Page 112 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

Basic HTML Version

102
นอกจากนั้
นสมเด็
จเจ
าฟ
าภาณุ
รั
งสี
ยั
งได
ทรงสรุ
ปชี
วิ
ตความเป
นอยู
ของชาวเกาะ
พะงั
นสมั
ยนั้
นว
“พวกราษฎรชาวเกาะถื
อกั
นว
ามี
ความสุ
ข เสี
ยค
าส
วยแล
วก็
ต
องถู
กหมายขอแรง
บ
าง ไม
ถึ
งกั
บเดื
อดร
อน”
สมั
ยที่
เกาะพะงั
นขึ้
นต
อเมื
องไชยา ที่
ว
าการของเมื
องเกาะพะงั
นตั้
งอยู
ที่
บ
านวกตุ
ม ซึ่
สถานที่
แห
งนี้
เจริ
ญกว
าที่
อื่
นๆ ทุ
กแห
งในเกาะ เพราะอ
าววกตุ
มเป
นอ
าวที่
เหมาะสมกั
บการจอด
เรื
อใบ และเป
นอ
าวที่
ใกล
กั
บอ
าวพุ
มเรี
ยงไชยา ซึ่
งเป
นจุ
ดที่
ใช
ติ
ดต
อระหว
างเมื
องเกาะพะงั
นและ
เมื
องไชยามากที่
สุ
ด ผู
ปกครองเมื
องเกาะพะงั
นในสมั
ยนั
นเรี
ยกว
า “หั
วเมื
อง” หั
วเมื
องเกาะพะงั
นคน
สุ
ดท
าย คื
อ หลวงสมุ
ทรคี
รี
ซึ่
งพระยาวจี
สั
ตยารั
กษ
(ขํ
า ศรี
ยาภั
ย) เจ
าเมื
องไชยาได
ส
งมาปกครอง
ต
อมาใน พ.ศ. 2440 มี
การจั
ดระบบการปกครองท
องถิ่
น เมื
องเกาะพะงั
นจึ
งถู
กยุ
บไป
รวมกั
บเมื
องเกาะสมุ
ย เรี
ยกว
าอํ
าเภอเกาะสมุ
ย ขึ้
นต
อเมื
องไชยา ดั
งนั้
นเมื
องเกาะพะงั
นจึ
งมี
ฐานะ
เป
นตํ
าบลมี
2 ตํ
าบล คื
อ ตํ
าบลเกาะพะงั
นและตํ
าบลบ
านใต
จนเมื่
อวั
นที่
11 กั
นยายน พ.ศ. 2513
กระทรวงมหาดไทยได
แยกเขตท
องที่
เมื
องเกาะพะงั
น เป
นกิ่
งอํ
าเภอและยกฐานะเป
นกิ่
งอํ
าเภอ
เกาะพะงั
น เมื่
อวั
นที่
23 ตุ
ลาคม พ.ศ. 2513 ในขณะนั้
นใช
อาคารรั
บรองแขกของวั
ดราษฎร
เจริ
เป
นที่
ทํ
าการอํ
าเภอ และยกฐานะเป
น “อํ
าเภอเกาะพะงั
น” เมื่
อวั
นที่
13 เมษายน พ.ศ. 2520 โดย
มี
ที
ว
าการตั
งอยู
หมู
ที
2 ตํ
าบลเกาะพะงั
น สํ
าหรั
บการปกครองท
องถิ
นเคยจั
ดตั
งเป
นสุ
ขาภิ
บาล
เกาะพะงั
น เมื
อป
พ.ศ. 2516 และยกเลิ
กเมื
อป
พ.ศ. 2519 ต
อมาในป
พ.ศ. 2528 อํ
าเภอเกาะ
พะงั
นได
ดํ
าเนิ
นการขอจั
ดตั
งสุ
ขาภิ
บาลตํ
าบลเกาะพะงั
น และกระทรวงมหาดไทยได
ประกาศ
จั
ดตั
งสุ
ขาภิ
บาลตํ
าบลเกาะพะงั
น อํ
าเภอเกาะพะงั
น เมื
อวั
นที
11 พฤศจิ
กายน พ.ศ.2533 ตาม
ประกาศในราชกิ
จจานุ
เบกษาเล
มที
107 ตอนที
222 ลงวั
นที
6 พฤศจิ
กายน พ.ศ. 2533 ต
อมา
ได
ยกฐานะเป
นเทศบาล เมื่
อวั
นที่
25 พฤษภาคม พ.ศ. 2543
พั
ฒนาการของชุ
มชน
ชุ
มชนเกาะพะงั
นเป
นชุ
มชนโบราณชุ
มชนหนึ่
งที่
มี
ผู
คนอาศั
ยอยู
นานนั
บพั
นป
ตามบั
นทึ
ของพระครู
สุ
ภั
ทรธรรมาภิ
รมย
ผู
ริ
เริ่
มก
อตั้
งวนอุ
ทยานการุ
ณเมตต
ได
กล
าวถึ
งพั
ฒนาการของชุ
มชน
เกาะพะงั
น โดยได
แบ
งเป
น 4 ช
วง (ไพฑู
รย
ปุ
นสุ
วรรณ และกั
ลญา แก
วประดิ
ษฐ
, 2552) ดั
งนี้
1.
ช
วงระยะก
อตั้
งชุ
มชน นั
กประวั
ติ
ศาสตร
และโบราณคดี
บางท
านได
ทํ
าการศึ
กษา
ค
นคว
าและลงความเห็
นว
า เกาะพะงั
นเป
นเกาะที่
มี
ผู
คนอาศั
ยมาช
านานนั
บพั
นป
แล
ว จากการ
สั
นนิ
ษฐานเข
าใจว
าผู
อพยพมาตั้
งหลั
กแหล
งอยู
บนเกาะพะงั
นเป
นกลุ
มแรกน
าจะเป
นชาวพื้
นเมื
องที่
อยู
แถบจั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช หรื
อไม
ก็
มี
พื้
นเพมาจากจั
งหวั
ดป
ตตานี
ซึ่
งได
มาประกอบอาชี
พทํ
ประมงเป
นหลั
ก ที่
สั
นนิ
ษฐานเช
นนี้
เพราะสั
งเกตจากชื่
อของเกาะและสถานที่
บางแห
งของจะมี
ชื่
อไป