Page 166 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๑๕๙
วางนางลงเหนื
อเรื
อบั
นลั
งก์
ก็
บิ
ดบั
งม่
านทองอั
นผ่
องใส ให้
เร่
งออกนาวาคลาไคล
สุ
มใส่
สามแล่
นมาเต็
มที
ฯ โล้
ฯ เชิ
เมื
อนั
น โฉมนางจั
นทรสุ
ดามารศรี
คร ั
นพื
นคื
นได้
สมประดี
ความหาสามี
ไม่
พบพาน
ผั
นแปรแลเหลื
อบมาเห็
นยาย โฉมฉายชี
หน้
าแล้
วว่
าขาน ทุ
ดอี
เฒ่
าทรชนคนพาล อั
บปรี
สี
กระบาน
เปนพ้
นไป ลอบทํ
าสามี
แล้
วมิ
หนํ
า มึ
งจะซํ
าพากู
ไปข้
างไหน ชั
วช้
าสารพั
ดน่
าขั
ดใจ จะตบให้
ย่
อยยั
บลงกั
บมื
บั
ดนั
น ยายเฒ่
าปลอบว่
าว่
าอึ
งอื
อ จะพาไปบ้
านเมื
องให้
เลื
องฤา ให้
ออกหน้
าข้
าชื
ยิ่
งกว่
านี
ทรงธรรฆ์
สั
นณุ
ราชเมื
องใชย จะเศกให้
แม่
เป็
นมเหษี
ร อย่
าทรงห่
วงโสกาถึ
งสามี
เทวี
จะสุ
ขทุ
กเพรางาย
เมื
อนั
น จั
นทรสุ
ดาดาลเดื
อดไม่
เหื
อดหาย โกรธาด่
าทอมากมาย อย่
าภั
กอุ
บายให้
ตายใจ ผั
วกู
วอดวายจะตายด้
วย ที
จะได้
เอออวยอย่
าสงสั
ย ว่
าพลางนางทรงโสกาลั
ย ครวญครํ
รํ
าไรอยู
ไปมา ฯ โอด ฯ ร่
าย
โอ้
พระทู
ลกระหม่
อมของเมี
ยเอ๋
ย พระคุ
ณเคยปกเกล้
าเกษา อยู
เย็
นเป็
นสุ
ขทุ
กเวลา
วั
นนี
มาจากพระองค์
ทรงฤทธิ
เพราะว่
าเมี
ยชั
วช้
าพาซื
อ เชื
อถื
ออี
เฒ่
าทุ
จริ
ต บอกความลั
บไม่
ทั
นคิ
จนพระสิ
นชี
วิ
ตรวายวาง พระเจ้
าพระคุ
ณของน้
องเอ๋
ย กรรมสิ่
งไรเลยได้
เคยสร้
าง จึ
งมี
อี
เฒ่
ามาตา
มล้
าง เลิ
ศล้
างมาแต่
ตั
ว น่
าสงสารป ่
านฉะนี
พระผั
วแก้
ว จะกลํ
าแดดอยู
แล้
วพ่
อทู
ลหั
ว ยิ่
งคิ
ดขุ
นข้
อง
หมองมั
ว ทอดตั
วเกลื
อกกลิ
งก็
นิ่
งไป ฯ โอด
บั
ดนั
น ยายเฒ่
าวั
กนํ
ามาลู
บให้
เห็
นนางได้
สมประดี
ก็
ดี
ใจ เร่
งฝี
พายให้
พายสุ
มมา ฯ
เชิ
คร ั
นถึ
งจึ
งประทั
บตํ
าหนั
กแพ พอเห็
นท่
านเฒ่
าแก่
ก็
ไปหา ยายเฒ่
าเล่
าความตามกิ
จจา
อย่
าช้
าช่
วยทู
ลพระทรงธรรม์
ฯ เจรจา
บั
ดนั
น ยายเฒ่
าแก่
แร่
ไปขมี
ขมั
น คร ั
นถึ
งจึ
งทู
ลว่
ายายนั
น ได้
นางจั
นทร์
สุ
ดามาแล้
ว ฯ
เจรจา
เมื
อนั
น ท้
าวสรรณุ
ราชเร่
งผ่
องแผ้
ว จึ
งเสด็
จจากอาสน์
คลาดแคล้
ว ตามแนวท้
องฉนวน
ด่
วนไป ฯ เชิ
คร ั
นถึ
งตํ
าหนั
กแพแลเห็
นยาย พระแย้
มยิ
มพริ
มพรายปราศั
ย ยายทํ
าความชอบข้
ขอบใจ ว่
าพลางพะยั
กให้
เผยม่
านทอง ฯ เจรจา ฯ ชมโฉม
พระพิ
นิ
จพิ
ศโฉมจั
นทร์
สุ
ดา นางในใต้
ฟ้
าไม่
มี
สอง ผิ
วเนื
อเรื
อเหลื
องเรื
องรอง
พั
กตร์
น้
องผ่
องเพี
ยงดั
งจั
นทรา อรชรอ้
อนแอ้
นเอวองค์
เนตรขนงน่
าร ั
กเปนหนั
กหนา ตลึ
งแลดู
นาง
ไม่
วางตา พระราชาแย้
มยิ
มกระหยิ่
มใจ ฯ ร่
าย
จึ
งเรี
ยกวอสุ
วรรณ์
อั
นบรรจง มาร ั
บองค์
เทวี
ศรี
ใส แห่
ห้
อมพร้
อมพร ั
งเข้
าวั
งใน
เสด็
จตามทรามวั
ยมาทั
นที
ฯ เชิ
คร ั
นถึ
งจึ
งสั
งให้
พานาง ไปอยู
ในปรางค์
ปราสาทศรี
ตร ั
สพลางย่
างเยื
องจรลี
มาถึ
งที
ชํ
าระสระสรงนํ
า ลู
บไล้
สุ
คนธ์
ปรนปรุ
ง ดมดู
กลิ่
นฟุ
งเฉื
อยฉํ
า หยิ
บภู
ษามาทรงแล้
วลู
บคลํ