Page 131 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๒๑
๓.๒) มุมมองเชิ งห่วงใยต่ อการจัดให้ เป็ นกิจกรรมทางการท่ องเที่ยว
มุมมองดังกล่ าวเกิดขึ้นจากความพยายามอธิบายของนักวิชาการในท้องถิ่นที่
แสดงความกังวลว่าหากประเพณี บุญกําฟ้ าตําบลบ้านผือจะถูกจัด6ให้6 เป็ นกิจกรรมการท่องเที่ยวแล้ว
ความหมายและจิตวิญญาณของการกําฟ้าซึ่งมีมาแต่เดิมจะหายไป เห็นได้จาก
“...คือทุกอย่างที ่ มันไม่ทําตามประเพณี มันผิดละ ความสําคัญ
ของประเพณีจะหายไป เพราะมันมีวัตถุประสงค์เพื ่ อความสมานฉันท์ของคน ให้ทุ กคน
รู ้สึกว่ าเป็ นเจ้าของประเพณี ทําอะไรก็ ได้ทําด้วย แต่ถ้าเมื ่ อไหร่ก็ตามที ่ มีเจ้าภาพ
โดดขึ้นมา จะเกิดความรู ้ สึกว่าเป็ นแขก ไม่ได้เป็ นเจ้าของ ความรู ้ สึกต่อประเพณีของ
ความเป็ นแขกกับความเป็ นเจ้าของ มันจะแตกต่างกันมาก แล้วยิ ่ งเราเอามาทําขาย
มันจะไปกันใหญ่ คนที ่ มาดูไม่ ได้เห็นความสํ าคัญ ทั ้ งๆ ที ่ เจ้าของประเพณีบอกว่ า
สํ าคัญ เป็ นชีวิตของเขา แต่เขาต้ องมาแสดงให้ใครดูก็ไม่รู ้ คุ ณเคยไปดูเขาแห่บั ้ งไฟ
ไหม แล้ วเขาก็พูดจาหยาบคาย คุ ณลองไปถามเขาดูสิ เวลาออกจากขบวนแห่แล้ว
เขาจะไม่ยอมพูดแม้แต่ คําเดียว ยิ ่ งแห่นางแมวนี ่ โคตรหยาบเลย พูดเร็วมาก จดไม่
ทัน แต่พอออกจากพิธีกรรมแล้ว ลองถามดู ไม่ยอมพูด จะบอกลืมหมดแล้ว เขาใช้ใน
พิธีกรรมเท่านั ้ น เขาพูดเร็วมาก ร้องเป็นทํานอง พอจบก็ไม่พูด...”
(ฤดีมน ปรีดีสนิท, ๒๕๕๐ : สัมภาษณ์)
อย่างไรก็ดี มุมมองดังกล่ าวก็มิได้ปฏิเสธให้ประเพณีบุญกําฟ้ าตํ าบลบ้านผือ
เป็ นกิจกรรมการท่องเที่ยวเท่านั ้ น แต่ยังได้เสนอแนะทางออกด้วยว่ าความเปลี่ยนแปลงความหมาย
ตลอดจนจิตวิญญาณข้างต้นขึ้นอยู่กับการจัดการ
“...จัดการตามวัฒนธรรม ถึงฤดูกาลที ่ เขาทํา เราก็พาไปให้เห็น
อย่ างนั้นมันก็ดี แต่ ถ้าเอามาแสดงให้คนดูพอใจ มันก็ ไม่ใช่วิถีชีวิต พอไม่ใช่วิถีชีวิต
ความเชื ่ อถือความเคารพ ในปร ัชญาอุดมการณ์ ของบรรพบุ รุษ มันจะเริ ่ มหายไป สิ่ ง
ใหม่จะเข้ามาแปลกปลอม แล้วมันก็แทนที ่ กันไม่ ได้ ... เขาทํ าเพราะเขามีความเชื ่ อว่ า
ทําแล้วชีวิตจะดีขึ้น ถ้าความเชื ่ อหายไปแล้วเขาจะทําอะไร...”
(ฤดีมน ปรีดีสนิท, ๒๕๕๐ : สัมภาษณ์)
กล่าวได้ ว่าในมุ มมองนี้ จึงเป็ นมุมมองของความห่ วงใยต่ อการจัดให้เป็ น
กิจกรรมทางการท่ องเที่ยว เนื่ องจากเกรงว่า “...พอการท่องเที ่ ยวเข้าไป ความเชื ่ อมันก็หายไป
เพราะคนทําเพื ่ อเงิน วัตถุประสงค์มันก็ต่างกัน...” (ฤดีมน ปรีดีสนิท, ๒๕๕๐ : สัมภาษณ์) นั ่ นเอง