๑๕๙
วางนางลงเหนื
อเรื
อบั
นลั
งก์
ก็
บิ
ดบั
งม่
านทองอั
นผ่
องใส ให้
เร่
งออกนาวาคลาไคล
สุ
่
มใส่
สามแล่
นมาเต็
มที
ฯ โล้
ฯ เชิ
ด
เมื
่
อนั
้
น โฉมนางจั
นทรสุ
ดามารศรี
คร ั
้
นพื
้
นคื
นได้
สมประดี
ความหาสามี
ไม่
พบพาน
ผั
นแปรแลเหลื
อบมาเห็
นยาย โฉมฉายชี
้
หน้
าแล้
วว่
าขาน ทุ
ดอี
เฒ่
าทรชนคนพาล อั
บปรี
สี
กระบาน
เปนพ้
นไป ลอบทํ
าสามี
แล้
วมิ
หนํ
า มึ
งจะซํ
้
าพากู
ไปข้
างไหน ชั
่
วช้
าสารพั
ดน่
าขั
ดใจ จะตบให้
ย่
อยยั
บลงกั
บมื
อ
บั
ดนั
้
น ยายเฒ่
าปลอบว่
าว่
าอึ
งอื
้
อ จะพาไปบ้
านเมื
องให้
เลื
่
องฤา ให้
ออกหน้
าข้
าชื
่
อ
ยิ่
งกว่
านี
้
ทรงธรรฆ์
สั
นณุ
ราชเมื
องใชย จะเศกให้
แม่
เป็
นมเหษี
ร อย่
าทรงห่
วงโสกาถึ
งสามี
เทวี
จะสุ
ขทุ
กเพรางาย
เมื
่
อนั
้
น จั
นทรสุ
ดาดาลเดื
อดไม่
เหื
อดหาย โกรธาด่
าทอมากมาย อย่
าภั
กอุ
บายให้
ตายใจ ผั
วกู
วอดวายจะตายด้
วย ที
่
จะได้
เอออวยอย่
าสงสั
ย ว่
าพลางนางทรงโสกาลั
ย ครวญครํ
่
า
รํ
่
าไรอยู
่
ไปมา ฯ โอด ฯ ร่
าย
โอ้
พระทู
ลกระหม่
อมของเมี
ยเอ๋
ย พระคุ
ณเคยปกเกล้
าเกษา อยู
่
เย็
นเป็
นสุ
ขทุ
กเวลา
วั
นนี
้
มาจากพระองค์
ทรงฤทธิ
์
เพราะว่
าเมี
ยชั
่
วช้
าพาซื
่
อ เชื
่
อถื
ออี
เฒ่
าทุ
จริ
ต บอกความลั
บไม่
ทั
นคิ
ด
จนพระสิ
้
นชี
วิ
ตรวายวาง พระเจ้
าพระคุ
ณของน้
องเอ๋
ย กรรมสิ่
งไรเลยได้
เคยสร้
าง จึ
งมี
อี
เฒ่
ามาตา
มล้
าง เลิ
ศล้
างมาแต่
ตั
ว น่
าสงสารป ่
านฉะนี
้
พระผั
วแก้
ว จะกลํ
าแดดอยู
่
แล้
วพ่
อทู
ลหั
ว ยิ่
งคิ
ดขุ
่
นข้
อง
หมองมั
ว ทอดตั
วเกลื
อกกลิ
้
งก็
นิ่
งไป ฯ โอด
บั
ดนั
้
น ยายเฒ่
าวั
กนํ
้
ามาลู
บให้
เห็
นนางได้
สมประดี
ก็
ดี
ใจ เร่
งฝี
พายให้
พายสุ
่
มมา ฯ
เชิ
ด
คร ั
้
นถึ
งจึ
งประทั
บตํ
าหนั
กแพ พอเห็
นท่
านเฒ่
าแก่
ก็
ไปหา ยายเฒ่
าเล่
าความตามกิ
จจา
อย่
าช้
าช่
วยทู
ลพระทรงธรรม์
ฯ เจรจา
บั
ดนั
้
น ยายเฒ่
าแก่
แร่
ไปขมี
ขมั
น คร ั
้
นถึ
งจึ
งทู
ลว่
ายายนั
้
น ได้
นางจั
นทร์
สุ
ดามาแล้
ว ฯ
เจรจา
เมื
่
อนั
้
น ท้
าวสรรณุ
ราชเร่
งผ่
องแผ้
ว จึ
งเสด็
จจากอาสน์
คลาดแคล้
ว ตามแนวท้
องฉนวน
ด่
วนไป ฯ เชิ
ด
คร ั
้
นถึ
งตํ
าหนั
กแพแลเห็
นยาย พระแย้
มยิ
้
มพริ
้
มพรายปราศั
ย ยายทํ
าความชอบข้
า
ขอบใจ ว่
าพลางพะยั
กให้
เผยม่
านทอง ฯ เจรจา ฯ ชมโฉม
พระพิ
นิ
จพิ
ศโฉมจั
นทร์
สุ
ดา นางในใต้
ฟ้
าไม่
มี
สอง ผิ
วเนื
้
อเรื
่
อเหลื
องเรื
องรอง
พั
กตร์
น้
องผ่
องเพี
ยงดั
งจั
นทรา อรชรอ้
อนแอ้
นเอวองค์
เนตรขนงน่
าร ั
กเปนหนั
กหนา ตลึ
งแลดู
นาง
ไม่
วางตา พระราชาแย้
มยิ
้
มกระหยิ่
มใจ ฯ ร่
าย
จึ
งเรี
ยกวอสุ
วรรณ์
อั
นบรรจง มาร ั
บองค์
เทวี
ศรี
ใส แห่
ห้
อมพร้
อมพร ั
่
งเข้
าวั
งใน
เสด็
จตามทรามวั
ยมาทั
นที
ฯ เชิ
ด
คร ั
้
นถึ
งจึ
งสั
่
งให้
พานาง ไปอยู
่
ในปรางค์
ปราสาทศรี
ตร ั
สพลางย่
างเยื
้
องจรลี
มาถึ
งที
่
ชํ
าระสระสรงนํ
้
า ลู
บไล้
สุ
คนธ์
ปรนปรุ
ง ดมดู
กลิ่
นฟุ
้
งเฉื
่
อยฉํ
่
า หยิ
บภู
ษามาทรงแล้
วลู
บคลํ
า