ศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทย: คุ
ณค่
าแท้
และกระบวนการถ่
ายทอด กรณี
ศึ
กษาครู
วิ
ชิ
ต ชี
้
เชิ
ญ
21
มาตรฐาน พ 3.2 : รั
กการออกกํ
าลั
งกาย การเล่
นเกมและการเล่
นกี
ฬา ปฏิ
บั
ติ
เป็
นประจํ
าอย่
าง
สมํ
่
าเสมอ มี
วิ
นั
ย เคารพสิ
ทธิ
กฎ กติ
กา มี
นํ
้
าใจนั
กกี
ฬา มี
จิ
ตวิ
ญญาณในการแข่
งขั
น และชื่
นชมใน
สุ
นทรี
ยภาพของการกี
ฬา
หั
วข้
อเนื
้
อหาประกอบด้
วย
1. การเคลื่
อนไหว การออกกํ
าลั
งกายและการเล่
นกี
ฬาโดยใช้
หลั
กการทาง
วิ
ทยาศาสตร์
2. เกม กิ
จกรรมนั
นทนาการ การละเล่
นพื
้
นเมื
อง
3. กี
ฬา
4. คุ
ณลั
กษณะ : มี
นํ
้
าใจเป็
นนั
กกี
ฬา มี
ความรั
บผิ
ดชอบและจิ
ตวิ
ญญาณใน
การแข่
งขั
น
สํ
าหรั
บหลั
กสู
ตรฉบั
บนี
้
ผู
้
สอนต้
องกํ
าหนดรายละเอี
ยดการสอนของตนเองตามจุ
ดประสงค์
การเรี
ยนรู
้
ที่
กํ
าหนดให้
จากข้
อมู
ลเกี่
ยวกั
บหลั
กสู
ตรดั
งกล่
าวจะเห็
นได้
ว่
ารั
ฐบาลโดยกระทรวงศึ
กษาธิ
การมี
ความ
พยายามในการให้
ความรู
้
เกี่
ยวกั
บการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทยให้
แก่
เยาวชนผ่
านการเรี
ยนการสอนใน
หลั
กสู
ตรพลศึ
กษาต่
อเนื่
องมาหลายปี
แต่
เนื่
องจากความเข้
าใจในตั
ววิ
ชาและความสามารถของ
ครู
ผู
้
สอน รวมทั
้
งการตระหนั
กในความสํ
าคั
ญของศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทยมี
น้
อยลง จึ
งทํ
า
ให้
องค์
ความรู
้
ของศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทยถู
กตั
ดทอนลงเรื่
อย ๆ นอกจากนี
้
เมื่
อเป็
นวิ
ชาใน
ความรั
บผิ
ดชอบของหมวดวิ
ชาพลานามั
ยซึ
่
งมี
การสอนกี
ฬาประเภทอื่
น ๆ มากขึ
้
นและมี
เวลาสอนไม่
มากนั
กวิ
ชาศิ
ลปะการต่
อสู
้
ป้
องกั
นตั
วแบบไทยจึ
งไม่
ได้
รั
บความนิ
ยมและไม่
สามารถถ่
ายทอดคุ
ณค่
า
และความสํ
าคั
ญไปย ั
งผู
้
เรี
ยนได้
3. คุ
ณค่
า (Value)
คุ
ณค่
า
คํ
าว่
า “คุ
ณค่
า” (Value) หมายถึ
ง ลั
กษณะที่
“พึ
งประสงค์
” หรื
อลั
กษณะที่
“ควรจะเป็
น” ของ
สิ ่
งสิ ่
งหนึ
่
ง คุ
ณค่
าแตกต่
างจากข้
อเท็
จจริ
งตรงที่
ว่
าในขณะที่
ข้
อเท็
จจริ
งจะระบุ
ถึ
งคุ
ณสมบั
ติ
เชิ
ง
กายภาพที่
สามารถรั
บรู
้
ได้
ด้
วยประสาทสั
มผั
ส หรื
อพู
ดถึ
งความเป็
นมาหรื
อความสั
มพั
นธ์
ของสิ
่
งนั
้
นที่
มี
กั
บสิ ่
งอื่
น คุ
ณค่
าจะกล่
าวถึ
งคุ
ณสมบั
ติ
เชิ
งนามธรรมที่
เป็
น “...อุ
ดมคติ
ต่
างๆ ในด้
านความจริ
ง ความดี
ความงาม และความบริ
สุ
ทธิ
์
ทางจิ
ตใจ...” ของสิ
่
งสิ ่
งนั
้
น (สุ
เมธ เมธาวิ
ทยกุ
ล,2534) นอกจากนี
้
คุ
ณค่
า
ย ั
งเป็
นปั
จจั
ยสํ
าคั
ญในการดํ
ารงชี
วิ
ตของมนุ
ษย์
เพราะคุ
ณค่
าถื
อเป็
น“อาหารทางใจ” ที่
ตอบสนองความ