๑๑๗
“…ผ้
าป ่
าไทยพวนรวมกั
นหรื
อยั
ง ปี
ที
่
แล้
วที
่
บ้
านโคก ที
่
จั
งหวั
ดแพร่
ไปแล้
วนี
่
คนเป็
นสี
่
ห้
าพั
นไม่
ตี
กั
นนะ สิ
บเก้
าจั
งหวั
ดนี
่
ไทยพวนหมดเลยไปรวมกั
น พวก
ลาวก็
มา มาคุ
ยสารทุ
กข์
สุ
กดิ
บกั
น มี
การแสดงต่
างๆ ปี
นี
้
ประมาณช่
วงมี
นาคม ประเพณี
แต่
ละจั
งหวั
ดแต่
ละภาคมารวมกั
น ที
่
เกาะกั
นแน่
นคื
อความเป็
นพี
่
เป็
นน้
อง…”
(บุ
ญถม เจริ
ญชนม์
, ๒๕๕๐ : สั
มภาษณ์
)
อย่
างไรก็
ดี
งานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าตํ
าบลบ้
านผื
อมิ
ได้
หมดความสํ
าคั
ญลงไปเสี
ย
ที
เดี
ยว ข้
อมู
ลจากการสั
มภาษณ์
ทํ
าให้
ทราบว่
าการจั
ดประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าบ้
านผื
อจะถู
กจั
ดขึ
้
นตาม
โอกาสที
่
จํ
าเป็
น เนื
่
องจากต้
องมี
งานพาแลง และการแสดงฟ้
อนไทพวนเข้
ามาเกี
่
ยวข้
องด้
วย เพราะ
“…เราก็
มี
อยู
่
นะ อยากจั
ดหาเงิ
นเข้
าชมรมนี
่
แหละ ก็
มี
งานบุ
ญ งานพาแลง เคยจั
ดอยู
่
…”
(บุ
ญถม
เจริ
ญชนม์
, ๒๕๕๐ : สั
มภาษณ์
)
๑.๑) ความหมายของประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
า
แม้
ว่
างานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าของชาวพวนตํ
าบลบ้
านผื
อในป ั
จจุ
บั
นจะมี
ความสํ
าคั
ญลดลง ทว่
าตามความเข้
าใจของชาวพวนที
่
ยั
งคงสั
มผั
สกั
บงานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าในอดี
ต
สามารถสรุ
ปได้
ว่
า สํ
าหร ั
บผู
้
อาวุ
โสชาวพวนตํ
าบลบ้
านผื
อแล้
วงานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าจะถู
ดจั
ดให้
เป็
น
ส่
วนหนึ
่
งของฮี
ตคองชาวพวน ดั
งนี
้
“…ฮี
ตสิ
บสองนี
่
ทํ
าบุ
ญออกพรรษา … บุ
ญกํ
าฟ้
านี
่
ออกใหม่
สามคํ
่
า ไปนั
่
งแคร่
เล่
นสาว ไปอยู
่
กั
บสาวเข็
นฝ้
าย ไปช่
วยสาวกํ
าฝ้
าย …เดื
อนสาม
ทํ
าบุ
ญกํ
าฟ้
ากั
นแล้
ว กํ
าฟ้
าก็
คื
อการเอาเมล็
ดพั
นธุ
์
ไปหว่
านไร่
นา … ทุ
กอย่
างที
่
กล่
าวมา
คื
อชาวพวนที
่
สื
บทอดกั
นมา…”
(เฮื
อง มี
ลา, ๒๕๕๐ : สั
มภาษณ์
)
ขณะเดี
ยวกั
น ความเชื
่
อเกี
่
ยวกั
บประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
าของตํ
าบลบ้
านผื
อยั
ง
เกี
่
ยวข้
องกั
บสภาพลมฟ้
าอากาศกั
บการทํ
าเกษตรกรรมด้
วยเช่
นกั
น โดยเฉพาะสภาพบรรยากาศ
เนื
่
องจากมี
คํ
าอธิ
บายว่
าการกํ
าฟ้
าเกิ
ดขึ
้
นเพราะ
“...เขากลั
วฟ้
าผ่
า ที
่
กํ
าฟ้
านี
่
ป้
องกั
นไม่
ให้
ฟ้
าผ่
าเวลา
ไถนา ถ้
าไม่
ทํ
าบุ
ญก็
จะทํ
านาไม่
ได้
ฟ้
าจะผ่
าเอา ...”
(ฤดี
มน ปรี
ดี
สนิ
ท, ๒๕๕๐ : สั
มภาษณ์
)
อย่
างไรก็
ดี
การที
่
ผู
้
อาวุ
โสชาวพวนตํ
าบลบ้
านผื
อถื
อว่
างานประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
า
เป็
นเพี
ยงส่
วนหนึ
่
งของฮี
ตคองอั
นเป็
นแนวทางการดํ
าเนิ
นชี
วิ
ตเท่
านั
้
น ดั
งนั
้
นจึ
งไม่
จํ
าเป็
นต้
องปฏิ
บั
ติ
ตามเสมอไป เห็
นได้
จากคํ
ากล่
าวที
่
ว่
า
“…กํ
าฟ้
าทํ
ามาตั
้
งแต่
รุ
่
นพ่
อรุ
่
นแม่
แล้
ว แต่
ถ้
าเลิ
กทํ
าก็
ไม่
เป็
นไร
…”
(เฮื
อง มี
ลา, ๒๕๕๐ : สั
มภาษณ์
) นั
่
นเอง ขณะที
่
ชาวพวนในรุ
่
นต่
อ มาก็
ถื
อว่
าประเพณี
บุ
ญกํ
าฟ้
า