Page 165 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๕๘
 บัดนั้ น ยายเฒ่าร ับสั ่ งกระเษมสานต์ หยิบโน่ นฉวยนี่ตะลีตะลาน จัดใส่ ในพานแล้วยกมา
 เมื่อนั้ น สองกระษัตรยินดีเปนนักหนา ชวนเฒ่าทัศประสาทยาตรา ลงมาตามฉะนาน
ในวัง ฯ เพลงช้า
 บัดนั้ น ยายเฒ่ าเจ้าเล่ห์ทําล้าหลัง แวะเข้าก่อไฟใส่ประดัง แล้ววิ่งตึงตังตามมา
ทันสองกระษัตรที่ฝ ั ่ งชลที วางภารไว้ที่ร่วมพฤกษา เห็นพระจะลงในคงคา ยายทําเป็นว่าแล้วแย้มยิ้ม
ไฉนพระขรรค์ไว้มั ่ นคง ลงสรงถูกนํ้าจะเป็ นสนิม เสียดายพลอยประดับล้วนทับทิม จะขอไว้ริมชลธาร
 เมื่อนั้ น พระคาวีฟ ังคําที่ ว่าขาน ไม่รู้เล่กลคนบูราณ เพรากรรมนั้นบันดาลให้งวยงง ฯ
สระบุรง
 ชักพระแสงทรงยื่นให้ยายเฒ่า แล้วชวนโฉมเฉลาลงสระสรง ชําระสระสนานสําราญ
องค์ เวียนวงแหวกว่ายวารี พระหยอกนางพลางกอบคงคาซัด ชะอ้อนค้นสะบัดเบือนหนี เลี้ยวไล่
ไขว่ ขว้ากัลยานี สวนระริกซิกซี้ สํ าราญใจ ฯ เพลงฉิ่ง
 บัดนั ้ น ยายเฒ่าแสนร้ายหมายได้ เห็นสององค์ลงเล่นชราลัย วิ่งไปยังกองอัคคี
เอาพระขรรค์นั ้ นวางกลางเพลิงรุ ม เอาฟืนสุมใส่เข้าเหมือนเผาผี ก่อพลางเหลียวดูพระภูมี
แล้วป ัดเป ่าพัดวีวุ่นวายไป ฯ เชิดฉิ่ง
 เมื่อนั้ น พระคาวีร้อนรนไม่ทนได้ เจียรจักพินาศขาดใจ แลไปดูยายก็หายไป
เรียกเมียมาช่วยพี่ด้วยเจ้า คร ั ้ งนี้อีเฒ่ามันฆ่าผัว เรียกพลางอกสั ่ นอยู่ร ันร ัว ค่อยทรงตัวขึ้นจาก
คงคาไลย จะยืนยั ้ งตั ้ งกายก็ไม่ตรง นางโฉมยงเข้าประคองแล้วร้องไห้ ล้มลงกลางหาดเพียงขาดใจ
ภูวไนยรํ่าสั ่ งบังออน ฯ โอด ฯ โอ้
 โอ้ว่าโฉมยงนงลักษณ์ มีเสียทีร ักดวงสมร คร ั้ งนี้ชีวิตจะม้วยมร เพราะเจ้าวอนไต่ ถาม
ความลับ พี่ก็บอกออกให้ด้วยใจซื่อ ควรหรือย้อนยอกมากลอกกลับ มิได้ฟ ังพี่กําชับ ไปบอกกับ
ยายเฒ่าเจ้ามารยา คิดร้ายหมายล้ างชีวิตพี่ คร ั ้ งนี้ สุดสิ้นวาสนา เวราเราแล้วนะแก้วตา จะขอลา
โฉมฉายเจ้าวายปราน พระสุดสิ้นกําลังไม่สั ่ งได้ ด้วยดวงจิตต์พิศไฟนั้ นเผาผลาญ แอบอิงพิงองค์
นางนงคราญ ภูบาลซ่อนซบสลบไป ฯ โอด
 เมื่อนั้ น จันทรสุดาเห็นผัวนั ้ นตัดไษย กอดศพพัสดาโสกาไลย ทรามไวเพียงจะสิ้ นชีวัน
ฯ โอด ฯ โอ้
 โอ้ว่าพระองค์ผู้ทรงเดช เกิดเหตุคร ั ้ งนี้เพราะเมียขวัญ เชื่ออีเฒ่าแพศยาใจอาธรรพ์
จนมันลอบทํ าให้จําตาย คร ั ้ งนี้ มิชั ่ วก็เหมือนชั ่ ว คิดแค้นใจตัวไม่รู้หาย อดสูอยู่ใยไห้ได้อาย จะสู้ตาย
ตามองค์พระทรงธรรพ์ ว่าพลางทางกราบกับตีนผัว ทอดตัวโสกาเพียงอาสัญ สองกรค่อนทรวงเข้า
รุมร ัน ทรงกันแสงซบสลบไป ฯ โอด
 บัดนั ้ น ยายเฒ่าเผาพระขรรค์จนเหงื่อไหล เสลือกสลนซนฟื นใส่ไฟ หายใจกระหมอบ
หอบเต็มที แล้ววิ่งมามองทั ้ งสององค์ เห็นล้มลงแน่นิ่ งอยู่ กับที่ ไม่ไหวกายตายแน่แล้วคร ั ้ งนี้ พลาง
วิ่งตะลีตะลานมา เห็นนางกอดศพสลบไสล ก็แจ้งใจว่ายังไม่สังขา จึงอุ้มองค์อรไทยเจ้าไคลคลา
ไปยังท่าที่ประทับฉับไว ฯ เชิด ฯ เจรจา