Page 161 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๑๕๔
เรื่อง หลวิ ชัยคาวี
(คัดลอกจากสมุดบอกบทละคร ของนายฟั ก สถิตโชติ )
................................
 มาจะกล่ าวบทไป ถึงท้าวสรรณุ ราชจอมกษัตริย์ ครอบครองธานีบุรีร ัตน์ กรุงพัตวิสัย
สวรรณยา ท้าวมีอักเอกมะเหษี ชื่อนางคันธะมาลีเสน่หา อยู่ด้วยกันตั ้ งแต่หนุ่ มคุ้มชะลา ชันสา
หกสิบสี่ ปีปลาย น่ าพระทนบนล่างหางหัก ดวงพระภักเหี่ ยวเป็ นเส้นสาย เกศาเพิ่มจะปะหระปราย
พระกายชายจะพีมีเนื้อ พระเสวยมื้ อละชามสามเวลา ทรงกํ าลังวังชาประปลาย เหลือภอใจเที่ ยว
เกี่ยวผู้หญิงริงเรือ ผูกพันฟ ั้ นเฝื้อไม่ เบื่อใจ ราวกับหนุ่ มคลุ้มคลั ่ งนั ่ งบ่น จะหางามเล่นสักคนหนึ่ง
ให้ได้ ลําพึงคะนึ งคิดเป็นใจไป มิได้วางเว้นสักเวลา เมื่อจะเหตุเพทไพ ให้เล่าร้อนพระทัยเป็น
หนักหนา จึงชวนกํานันกันระยา ลงมายังที่ ตําหนักแพ ฯ เชิด เพลงฉิ่ง
 ท้าวเสด็จนั ่ งเหนื อเรือบันลังก์ สาวสนมกรมวังเซ็งแซ่ พระเอนอิงพิงพะนักแล้วผันแปร
เหลือบแลเห็นผอบลอยมา หยิบขึ้นเขม้นอยู่เป็ นครู่ เปิ ดดูก็เห็นเส้นเกษา หอมกลิ่นรวยรื่นชื่น
วิญญา พระนิ่งนึกตรึกตราในอารมณ์ ผมนี้ดีร้ายนางสาวน้ อย แกล้งลอยมาหาคู่สู่สม ชะรอยบุญเรา
เคยได้เชยชม จึงพบผอบผมกัลยา ฉุนคิดเคลิ้มคลั ่ งขึ้ นทั ้ งแก่ กระสันเสียวเหลียวแลชําเลืองหา
เห็นนางพนักงานคลานเข้ามา ยิ้มเยื้อนพยักหน้าว่านวงลักษณ์ ค่อยขยดลดองค์ลงนั ่ งใกล้ เห็นมิใช่
ผุดลุกขึ้ นกุกกัก ดูนางห้ามนางแหนยิ่งแค้นนั ก ให้ละลํ่าละร ักลืมองค์ ท้าวกอดผอบทองประคองไว้
มิได้ชําระสะสรง ขึ้นจากเรือสุวรรณบันจง เสด็จตรงมายังวังใน
 คร ั ้ นถึงจึงเข้าในห้อง ขึ้ นบนแท่นทองผ่องสัย กอดพระอบประทับกับทรวงไว้
ถอนฤาทัยครวญครํ่ารําพัน ฯ โอ้
 โอ้ว่านวนละอองเจ้าของผม ถ้าได้ชมจะถนอมเป็นจอมขวัญ เกศาหอมฟุ้ ง
ดังปรุงจันทน์ จะทรงโฉมโนมพรรณเป็ นฉันใด ทรวดทรงสูงตํ่าดําขาว ชันษาแก่สาวสักคราวใหน
แม้นรู ้ว่าเจ้าอยู ่บุรีใด พี่จะไปติดตามเจ้าทรามชม ถึงจะเป็นกระไรก็ไม่ว่า แต่พอได้เห็นหน้า
เจ้าของผม คิดละห้อยละเหี่ยเสียอารมณ์ ร้องให้ร้องห่มไม่สมประดี ฯ โอด
 เมื่อนั้ น นางคันธะมาลีมเหษี เห็นพระรํ่ ากําสดโศกี จึงเข้าไปในที่บรรทม แล้วนาง
ทูลทัดพัษดา พระทรงโศกาด้วยเผ้าผม จงคิดร ั ้ งหักอารมณ์ แม้นเคยคู่สู่สมไม่คลาดแคล้ว
จงหยุดยั ้ งตั ้ งสติตริตรอง จงดับความมัวหมองให้ผ่องใส ทรงพระชรานักหนาแล้ว ทูลกระหม่อม
เมียแก้วจงหักใจ
 เมื่อนั้ น สรรณุ ราชเคลิ้มองค์ยังหลงใหล เห็นเมียมาเซ้าซี้พิรี้พิไร ขัดใจกริ้ วกราด
ตวาดอึง ดูดุทําราวกับสาวแซ้ ไม่เจียมตัวกลัวแก่สักนิดหนึ่ ง นี่มานั ่ งเฝ้าภะเน้าภะนึง จะคอยหึงหวง
ข้าฤาว่าไร ฉวยพระขันง ันงกกระปกกระเปลี้ ย พระพิโรธโกรธเมียดังเพลิงไหม้ สะดุ ดโดนสาวสัน
กํานันใน แล่นไล่ ไม่เป็นสมประดี ฯ เชิด
 เมื่อนั้ น องค์อรรคชายามาระศรี ความกลัวอาญาพระสามี วิ่งหนีไปซ่อนซ้อนซุก
เหล่าพวกสาวสันกํานันนาง วิ่งวางวนเวียนจนเจียนจุก บ้างเข้าแฝงม่านคลานคลุก บ้างลุกแอบเตียง
เมียงมอง