Page 239 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

ศิลปะการต่อสู้ป้ องกันตัวแบบไทย: คุณค่ าแท้และกระบวนการถ่ายทอด กรณี ศึกษาครูวิ ชิต ชี้ เชิญ
224
คุ ณค่าแท้ด้านของคุณธรรม คื อ ความกตัญ�ู นี้ เป็ นคุ ณค่าที่ มาจากรากฐานคําสอนใน
พระพุ ทธศาสนา พระพุทธศาสนาได้สรรเสริ ญผู ้มีความกตัญ�ู และให้ความสํ าคัญในเรื่องนี้ โดย
จัดเป็ นมงคลหนึ่ งในมงคลชีวิต 38 ประการ ดังพุทธภาษิ ตที่กล่ าวว่า
นิ มิตตํ สาธุรูปานํ
ความกตัญ�ูเป็ นเครื่ องหมายของคนดี
กตัญ�ุตา เอตมฺมงฺ คลมุ ตตมํ
ความกตัญ�ูเป็ นมงคลสู งสุด
ความกตัญ�ูเมื่ อเกิดขึ้ นในตัวบุคคลจะทําให้บุ คคลมีการปฏิ บัติต่ อกันด้วยการให้เกียรติ ยกย่อง มีมิตร
ไมตรี ต่อกั น ทําให้เกิ ดแบบแผนของการเคารพผู ้ อาวุ โส การมีสัมมาคารวะ การยกย่ องให้เกียรติ
ความอ่ อนน้อมถ่อมตน การที่ ครูวิชิ ต ชี้ เชิ ญ ได้ให้คุ ณค่าแท้กับความกตัญ�ูและถ่ ายทอดให้แก่
อนุชนรุ ่ นหลังนี้ สอดคล้องกับงานวิจัยของ สุ จิตรา สุ คนธทรัพย์ (2541) ที่พบว่ าการเรียนการสอน
ศิ ลปะการต่อสู้ป้ องกันตัวแบบไทยในอดี ตนั้ นจะก่อให้เกิดคุณลักษณะของความเป็ นผู ้ มีกตัญ�ูกตเวที
ในผู ้ เรี ยน แสดงให้เห็นว่ าครู วิชิต ชี้ เชิ ญ เป็ นผู ้ ที่ ซึบซับคุณค่ าแท้ของศิ ลปะการต่อสู ้ป้ องกันตัวนี้ มา
ตั้ งแต่เริ่ มเรี ยนและได้นําคุณค่านี้ ส่ งต่อให้แก่ศิ ษย์รุ ่ นต่อ ๆ มา ซึ่ งลักษณะของควาเป็ นผู ้ มีความกตัญ�ู
และมีความอ่อนน้อมนี้ เป็ นคุณลักษณะส่วนตัวของครู วิชิต ที่พบในการวิจัยครั้ งนี้
สําหรับคําว่ า “ความเป็ นมวย” เป็ นคําที่ครู วิชิ ต ชี้ เชิญ นํามาใช้สอนศิษย์ด้วยตนเอง คํานี้
ไม่ มีปรากฏในพจนานุกรมแต่เป็ นคําโบราณที่ใช้พูดกันมานานที่มักพูดว่า “ไม่ เป็ นมวย” อันหมายถึง
คนที่ พูดไม่รู ้เรื่ อง ไม่มีความคิด ไม่ มีสติ ซึ่ งวลีนี้ ไม่ มีความเกี่ยวกับเรื่ องของมวย ครู วิชิ ตได้วลี ว่า
“เป็ นมวย” มาใช้ในการสอนศิลปะการต่อสู้ป้ องกันตัวเนื่ องจากวลีนี้ สอดคล้องกับการสอนแต่ได้นํามา
ให้ความหมายในมุมมองของครูวิชิ ตว่า “ความเป็ นมวย หมายถึง พูดเป็ น ฟั งเป็ น คิ ดเป็ น แก้ปั ญหา
เป็ น และเรี ยนรู้ วัฒนธรรมไทยอย่ างถ่องแท้” ซึ่ งคุณสมบัติ ของความเป็ นมวยนี้ ครู วิชิตได้ตระหนักรู ้
ในตนเองการจากเรี ยน การฝึ กฝนแล้วนํามาใช้ในชี วิตประจําวันของตนจนเกิดการตกผลึกภายในจึงได้
นํามาใช้สอน
คุณค่ าแท้ทางด้านร่ างกายของศิ ลปะการต่อสู้ป้ องกันตัวแบบไทยที่ ครู วิชิ ต ชี้ เชิ ญ นํามา
ถ่ ายทอดให้แก่ ผู ้เรียน คือใช้ในการป้ องกันตัวนั้ น สอดคล้องกับงานวิ จัยของ สุจิตรา สุคนธทรั พย์
(2541) ที่ พบว่าศิลปะการต่อสู ้ป้ องกันตัวมี คุณค่าในตั วเอง คือใช้ ในการป้ องกันตัว คุณค่ านี้ เป็ นสัจ-
ธรรมของวิชาศิ ลปะการต่อสู้ป้ องกันตัว คือ เป็ นความจริ งแท้ในวิชาที่ ผู ้ สอนควรถ่ายทอดให้ เกิดขึ้ นใน