Page 167 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๖๐
ยกคองทองชํ้าชอบพระไทย ห่มศรีทับทิมกรองคล้องคอ ใครดูกูหนุ่มฟ้ อขึ้นหรือไม่ นั ่ งมอง
ส่ องกระจกยิ้ มละไม ก็ยังไม่แก่เท่าไรทีเดียวนัก ผมเผ้าพิสดูไม่สู้หงอก เสียสิ่งเดียวดอกแต่ฟ ันหัก
ถึงกระนั้นโฉมยงก็คงร ัก แล้วทรงศักดิ ์ เสด็จออกจากแท่นทอง ฯ เสมอ
 เดินเหนร ัดกุมเหมือนหนุ่มแน่น รอยชายกลายแขนเข้าในห้อง พิศดูตัวพลางทาง
เยี่ ยมมอง ตามช่องฉากบังกระทั ้ งไว เห็นนางซบพักตราโสกาอยู่ จะเหลียวดูภูมีก็หาไม่ ค่อยนั ่ งลง
ข้างอรทัย แล้วปราศัยเกี้ยวพานหว่านล้อม
 สาวเอ๋ยสาวสุ วรรณ น้อยหรือนั ่ นน่าชมนางผมหอม งามสิ้นทุกสิ่งพริ้งพร้อม ดูระม่อม
หมดอย่างนางฟ้ า นี่กุศลหนหลังเราทั ้ งสอง เคยเป็นคู่ครองเสน่ หา เก็บดอกไม้ไหว้ พระด้วยกันมา
ได้วาสนาทําไว้จึงได้น้อง แต่วันพบผอบเจ้าลอยมา พี่ครวญครํ่ าโศกาหาเจ้าของ ให้เสนาข้าบ่าว
เป ่าร้อง ได้ข่าวน้ องเพราะยายค่อยคลายใจ
 เมื่อนั้ น โฉมจันทร์สุ ดามารศรี ฟ ังท้าวเจ้าพารามาพาที เทวีกลุ้มกร ัดด้วยขัดใจ
ถอยองค์ลงไปเสียให้ห่าง แล้วนางค่อนว่าไม่ปราศัย นี่ แน่ออท้าวเจ้ากรุงไกร ชั ่ งไม่คิดถึงตัวเฝ้า
มัวเมา จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู ้ ยังจะเที่ยวเกี้ ยวชู ้ อยู่อีกได้ จนฟ ันหักผมหงอกเหมือนดอกเลา
ลูกเขาเมียเขาก็ไม่คิด คบกับอีเฒ่าเจ้าเล่ห์ ทําการเกเรทุจริต ลอบฆ่าสามีกูม้วยมิด มิหนํ าซํ้า.
ปลิดเอาเมียมา อย่าภักว่าวรให้อ่ อนใจ กูไม่มุ่งมาดปรารถนา ว่างพลางนางทรงโสกา กัลยาโศกสัน
ร ันทด
 ทรามเอยทรามสงวน อย่าร ัญจวนครวญครํ่ากําสรด ถึงเจ้าโกรธโกรธาว่าประชด
จะออมอดไม่ถืออรทัย อย่าเยาะเย้ยเลยเจ้าว่าหนุ่ มแก่ พี่แพ้ฟ ันดอกจะบอกให้ อันอายุอานามกับ
ทรามวัย เห็นจะไม่ พอกระไรกันนัก อย่าชิงชังร ังเกียจที่หนุ่ มแก่ จงชมแต่ยศถาบรรดาศักดิ ์
พี่จะเศกโฉมยงนงลักษณ์ ให้เป็ นเอกอัครเทวี ทุ กวันท่านยายก็แก่เฒ่ า ขอเชิญเจ้าร่วมแท่น
ขึ้นแทนที่ สมบัติในสถานเรามั ่ งมี คงดีกว่าผัวเก่าของเจ้าจน พี่ให้ไปร ับรองเอาน้องมา หวังว่า
จะร ักเปนมรรคผล จะแข็งขัดตัดรอนไม่ผ่อนปรน ใช่ที่นิฤามลจะพ้นมื อ ว่าพลางทางกระถด
เข้าไปใกล้ ลูบไล้เลียมรองจะต้ องถือ ให้เร่าร้อนฤทัยดังไฟฮือ แล้ วหดมือถอยหลังร ั ้ งรอ
 เมื่อนั้ น จันทร์สุดาไม่กลัวทําหัวร่อ ตบมือชี ้ หน้ าแล้วด่าท้อ เคืองตัดตัดพ้อพระภูวไนย
อย่าอวดโอ่โอหังว่ามั ่ งมี หานิยมยินดีของมึงไม่ สุดที ่ จะก่นด่าว่าร้าย คนอะไรใครบ้างจะอย่างนี้
ไม่คิดว่าแก่ เฒ่าจะเข้าโรง ยังโอ่โถงทําหนุ ่มน่าบัดสี ไม่ช้านักสักปีหนึ ่งหรือสองปี จะได้เกี้ ยวกับผี
ที่ป ่าช้า น่าหัวร่อทั ้ งทุกข์สนุกนั ้ น ดื้อด้านชานวมนักหนมนักหนา ดูเหมือนไม่ใช่ท้าวพระยา
เวทนาเชิญไปเสียให้พ้น
 เมื่อนั้ น ท้าวสันณุ ราชคิดขัดสน จะเล้าโลมโฉมนางนฤมล เห็นไม่หย่อนผ่อนปรน
ก็จนใจ อํานาจนางซื่อสัตย์ต่อพัสดา พระราชาร้อนรนไม่ทนได้ จึงเสด็จย่างย่องจากห้องใน
รีบไปสรงชลกระวนกระวาย ตักวารีรดหมดแม่ขัน แต่กระนั ้ นร้อนใจมิใคร่ หาย หยิบเครื่องสุคนธา
มาละลาย ลูบไล้โทรมกายค่อยวายร้อน ฯ เจรจา
 พระนั ่ งโหงกหง ับหลับตา คิดถึงจันทร์สุ ดาดวงสมร นิจจาเจ้าช่างสลัดตัดรอน