Page 163 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๕๖
 เมื่อนั้ น โฉมนางจันทร์สุ ดามาระศรี สมสู่อยู่ด้วยพระคาวี เปรมปรีปะฏิพัทกําหนัดใน
หยอกเย้ายิ้มแย้มแก้มก้น จะระคางผู ้ คนก็หาไม่ สง ัดเงียบซึ่งเสียงทั ้ งเวียงไชย สําราญใจอยู่ใน
ภาราทั ้ งสองคน ฯ ร่าย
 บัดนั้ น ยายเฒ่ าเพ่งพิศคิดฉงน ชายนี้ ทีท่วงชอบกล เห็นจะไม่ใช่คนตํ่าช้า ใส่
เครื่องประดับองค์ทรงพระขรรค์ รูปโฉมโนมพรรณ์งามนักหนา ตัวจะเป็ นลูกเฒ่าท้าวพระยา
จันทร์สุดาจึงปลงลงใจ กูคิดไว้ไม่สมอารมณ์ คิด จะลวงล้างชีวิตร์เสียให้ได้ แต่องค์กัลยาจะเอาไป
ทูลถวายท้าวไทยเอารางวัล ทําทีกิริยาค่อนโศกสัน ก้มกราบบาทาสุดาจันทร์ แล้วตีอกงกง ันรํ่าไร
ฯ โอด
 เมื่อนั้ น โฉมตรูดูยายก็จําได้ เป็ นค่าเก่าค่าเขยช่วงไช้ จึงพูดจาปราไสด้วยเมตตา
ยายหนีนกอินทรีไปช้านาน ลูกหลานอยู่ไหนไม่เห็นหน้า หรือนกมันกินสิ้ นชีวา เออตาผัวอยู่ดอก
หรือยาย
 บัดนั้ น ยายเฒ่ากล่าวเกลี้ยงเบี่ ยงบ่าย ลู กหลานก็กระจัดพร ัดพราย ท่านตาก็ตาย
แต่คราวนั ้น ข้าไปอยู ่เถื่อนถํ้าก็ลํ าบาก จึงพ้นปากป ักษาไม่อาสัญ ได้ยินเหล่ าชาวป ่าพูดจากัน
ว่าแม่จันทร์สุ ดาได้สามี ค้าสู่ดั ่ นด่นจนมาถึง จะอยู่พึ่งบุญท้าวทั ้ งสองศรี ยังพลั ่ นตัวกลัวแต่
นกอินทรีย์ มันมานี้หรือไม่เยาวมาลย์
 เมื่อนั้ น โฉมจันสุดาจึงว่าขาน ผัวข้ามาล้างมันวายปราณ หายมาช้านานจนป ่านนี้
 บัดนั้ น ยายเฒ่ าทําเป็นกระเษมศรี จึงว่าแม่คุณบุญสิ้ นที ได้สามีเรืองอิทธ์ฤททา
งามทั ้ งรูโฉมโนมพรรณ์ น่าชมสมกันเป็นหนักหนา สมคิดของยายที่หมายมา จะอยู่ด้วยกันยา
เป็ นข้าไทย แล้วทํ าท่าทีกระปรี้กระเปล่า ตักนํ้าตักข้าวเอาใจใส่ ทั้ งสองเจ้าเข้าที่บัญทมใน
ยายไปปรนนิ บัตพัตวี ฯ ตระ
 เห็นพระราชานิทตราสนิ ท นั ่ งพินิตพิศดูนางโฉมศรี ผิดกับกระษัตตราทุกทานี
ขัดพระขรรค์เข้ าที่ บรรทมใน คิดพระวงสงสัยหย่ างไรหยู่ จะล่ อลวงถามดูให้จงได้ คร ั ้ นรุ ่งราง
สว่างแสงอโนทัย ยายเฒ่าเข้าไปหยู่ในคร ัว
 เมื่อนั้ นจันทร์สุ ดามาทําของเสวย ตามเคยจัดแจงแต่งให้ผัว ยายเฒ่าเข้าเมียงหมอบ
หยอบตัว แล้วว่าแม่ทูนหัวหย่าไว้ ใจ อันองค์พัสดาพระสามี เห็นทีหาซื่อกับแม่ ไม่ เหน็บพระขรรค์
บรรทมทุ กคืนไป น่ าจะแหนงแคลงพระฤาทัยพระเทวี แม่จงถามไถ่ให้ประจักษ์ ถ้าท้าวร ักก็คงแจ้ง
ให้ถ้วนถี่ แม้นมิบอกออกความลับลี้ นานไปก็จะหนีมี่มั ่ นคง
 เมื่อนั้ น จันทร์สุดาภาซื่อก็ลุ่มหลง สําคัญมั ่ นหมายว่ายายตรง โฉมยงเห็นชอบก็ตอบไป
จริงอยู ่ ยายว่ าข้านึ กพร ั ่ น ขัดพระขรรค์ติดองค์น่าสงไสย จะทูลถามทรงศักดิ ์ ซักไซ้ จะให้ได้
ความสําคัญ ว่าพลางนางเข้าไปในที่ ปรนนิบัติพัดวีให้ผัวขวัญ ทําทีทอดสนิทติดพัน นวดฟ ั้ น
นั ่ งแนบแอบอิง สรรพยอกหยอกเย้าแย้มสรวล ชักชวนพูดจามารยาหญิง ได้ช่องก็ชะอ้อนวอนวิง
ทูลความตามจริงภูวไนย น้ องนึ กกินแหนงแคลงจิตต์ พระขรรค์ของทรงฤทธิ ์ เป็ นไฉน มิได้ละวาง
ให้ห่างไกล ฤาพระจะไม่ใว้ใจน้อง