Page 162 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๕๕
 เมื่อนั้ น สรรณุราชร้อนเร่าเศร้าหมอง แสนคะนึงถึงเจ้าผอบทอง เสด็จตรงออก
ท้องพระโรงชัย ฯ เสมอ
 ลดองค์ลงนั ่ งเหนืออาสน์ พร ั ่ งพร้อมอํามาตย์น้อยใหญ่ จึงตร ัสสั ่ งมหาเสนาใน
เร่งไปร้องป ่าวชาวพารา ผู ้ใดใครรู้จักบ้าง ตําแหน่งนางผมหอมเสน่หา ถ้าแม้นว่านําไปได้ นางมา
เงินทองเสื้อผ้าจะรางวัน เหย้าเรือนไร่นาจะหาให้ ข้าไทชายหญิงทุ กสิ่งสรรพ์ จงเร่งรีบร ัดจัดกัน
ไปป ่าวร้องให้ทันในวันนี้ ฯ เจรจา
 บัดนั ้ น อํามาตย์ร ับสั ่ งใส่เกศี ออกมาเกณฑ์กันทันที เส้นตีฆ้องร้องป ่าวไป ฯ เชิด เจรจา
 บัดนั้ น ยายเฒ่ าทัสประสาทชาติไพร่ เห็นเขาร้องป ่าวก็เข้าใจ นึกได้ลูกสาวของ
เจ้านาย ผมหอมปรากฏรสเร้า จะนําเข้าไปพามาถวาย กูจะได้พึ ่ งบุ ญเป็ นคุณยาย คิ ดแล้วเดินชาย
มาถามทัก ท่านขามานี่จะบอกเล่ า นางผมหอมเข้าเจ้านี่รู ้จัก รูปโฉมโนมพรรณ์ขยันนั ก จะอาษา
ทรงศักดิ ์ ไปร ับมา ฯ เจรจา
 บัดนั ้ น เสนีถามซักเป็นหนักหนา เห็นถ้อยยําคํามั ่ นสัญญา ก็ รีบพายายเฒ่าเข้าวังใน
ฯ เชิด
 คร ั้ นถึงจึงคลานเข้าไปเฝ้ า ก้มเกล้าทูลแจ้งแถลงไข ยายเฒ่าร ับคําจะนํ าไป ว่าจะได้
รู ้ จักนางเทวี เปนลูกสาวท่านท้าวพรหมจักร ปิ่นป ักจันทราบุรีศรี แต่เมืองนั้ นพลไพร่ก็ไม่มี นก
อินทรีย์กินตายเสียก่ ายกอง ที่ในวังยังแต่นางผมหอม งามพร้อมสาระพัดไม่ขัดข้อง บิดาซ่อนนาง
ไว้ในกลอง จงทราบฝ ่าลอองพระบาทา
 เมื่อนั้ น ท้าวสรรณุราชสําราญร่า ชื่นชมสมถวิลจินดา ดังได้เหนหน้ านางนงเยาว์
จึงตร ัสว่ าถ้าสมคะเนนึก อึกทึกใจหายแล้วยายเฒ่า มั ่ งมีดีกว่าค้าสําเภา ทุกข์ร้อนอะไรเล่ากับ
เงินทอง ยายเฒ่าจะเอาอะไรบ้าง ถ้านางกันดานบ้านช่ อง เร่งรีบคลาใครดังใจปอง ให้ได้ในกลอง
กลับมา
 บัดนั้ น ยายเฒ่ าทูลพลันด้วยหรรษา จะขอเรือเอกไชยไคล้คลา ไปร ับกัลยามากรุงไกร
 เมื่อนั้ น ท้าวสันณุ ราชเปนใหญ่ ได้ฟ ังจึงสั ่ งเสนาใน จัดเรือเอกไชยฉับพลัน เกณฑ์ยก
สํ าร ับใหญ่ใส่ให้เต็ม ล้ วนแต่ละเล่มคนขยัน
 บัดนั ้ น เสนาร ับสั ่ งใส่เกษี จากวังรีบวิ่งไปสิงคลี มาจัดเรือที่ พระบัญชา
 ยายเฒ่าทําประหนึ่งกิ้งก่า ขึ้นขี่ แคร่ คานหามคนตามมา ประตูดินตีนท่ าน่าสะพาน
 ลงนั ่ งยังเรือเอกไชย พลพวยนายไพร่อลหม่าน ออกเรือพร้อมกันมิทันนาน
ร้องขานโยนยาวฉาวมา ฯ โล้ เรือ
 ผ่อนพักพลพายหลายแห่ง นํ้าเชี่ยวเลี่ยวแรงเปนนักหนา สิบห้าวันถึงจันทภารา
ประทับท่าที่ท้ายเวียงไชย จึงสั ่ งพลพายทั้ งไพร่นาย อย่าเที่ยวไปไหน แต่ตัวของเราจะเข้าไป
สมคะเนเมื่อไรจะกลับมา สั ่ งแล้วเข้าสู่พระบุรี พลั ่ นตัวกลัวผีเป็ นนักหนา เห็นกระดูกเกลื่อนกลาด
ดาดสะดา รีบเดินภาวนาเข้าในวัง ฯ เชิด
 คร ั ้ นถึงจึงขึ้นปราสาททอง เมียงมองลับล่อถอยหลัง เสียงคนพูดอยู่เงี่ยหูฟ ัง
ซุดนั ่ งแอบประตูดูท่ วงที ฯ ช้า