โครงการวิจัยเพื่อการพัฒนาแหล่งวัฒนธรรมให้เป็นแหล่งการเรียนรู้และแหล่งรายได้ของประชาชน : กรณีศึกษาย่านกุฎีจีนและพื้นที่ใกล้เคียง  มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาประวัติศาสตร์ความเป็นมา และสืบค้นแหล่งวัฒนธรรมต่าง ๆ ของชุมชนย่านกุฎีจีนและพื้นที่ใกล้เคียง  พร้อมทั้งศึกษาศักยภาพและนำเสนอแนวทางในการพัฒนา ส่งเสริม และการจัดการแหล่งวัฒนธรรมในย่านกุฎีจีนและพื้นที่ใกล้เคียง ให้เป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งรายได้ของชุมชน

               วิธีการดำเนินการวิจัย  คณะผู้วิจัยได้ใช้วิธีการศึกษาข้อมูลจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง  และวิจัยเชิงสำรวจแหล่งวัฒนธรรมต่าง ๆ  โดยใช้แบบบันทึกข้อมูล การสัมภาษณ์ และแบบสอบถามความคิดเห็น เพื่อให้ชุมชนในพื้นที่และผู้เกี่ยวข้อง เช่น พระ นักบวช ครู อาจารย์ เจ้าหน้าที่หน่วยงานราชการ ผู้เข้ามาใช้แหล่งวัฒนธรรม ฯลฯ  แสดงความคิดเห็นในการกำหนดรูปแบบและหาแนวทางการส่งเสริมและพัฒนาที่เหมาะร่วมกัน   โดยคณะผู้วิจัยได้นำเสนอผลการศึกษาวิจัยด้วยวิธีการพรรณนาเชิงวิเคราะห์

               ผลของการศึกษาวิจัยพบว่าแหล่งวัฒนธรรมในย่านกุฎีจีนและพื้นที่ใกล้เคียงที่สำคัญมีอยู่จำนวน 9 แห่ง  แหล่งวัฒนธรรมหลายแห่งมีสถานภาพและบทบาทความสำคัญหลายอย่างในขณะเดียวกัน เช่น เป็นทั้งศาสนสถานและโบราณสถาน   เป็นแหล่งท่องเที่ยว และ/หรือเป็นแหล่งผลิตสินค้าอันเป็นรายได้ของชุมชน เป็นต้น

               ในด้านการพิจารณาศักยภาพของแหล่งวัฒนธรรมคณะผู้วิจัยได้กำหนดเกณฑ์/ปัจจัยประกอบการคัดเลือกไว้ 1 ข้อ ได้แก่  มีทรัพยากรทางวัฒนธรรมเพื่อการเรียนรู้  มีทรัพยากรที่สามารถพัฒนาให้เป็นการสร้างรายได้  การเข้าถึงสะดวก  มีวิทยากร/ผู้เชี่ยวชาญ/ผู้แนะนำ  มีทรัพยากรทางวัฒนธรรมที่โดดเด่น  มีหน่วยงาน/องค์กรเข้าไปพัฒนา  และผู้ครอบครองหรือเจ้าของแหล่งวัฒนธรรมมีความเต็มใจที่จะพัฒนา   และได้คัดเลือกแหล่งวัฒนธรรมตัวอย่างสำหรับกำหนดรูปแบบการพัฒนา ดังนี้

               1.  โบสถ์วัดซางตาครู้ส และขนมฝรั่งกุฎีจีน

               2.  วัดกัลยาณมิตรวรมหาวิหาร

               3.  มัสยิดบางหลวง (กุฎีขาว)

               4.  ศาลเจ้าเกียนอันเกง

               5.  บ้านเครื่องวงปี่พาทย์พาทยโกศล

              ในด้านแนวทางการพัฒนาแหล่งวัฒนธรรมให้เป็นแหล่งเรียนรู้และแหล่งรายได้ของประชาชนนั้น    คณะผู้ศึกษาวิจัยพบว่า  ผู้ที่ควรมีบทบาทในการพัฒนาฯ ได้แก่  ชุมชน  สถาบันการศึกษา  และหน่วยงานภาครัฐ  โดยชุมชนควรมีบทบาทในด้านการมีส่วนร่วม ทั้งในด้านการวางแผนพัฒนาแหล่งวัฒนธรรม    และในด้านความรับผิดชอบ การตรวจสอบ และรับผลประโยชน์จากการพัฒนาแหล่งวัฒนธรรม   ในส่วนของสถาบันการศึกษา มีบทบาทในด้านการสร้างกระบวนการเรียนรู้ และหลักสูตรท้องถิ่นโดยใช้ข้อมูลจากแหล่งวัฒนธรรม  และในส่วนของหน่วยงานภาครัฐ  ควรมีบทบาทในด้านการส่งเสริมและสนับสนุนการพัฒนาแหล่งวัฒนธรรมของชุมชน  โดยตั้งอยู่บนพื้นฐานของการกระจายอำนาจ