๒
ชุ
มชนตํ
าบลเขาพระ อํ
าเภอเมื
องนครนายก จั
งหวั
ดนครนายก เป็
นชุ
มชนชาวลาวที่
อพยพมาตั
้
งถิ
่
นฐาน และกลุ ่
มชาติ
พั
นธ์
ไทยลาวเหล่
านี
้
ได้
สร้
างสรรค์
และรั
กษาประเพณี
ท้
องถิ ่
น
เอาไว้
หลายอย่
าง อั
นรวมถึ
งประเพณี
สู
่
ขวั
ญข้
าว ซึ
่
งสอดคล้
องกั
บวิ
ถี
ชี
วิ
ตของการปลู
กข้
าว ทํ
านาใน
อดี
ต ที่
แต่
เดิ
มต้
องใช้
วั
ว ควายเป็
นพาหนะในการไถนา คติ
ความเชื่
อที่
เกี่
ยวข้
องกั
บ ดิ
น นํ
้
า ลม ไฟ
และประเพณี
พิ
ธี
กรรมเกี่
ยวกั
บข้
าวและการทํ
านาหลายอย่
างเปลี่
ยนแปลงสู
ญหายไปด้
วย เช่
น พิ
ธี
แรกนา พิ
ธี
เลี
้
ยงผี
ตาแฮก พิ
ธี
ถากลาน พิ
ธี
ทํ
าบุ
ญคู
ณลาน พิ
ธี
สู
่
ขวั
ญควาย เป็
นต้
น พิ
ธี
เหล่
านี
้
ไม่
สามารถปรั
บตั
วให้
เข้
ากั
บการทํ
านาแบบสมั
ยใหม่
ได้
จึ
งได้
สู
ญหายไป พิ
ธี
กรรมบางพิ
ธี
ในช่
วงแรก
ของการเปลี่
ยนแปลงย ั
งถื
อปฏิ
บั
ติ
อยู
่
เช่
น การสู
่
ขวั
ญข้
าว ในช่
วงแรกของการเปลี่
ยนแปลงเชื่
อว่
า ถ้
า
เป็
นข้
าวนาปี
จะต้
องจั
ดพิ
ธี
สู
่
ขวั
ญข้
าวขึ
้
น ส่
วนข้
าวนาปรั
งไม่
ต้
องจั
ดพิ
ธี
ถื
อว่
าเป็
นข้
าวนอกฤดู
กาล
ประเพณี
สู
่
ขวั
ญข้
าวจึ
งไม่
เพี
ยงแต่
เป็
นศั
กดิ
์
ศรี
ตั
วตนของคนกลุ
่
มนี
้
เท่
านั
้
น
หากย ั
งเป็
นสื่
อของความ
เชื่
อ ความรั
ก ความสามั
คคี
ในหมู
่
คณะ และความกตั
ญ�ู
ต่
อผู
้
มี
พระคุ
ณ
ปั
จจุ
บั
นชาวบ้
านเขาพระเหลื
อผู
้
ที่
รู
้
และสื
บทอดพิ
ธี
กรรมในประเพณี
สู
่
ขวั
ญข้
าว
น้
อยลง เนื่
องจากวิ
ถี
การผลิ
ตแบบทํ
านาปลู
กข้
าวได้
เปลี่
ยนแปลงไปสู
่
แบบแผนการผลิ
ตสมั
ยใหม่
คติ
พื
้
นบ้
านความเชื่
อเริ ่
มลดบทบาทลง เมื่
อสื่
อพิ
ธี
กรรมสู
่
ขวั
ญข้
าวค่
อยๆ หายไป ความสั
มพั
นธ์
ทาง
สั
งคมของคนบ้
านเขาพระก็
เริ ่
มเปลี่
ยนไป
มี
ปั
ญหาการทะเลาะวิ
วาท
เยาวชนรุ ่
นใหม่
ขาดความ
กตั
ญ�ู
รู
้
คุ
ณและไม่
เชื่
อฟั
งผู
้
ใหญ่
เกิ
ดปั
ญหายาเสพติ
ดและปั
ญหาสั
งคมต่
างๆ มากมาย ตั
วตนศั
กดิ
์
ศรี
ของกลุ ่
มชาติ
พั
นธ์
ไทยลาวแห่
งบ้
านเขาพระก็
เริ
่
มจางหายไป
ในการศึ
กษาวิ
จั
ยรื
้
อฟื
้
นสื่
อพิ
ธี
กรรมสู
่
ขวั
ญข้
าวครั
้
งนี
้
เป็
นการรื
้
อฟื
้
นสื่
อพื
้
นบ้
านให้
กลั
บคื
นมาโดยชุ
มชน เพื่
อรั
บใช้
ชุ
มชน และเป็
นของชุ
มชน ให้
หลั
กการ “สิ
ทธิ
ทางวั
ฒนธรรม” คื
อให้
ชาวบ้
านซึ
่
งเป็
น “เจ้
าของวั
ฒนธรรม” เป็
นผู
้
ตั
ดสิ
นใจว่
าจะปรั
บ พั
ฒนา เพื่
อใครและจะปรั
บอย่
างไร
เพราะ “เจ้
าของวั
ฒนธรรม” เป็
นผู
้
ที่
รู
้
เข้
าใจและเห็
นคุ
ณค่
าของวั
ฒนธรรมตนเองดี
กว่
า “คนนอก
วั
ฒนธรรม” เพี
ยงแต่
ขาดโอกาสและกระบวนการบางอย่
างเท่
านั
้
น นอกจากนี
้
เพื่
อความเหมาะสม
ความเป็
นไปได้
จริ
งในการที่
จะรื
้
อฟื
้
นสื่
อพิ
ธี
กรรมสู
่
ขวั
ญข้
าวและเพื่
อให้
มี
การสื
บทอดและมี
ความ
ย ั
่
งยื
น
๑.๒ วั
ตถุ
ประสงค์
ในการวิ
จั
ย
(๑) เพื่
อส่
งเสริ
มกระบวนการมี
ส่
วนร่
วมของวั
ฒนธรรมจั
งหวั
ด สภาวั
ฒนธรรมจั
งหวั
ด
นครนายกและชุ
มชนการบริ
หารจั
ดการวั
ฒนธรรมท้
องถิ ่
น
(๒) เพื่
อเสริ
มสร้
างกระบวนการทํ
างานแบบมี
ส่
วนร่
วมระหว่
างวั
ฒนธรรมจั
งหวั
ดและสภา
วั
ฒนธรรมจั
งหวั
ดนครนายก
(๓) เพื่
อศึ
กษาบทบาทหน้
าที่
ของสื่
อพื
้
นบ้
านประเภทพิ
ธี
กรรมสู
่
ขวั
ญข้
าว ในเขตตํ
าบลเขา
พระ อํ
าเภอเมื
องนครนายก จั
งหวั
ดนครนายก