งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาวิชาช่างสิบหมู่สมัยกรุงรัตนโกสินทร์  ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ ๑ – สมัยรัชกาลที่ ๙ (พ.ศ.๒๕๔๒) และวัฒนธรรมกรุงเทพมหานคร 

ผลงานวิจัยแสดงให้เห็นว่า สมัยกรุงรัตนโกสินทร์ มีคำว่า “ช่างสิบหมู่”  ปรากฏในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย  ซึ่งเป็น “กรมช่างสิบหมู่”  ที่มีมาจนถึงสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว  แล้วเปลี่ยนแปลงหน่วยงานตลอดมาจนกระทั่งเป็น “ส่วนช่างสิบหมู่”  ของสถาบันศิลปกรรม   กรมศิลปากร  กระทรวงศึกษาธิการในปัจจุบัน   โดยมีการศึกษาวิชาช่างสิบหมู่  ได้แก่  ช่างเขียน  ช่างแกะ  ช่างสลัก  ช่างกลึง  ช่างหล่อ   ช่างปั้น   ช่างหุ่น   ช่างรัก   ช่างบุ  ช่างปูน  ฯลฯ  ทั้งการศึกษาวิชาช่างสิบหมู่แผนโบราณในวัง   วัด  และบ้านมาสู่การศึกษาวิชาช่างสิบหมู่ในระบบโรงเรียน  ของกระทรวงศึกษาธิการที่โรงเรียนเพาะช่างเมื่อสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเล้าเจ้าอยู่หัว   และอีกแห่งหนึ่งที่โรงเรียนศิลปศึกษาในสมัยรัชกาลปัจจุบัน  ส่วนการศึกษาวิชาช่างสิบหมู่นอกระบบโรงเรียน  เริ่มจัดการศึกษาที่สโมสรช่างในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  พิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ  พระนครในสมัยรัชกาลพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว  และวิทยาลัยในวังหญิง  วิทยาลัยในวังชาย ในสมัยรัชกาลปัจจุบัน

การศึกษาวิชาช่างสิบหมู่  มีจุดหมายเพื่อการสืบสานวัฒนธรรมกรุงเทพมหานคร  ๗ ด้าน  คือ ๑) กลุ่มช่าง ที่มีทั้งช่างหลวง  ช่างสงฆ์  ช่างพื้นบ้านพื้นเมือง  ๒) ถิ่นที่อยู่ช่างที่อยู่กันในวัง วัดต่าง ๆ และหมู่บ้านช่าง  ๓) ความเป็นอยู่ของช่าง  ที่มีความแตกต่างกัน  ๔) การประกอบอาชีพ มีทั้งการรับราชการ รับจ้าง ค้าขาย  ๕) ความเชื่อ มีการนับถือผี  ครู  ฤกษ์  สถาบันพระมหากษัตริย์  ๖) พระพุทธศาสนา ที่เป็นแรงบันดาลใจทำให้เกิดการสร้างสรรค์ผลงานวิชาช่างสิบหมู่  ๗) ประเพณี มีประเพณีที่วิชาช่างสิบหมู่เกี่ยวข้องคือ พระราชพิธีต่าง ๆ วัฒนธรรมไทยเหล่านี้ล้วนแสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตไทยส่วนหนึ่งในกรุงเทพมหานครตลอดมาในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์.