Basic HTML Version
๑๐
1
วั
ฒนธรรม
3
การบริ
หารจั
ดการ
2
แบบมี
ส่
วนร่
วม
เป็
นประเด็
นดี
เศรษฐกิจ
การเมือง
วั
ฒนธรรม
1.การบริ
หารจั
ดการวั
ฒนธรรมแบบมี
ส่
วนร่
วม
อนุ
รั
กษ์
สื
บทอด
ผู้
สร้
าง ผู้
เล่
น
ปรั
บประยุ
กต์
ตั
ววั
ฒนธรรม หน้
าที่
พั
ฒนาการ
ทํ
าไมต้
องร่
วม
ส่
วน
(ใคร/ไหน)
ร่
วม
(อะไร
/อย่
างไร/ตอนไหน
)
ส่
งเสริ
ม / เผยแพร่
แผนภาพที่
๓ การบริ
หารจั
ดการวั
ฒนธรรมแบบมี
ส่
วนร่
วม
๒.๔ กระบวนการทํ
างานวั
ฒนธรรมเชิ
งรุ
กและมี
ส่
วนร่
วม
๒.๔.๑ แนวคิ
ดการมี
ส่
วนร่
วม
(๑) การมี
ส่
วนร่
วมของประชาชนในการดํ
าเนิ
นงานวั
ฒนธรรม
วั
ฒนธรรมเป็
นวิ
ถี
ชี
วิ
ต
จึ
งมี
ความเกี่
ยวข้
องกั
บทุ
กคนตลอดเวลา
เพราะการ
ดํ
ารงชี
วิ
ตประจํ
าวั
นของคนล้
วนแล้
วแต่
มี
ความสั
มพั
นธ์
เกี่
ยวข้
องกั
บงานวั
ฒนธรรม คนจึ
งเป็
นทั
้
งผู
้
สร้
างสรรค์
พั
ฒนาและปรั
บปรุ
งเปลี่
ยนแปลงวั
ฒนธรรมทั
้
งทางตรงและทางอ้
อม
ทั
้
งนี
้
เพื่
อให้
วั
ฒนธรรมมี
การเปลี่
ยนแปลงอย่
างเหมาะสมตามยุ
คสมั
ยที่
เปลี่
ยนไปนั
่
นเอง เมื่
อวั
ฒนธรรมมี
ความ
เกี่
ยวข้
องกั
บวิ
ถี
ชี
วิ
ตของคนอยู
่
ตลอดเวลา และคนเป็
นทั
้
งผู
้
สร้
างและผู
้
ใช้
วั
ฒนธรรม ดั
งนั
้
น การ
ดํ
าเนิ
นงานวั
ฒนธรรมจึ
งจํ
าเป็
นต้
องให้
คน (ประชาชน) มี
ส่
วนร่
วมในการดํ
าเนิ
นงานให้
มากที่
สุ
ด
เนื่
องจากประชาชนคื
อผู
้
ที่
เป็
น “เจ้
าของ” ย่
อมที่
จะมี
ความรู
้
ความเข้
าใจและเห็
นความสํ
าคั
ญของ
วั
ฒนธรรมมากกว่
าคนที่
ไม่
ใช่
เจ้
าของวั
ฒนธรรม ซึ
่
งหลั
กการดํ
าเนิ
นงานวั
ฒนธรรมโดยให้
ประชาชน
มี
ส่
วนร่
วมหรื
อการให้
ประชาชนผู
้
เป็
นเจ้
าของวั
ฒนธรรมของตนเองนั
้
น ประเทศไทยมี
การกํ
าหนด
หลั
กการดํ
าเนิ
นงานวั
ฒนธรรมไว้
อย่
างชั
ดเจนทั
้
งในรั
ฐธรรมนู
ญแห่
งราชอาณาจั
กรไทย พุ
ทธศั
กราช
พ.ศ.๒๕๕๐ พระราชบั
ญญั
ติ
การศึ
กษาแห่
งชาติ
พ.ศ.๒๕๔๒ และกฎหมายอื่
นๆ ที่
เกี่
ยวข้
องกั
บการ
ดํ
าเนิ
นงานวั
ฒนธรรม
(๒) ความหมายของการมี
ส่
วนร่
วม
พรประภา สิ
นธุ
นาวา และคณะ (๒๕๔๙, น.๘) กล่
าวถึ
งแนวคิ
ดการมี
ส่
วนร่
วมของ
ประชาชนทั
่
วไปว่
าหมายถึ
ง การที่
ประชาชนพั
ฒนาความสามารถของตนในการจั
ดการควบคุ
มการ