๑๖๙
แลลิ
บพริ
บตามาไวไว
เข้
าใกล้
แลเห็
นเป็
นสํ
าเภา
คิ
ดว่
าข้
าศึ
กมาฮึ
กฮั
ก
ขุ
นยั
กษ์
วุ
่
นวายทั
้
งนายบ่
าว
ออกร ั
บจะจั
บเอาสํ
าเภา
เร่
งป ่
าวร้
องเสร็
จระเห็
ดมา
ฯ ๖ คํ
า ฯ กราว
ตรู
กั
นลงหาดทรายชายฝ ั
่
ง เห็
นสํ
าเภายั
งไม่
กั
งขา
ทองคํ
าทั
้
งลํ
าทํ
ามา
คนในเภตราก็
ไม่
มี
เห็
นอยู
่
แต่
กุ
มรน้
อย
แช่
มช้
อยจร ั
สร ั
ศมี
แจ้
งใจมิ
ใช่
ไพรี
ยั
กษี
ตรู
กั
นมาทั
นใด
เผ่
นโผนโจนฉวยด้
วยความอยาก
อ้
าปากแลบลิ
้
นนํ
้
าลายไหล
เร่
งรี
บฉวยพลั
นทั
นใด
ประหลาดใจไม่
ถู
กเภตรา
ทะลึ
่
งโลดโดดคว้
าผวาเปล่
า
เหมื
อนหนึ
่
งจั
บดาวในเวหา
ลอยเด่
นเห็
นอยู
่
แก่
ตา
ยั
กษากริ
้
วโกรธพิ
โรธใจ
ตี
ด้
วยกระบองก้
องวเหา
จะถู
กลํ
าเภตราก็
หาไม่
ล้
อมรุ
มกลุ
้
มกั
นเข้
าทั
นใด
เปล่
าไปไม่
ปะปะทะกั
น
ฯ ๑๐ คํ
า ฯ เชิ
ด
เมื
่
อนั
้
น
สุ
วรรณสั
งข์
นร ั
งสรรค์
เห็
นหมู
่
อสู
รกุ
มภั
ณฑ์
คร้
ามคร ั
่
นพร ั
่
นอกตกใจ
แต่
ละตั
วหั
วพริ
กหยิ
กหยอง
ดํ
ากาตาพองท้
องใหญ่
เขี
้
ยงขาวยาวรี
ไม่
มี
ใจ
คิ
ดได้
ถึ
งท้
าวนาคี
แล้
วจึ
งตั
้
งสั
ตย์
อธิ
ษฐาน
อย่
าให้
ขุ
นมารยั
กษี
มาทํ
าอั
นตรายราวี
แก่
ตั
วข้
านี
้
เลยนา
คิ
ดแล้
วเท่
านั
้
นมิ
ทั
นนาน
จึ
งโยนแผ่
นทองสารให้
ยั
กษา
แผ่
นทองลอยลิ่
วปลิ
วมา
คอยท่
ายั
กษี
ดั
งมี
ใจ
ฯ ๘ คํ
า ฯ เชิ
ดฉิ่
ง
ยั
กษาโลดดผนโจนจั
บ
กลอกลั
บร ั
บราชสารได้
คื
นเข้
าฝ ั
่
งพลั
นทั
นใด
หอบรวนหายใจอยู
่
ไปมา
จึ
งรู
่
สาราที
่
จารึ
ก
มิ
ใช่
ข้
าศึ
กจึ
งปรึ
กษา
สารทองของท้
าวเจ้
านาคา
เภตราเขี
ยนรายระบายทอง
จํ
าเพาะให้
โฉมยงลงมาร ั
บ
เราจึ
งจู
่
จั
บมิ
ได้
ต้
อง
ปรึ
กษาแล้
วนํ
าเอาแผ่
นทอง
นายรองระเห็
ดเตร็
ดมา
ฯ ๖ คํ
า ฯ เชิ
ด
คร ั
้
นถึ
งซึ
่
งราชธานี
จึ
งนํ
าสารศรี
เข้
าไปหา
บอกแจ้
งแถลงกิ
จจา
แก่
ท่
านมหาเสนาใน
ฯ ๒ คํ
า ฯ