Page 176 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๑๖๙
แลลิ
บพริ
บตามาไวไว
เข้
าใกล้
แลเห็
นเป็
นสํ
าเภา
คิ
ดว่
าข้
าศึ
กมาฮึ
กฮั
ขุ
นยั
กษ์
วุ
นวายทั
งนายบ่
าว
ออกร ั
บจะจั
บเอาสํ
าเภา
เร่
งป ่
าวร้
องเสร็
จระเห็
ดมา
ฯ ๖ คํ
า ฯ กราว
ตรู
กั
นลงหาดทรายชายฝ ั
ง เห็
นสํ
าเภายั
งไม่
กั
งขา
ทองคํ
าทั
งลํ
าทํ
ามา
คนในเภตราก็
ไม่
มี
เห็
นอยู
แต่
กุ
มรน้
อย
แช่
มช้
อยจร ั
สร ั
ศมี
แจ้
งใจมิ
ใช่
ไพรี
ยั
กษี
ตรู
กั
นมาทั
นใด
เผ่
นโผนโจนฉวยด้
วยความอยาก
อ้
าปากแลบลิ
นนํ
าลายไหล
เร่
งรี
บฉวยพลั
นทั
นใด
ประหลาดใจไม่
ถู
กเภตรา
ทะลึ
งโลดโดดคว้
าผวาเปล่
เหมื
อนหนึ
งจั
บดาวในเวหา
ลอยเด่
นเห็
นอยู
แก่
ตา
ยั
กษากริ
วโกรธพิ
โรธใจ
ตี
ด้
วยกระบองก้
องวเหา
จะถู
กลํ
าเภตราก็
หาไม่
ล้
อมรุ
มกลุ
มกั
นเข้
าทั
นใด
เปล่
าไปไม่
ปะปะทะกั
ฯ ๑๐ คํ
า ฯ เชิ
เมื
อนั
สุ
วรรณสั
งข์
นร ั
งสรรค์
เห็
นหมู
อสู
รกุ
มภั
ณฑ์
คร้
ามคร ั
นพร ั
นอกตกใจ
แต่
ละตั
วหั
วพริ
กหยิ
กหยอง
ดํ
ากาตาพองท้
องใหญ่
เขี
ยงขาวยาวรี
ไม่
มี
ใจ
คิ
ดได้
ถึ
งท้
าวนาคี
แล้
วจึ
งตั
งสั
ตย์
อธิ
ษฐาน
อย่
าให้
ขุ
นมารยั
กษี
มาทํ
าอั
นตรายราวี
แก่
ตั
วข้
านี
เลยนา
คิ
ดแล้
วเท่
านั
นมิ
ทั
นนาน
จึ
งโยนแผ่
นทองสารให้
ยั
กษา
แผ่
นทองลอยลิ่
วปลิ
วมา
คอยท่
ายั
กษี
ดั
งมี
ใจ
ฯ ๘ คํ
า ฯ เชิ
ดฉิ่
ยั
กษาโลดดผนโจนจั
กลอกลั
บร ั
บราชสารได้
คื
นเข้
าฝ ั
งพลั
นทั
นใด
หอบรวนหายใจอยู
ไปมา
จึ
งรู
สาราที
จารึ
มิ
ใช่
ข้
าศึ
กจึ
งปรึ
กษา
สารทองของท้
าวเจ้
านาคา
เภตราเขี
ยนรายระบายทอง
จํ
าเพาะให้
โฉมยงลงมาร ั
เราจึ
งจู
จั
บมิ
ได้
ต้
อง
ปรึ
กษาแล้
วนํ
าเอาแผ่
นทอง
นายรองระเห็
ดเตร็
ดมา
ฯ ๖ คํ
า ฯ เชิ
คร ั
นถึ
งซึ
งราชธานี
จึ
งนํ
าสารศรี
เข้
าไปหา
บอกแจ้
งแถลงกิ
จจา
แก่
ท่
านมหาเสนาใน
ฯ ๒ คํ
า ฯ