ ญกํา
ฟ้ าทั ้ งสิ้น ขณะที่จากการสังเกตยังไม่พบว่ามีกลุ่มธุ รกิจเอกชนเข้ามามีบทบาทในการจัดงาน
ประเพณีบุญกําฟ้าในพื้นที่วิจัยมากนัก
การเข้ามาของหน่ วยงานราชการดังกล่าว ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าส่วนหนึ่งเกิ ดขึ้นจาก
ความสัมพันธ์ส่ วนตัวทั ้ งในฐานะเครือญาติ “…คนในท่องเที ่ ยวที่ มาติดต่อ เป็ นญาติ กับอาตมา…”
(พระครูเมตตานุ ศาสน์(บุญช่วย จิตฺ ตป�ฺโย), ๒๕๕๑ : สัมภาษณ์ ) ตลอดจนในฐานะฐานเสียงทาง
การเมือง “…กลุ่มคนลาวพวนจะเป็ นแบบว่าเขารวมกลุ่มกัน และทํ าให้เขาเป็ น … นับถือผู้หลัก
ผู้ใหญ่เยอะเพราะว่ า เป็นฐานเสียงของการเมืองอีกต่างหาก…” อย่างไรก็ ดีความสัมพันธ์เฉพาะตัว
บุคคลที่เกิดขึ้นเป็ นไปอย่างซับซ้อน ทั ้ งที่ดําเนินไปอย่างสอดคล้องและ/หรือขัดแย้งกัน เห็นได้ จาก
ในกรณี ของความขัดแย้งระหว่างเทศบาลตํ าบลบางนํ้ าเชี่ยวกั บคนในท้องถิ่น “…เหมื อนกับฉีก
หน้า …” หรือความนิยมของคนในท้องถิ่นที่มีต่อผู้ว่าราชการจังหวัดและอําเภอ “…พอนายอําเภอคน
ใหม่มาเขาไม่ส่งเสริม ถ้าเป็นคนก่อนจะสืบทอดอยู่…”
อย่างไรก็ดี เราอาจจัดรูปแบบความสัมพันธ์ของหน่วยงานในการจัดงานประเพณีบุญ
กําฟ้าในพื้นที่วิจัยได้ดังนี้
๑) ความสัมพันธ์ระหว่างคนในท้องถิ่ นกับการท่ องเที่ยวแห่งประเทศไทย
ความสัมพันธ์ ระหว่างคนในท้องถิ่ นกับการท่องเที่ยวแห่ งประเทศไทย
(ททท.) มีทั ้ งที่ เป็ นการทํ างานร่วมกันด้วยดี และขัดแย้งกัน ทั ้ งนี้ ความสัมพันธ์ ในการทํางานร่วมกัน
ด้วยดีเห็นได้จากในกรณี การจัดงานประเพณีบวชช้าง บ้ านหาดเสี้ยว ซึ่ง “…ททท. ก็เข้ามาช่วย
จังหวัดก็เข้ามาช่ วย เช่น ออกค่าช้าง ค่ าแตรวงให้มาช่วยสนับสนุ น แต่ท่ านเป็นเจ้าภาพ … ททท. ก็
ขอให้ทําสะพาน แต่เราดูไม่สวยเพราะคนไปไม่ได้ ช้างไปได้อย่างเดียว…” (สง่า เกิดใหญ่, ๒๕๕๐:
สัมภาษณ์) ทั ้ งนี้ความสัมพันธ์ดังกล่าวส่วนหนึ่งจึงเกิดขึ้นจากความพยายามของททท. กับจังหวัดใน
นามร ัฐที่จะประดิษฐ์ประเพณีเพื่อ ตอบสนองความพึงพอใจของนักท่องเที่ยว (Greenwood, ๑๙๘๙:
๑๗๑–๑๘๕) นั ่ นเอง ขณะที ่ความสัมพันธ์อีกรูปแบบหนึ่งได้แก่ความสัมพันธ์กับผู้นําชมรมไทยพวน