Page 224 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

214
ที่ระลึก และรานสะดวกซื้ อ แมวาจะมีการทําประมงพื้นบ าน และเกษตรกรรมหลงเหลืออยูบ างแต
เปนส วนนอย
ดานประวัติศาสตร เกาะพะงันเปนเกาะที่มีผู คนเขามาตั้งถิ่นฐานมาช านาน แตไมปรากฏ
หลักฐานทางประวัติศาสตร แนชัดวาเกาะนี้มีผู คนอาศั ยเมื่อใด สมั ยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล า
เจ าอยู หัวรั ชกาลที่ 4 เกาะพะงั นอยูในการดู แลของเมื องไชยา ในสมั ยพระบาทสมเด็ จ
พระจุ ลจอมเกลาเจาอยูหัวรั ชกาลที่ 5 สมเด็จพระบรมวงศเธอเจาฟ ากรมพระยาภาณุพั นธุวงศวร
เดช ไดทรงตรวจเยี่ยมหัวเมืองปกษใต ไดทรงบันทึกเกี่ ยวกับเกาะพะงันไววาพะงันเป นเมืองๆ หนึ่ง
ขึ้นอยู กั บเมื องไชยา พระยาวจี สั ตยารักษ (ขํา ศรี ยาภัย) เจ าเมืองไชยา ไดส ง หลวงสมุ ทรคี รี
มาเปนเจ าเมืองเกาะพะงัน ตอมาในปพ.ศ. 2440 ไดมีการจัดระบบการปกครองทองถิ่นในรู ปแบบ
เมืองเกาะพะงันถูกยุบไปรวมกับเมืองเกาะสมุย ตั้งเปนอํ าเภอเกาะสมุยขึ้ นตอเมืองไชยา ในขณะ
นั้นเกาะพะงั นมีฐานะเปนตํ าบลประกอบดวย 2 ตําบล คือ ตํ าบลเกาะพะงัน และตําบลบ านใต
จนกระทั่งเมื่อวันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2513 กระทรวงมหาดไทยไดแยกเขตทองที่ ตําบลเกาะพะงัน
ออกจากอําเภอเกาะสมุย ยกฐานะเปนกิ่งอํ าเภอเมื่อวันที่ 23 ตุลาคม ป พ.ศ. 2513 และยกฐานะ
เปน “อํ าเภอเกาะพะงัน” เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2520
ดานวัฒนธรรมประเพณี เนื่องจากเกาะพะงันมีผูคนตั้งถิ่นฐานหลายกลุม ไดแก ชาวไทย ชาว
ไทยมุสลิม และชาวไทยเชื้อสายจีน วัฒนธรรมและวิถี ชีวิตของชาวเกาะพะงันแตละกลุมจึงแตกต าง
กัน ชาวไทย มี วัฒนธรรมและวิ ถีชีวิตที่คลายคลึงกับชาวไทยอําเภออื่น ๆ ในจังหวัดสุราษฎรธานี ที่
สํ าคัญไดแก การเกิด การบวช การแตงงาน การตาย รั บและสงตายาย ออกปากซอแรง ชักพระ
และชนควาย สวนชาวไทยเชื้อสายจีน มีวัฒนธรรมที่โดดเด นยึดถื อปฏิบั ติมาชั่วอายุ คน ไดแก
ประเพณี ตรุษจีน สารทจีน การกิ นเจ และเช็งเม ง สําหรั บชาวไทยมุสลิมมีวัฒนธรรมที่สํ าคัญ คื อ
การเกิด การละหมาด การถือศีลอด การจ ายซะกาต การตาย และการประกอบพิธีฮัจญ
สํ าหรับปญหาที่ตองแก ไขเรงดวนของเกาะพะงั น ไดแก ได ปญหาดานกายภาพ เศรษฐกิจ
สั งคม และวัฒนธรรม ดานกายภาพ ไดแก การคมนาคม ปญหาขาดแคลนน้ํา และป ญหาสภาพทาง
กายภาพเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม การคมนาคมไม สะดวกสวนหนึ่ งมาจากสภาพพื้นที่ที่มีภูเขาสูงชั น
สลับซั บซอนทอดตั วยาวถึงชายหาด เปนอุ ปสรรคตอการใช รถใชถนนของผูคน ปญหาขาดแคลนน้ํา
เนื่องไม มีแหล งน้ําดิ บสํารองตามธรรมชาติที่เพียงพอตอความตองการทําให มีปญหาขาดแคลนน้ํ า
ในชวงหนาแลง สําหรับปญหาสภาพทางกายภาพเปลี่ยนแปลงไป เก ิดจากการสรางที่อยูอาศัย ที่พั ก
โรงแรม รีสอรท บนภูเขาสูง บนโขดหิน หรือติดชายหาดมากเกินไป ด านเศรษฐกิจ ได แก คาครอง
ชีพสู ง ขาดการรวมกลุมเพื่อทํ ากิจกรรมทางด านเศรษฐกิ จ ขาดการประชาสัมพั นธดานการตลาด