Page 164 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

๑๕๗
เมื
อนั
น พระคาวี
แจ้
งระหั
ศขั
ดข้
อง หวั
นหวาดประหลาดจิ
ตต์
ผิ
ดทํ
านอง ค่
อยประคอง
เล้
าโลมโฉมงาม ร ั
บขวั
ญกั
ลยาแล้
วพาที
วั
นนี
หลากใจมาไต่
ถาม ฤายายยุ
เจ้
าจะเอาความ
บอกตามจริ
งเถิ
ดนะเทวี
ฯ เจรจา
เมื
อนั
น จั
นทร์
สุ
ดากล่
าวแกล้
งแส้
งไสศรี
บิ
ดเบื
อนเอื
อนอํ
าทํ
าท่
วงที
อะไรนี
มาตร ั
สกั
ดสะแกง น้
องร ั
กน้
องถามตามซื
อ ควรหรื
อมิ
บอกออกให้
แจ้
ง เพราะพระทรงศั
กดิ
ไม่
ร ั
กแรง
ว่
าพลางนางกรรแสงโสกา ผิ
นพั
กตร์
ผั
กใสมิ
ให้
ต้
อง สบิ
งสะบั
ดป ั
ดป้
องหั
ตถา พิ
ไรรํ
าทํ
ากลมายา
ประหนึ
งว่
าโฉมฉายจะวายวาง ฯ โอด
เมื
อนั
น พระคาวี
เห็
นน้
องหมองหมอง ค่
อยละโบมโลมลู
บปฤษฎางค์
ประคองนาง
นิ
รมลขึ
นบนเพลา สวมสอดกอดร ั
ดแล้
วตร ั
สปลอบ คิ
ดเช่
นนี
มิ
ชอบโฉมเฉลา พี
ร ั
กใคร่
ในองค์
นางนงเยาว์
แม้
นจะเปรี
ยบเที
ยบเท่
ากั
บดวงใจ หย่
าโศกนั
กพั
กน้
องจะหมองศรี
เจ้
าผิ
นพหน้
ามา
พี
จะบอกให้
พระขรรค์
นี
พี
ฝ ั
งชี
วิ
ตไว้
ใครลั
กเข้
าเผาไฟจะมรณา ความจริ
งบอกเจ้
าไม่
อํ
าพราง
อย่
าพู
ดมากปากสว่
างฟ ั
งพี
ว่
า เห็
นประจั
กษ์
แจ้
งแล้
วนะแก้
วตา พี
ร ั
กเจ้
ายิ่
งกว่
าชี
วาลั
เมื
อนั
น จั
นทร์
สุ
ดายิ
มย่
องสนองไข ที
นี
น้
องเห็
นร ั
กประจั
กษ์
ใจ ภู
วไนยโปรดปราน
ปราณี
คุ
ณของทรงฤทธิ
ดั
งบิ
ตุ
เรศ เหมื
อนฉั
ตรแก้
วกั
นเกษเกษี
ร จะขอเป็
นเกื
อกทองรองธุ
ลี
ไปกว่
าชี
วี
จะวายปราน ทั
งสอนสนิ
ทพิ
ศมั
ย ถ้
อยที
มี
ใจเกษมสานต์
คลึ
งเคล้
าเย้
ายวนชวนชื
นบาน
เยาวมาลไม่
มี
ราคี
เคื
อง คร ั
นเวลาตะวั
นบ่
ายฉายแสง นางออกมาจั
ดแจงแต่
งเครื
อง ใส่
สุ
พรรณ
ภาชน์
ทองรองเรื
อง แลชํ
าเลื
องเห็
นยายเข้
ามา ยิ
มพลางว่
าอย่
าทุ
กข์
เลย ยายเอ๋
ยผั
วร ั
กข้
าหนั
กหนา
เล่
าความตามคํ
าพั
สดา แล้
วกํ
าชั
บกํ
าชาสาระพรรณ์
ฯ เจรจา
บั
ดนั
น ยายเฒ่
าร ั
บคํ
าทํ
าร ั
บขวั
ญ กราบบาทซ้
ายขวาแล้
วว่
าพลั
น ลู
กไม่
เป็
นเช่
นนั
ดอกแม่
คุ
ณ เกลื
อกสามี
มิ
ร ั
กจึ
งให้
ถาม ใช่
จะแกล้
งกล่
าวความให้
เคื
องขุ
น ข้
าเป็
นผู
น้
อยคอยพึ
งบุ
ไม่
โว้
เว้
เนรคุ
ณอย่
าแคลงใจ
เมื
อนั
น จั
นทรสุ
ดาภาซื
อไม่
สงสั
ย คิ
ดว่
าข้
าหลวงเดิ
มก็
เคลิ
มไป หลงไหลนั
บถื
อว่
ซื
อตรง คร ั
นจั
ดแจงสํ
าเร็
จเสร็
จสั
บ ให้
ยายยกสํ
าร ั
บเข้
าไปส่
ง ตั
งถวายภู
วไนยด้
วยใจจง โฉมยง
หมอบคลานอยู
งานพั
ด ฯ เจรจา
เมื
อนั
น พระคาวี
ฤทธิ
รงทรงสวั
สดิ
แกล้
งเสวยข้
าวของจนท้
องคั
ด แล้
วตร ั
สสั
พยอก
หยอกนาง
เมื
อนั
น ยายเฒ่
ากระหยิ่
มยิ
มย่
อง สมหวั
งตั
งจิ
ตต์
ที
คิ
ดปอง ได้
ช่
องจะฆ่
าพระคาวี
ทํ
าเปนเข้
าไปให้
ใช้
สอย หมอบคอยถื
อชุ
ดจุ
ดบุ
หรี
พู
ดชั
กนิ
ทานบ้
านเมื
องดี
ประเวณี
กระษั
ตรสุ
ริ
วงค์
แม้
นได้
สมบั
ติ
พั
ศถาน ย่
อมแต่
งการมู
รธาภิ
เศกสรง ไปยั
งฝ ั
งนํ
าดั
งจํ
านง สั
งเกษทุ
กองค์
กระษั
ตรา
นี
พระจะพานไอสู
รย์
สื
บประยู
รวงค์
พงษา เชิ
ญเสด็
จไปสระสรงพระคงคา ตามหย่
างท้
าวพระยา
มาแต่
ไร ฯ เจรจา
เมื
อนั
น พระคาวี
ลุ
มหลงไม่
สงไสย จึ
งตร ั
สว่
าคิ
ดชอบเราขอบใจ จะทํ
าให้
ต้
องตาม
ประเวณี
ยายเปนผู
ใหญ่
ได้
เคยพบ จงแต่
งเครื
องให้
ครบตามที
แม้
นได้
ฤกษ์
งามยามดี
จะไปสระ
เกษี
ให้
สํ
าราญ