102
นอกจากนั้
นสมเด็
จเจ
าฟ
าภาณุ
รั
งสี
ยั
งได
ทรงสรุ
ปชี
วิ
ตความเป
นอยู
ของชาวเกาะ
พะงั
นสมั
ยนั้
นว
า
“พวกราษฎรชาวเกาะถื
อกั
นว
ามี
ความสุ
ข เสี
ยค
าส
วยแล
วก็
ต
องถู
กหมายขอแรง
บ
าง ไม
ถึ
งกั
บเดื
อดร
อน”
สมั
ยที่
เกาะพะงั
นขึ้
นต
อเมื
องไชยา ที่
ว
าการของเมื
องเกาะพะงั
นตั้
งอยู
ที่
บ
านวกตุ
ม ซึ่
ง
สถานที่
แห
งนี้
เจริ
ญกว
าที่
อื่
นๆ ทุ
กแห
งในเกาะ เพราะอ
าววกตุ
มเป
นอ
าวที่
เหมาะสมกั
บการจอด
เรื
อใบ และเป
นอ
าวที่
ใกล
กั
บอ
าวพุ
มเรี
ยงไชยา ซึ่
งเป
นจุ
ดที่
ใช
ติ
ดต
อระหว
างเมื
องเกาะพะงั
นและ
เมื
องไชยามากที่
สุ
ด ผู
ปกครองเมื
องเกาะพะงั
นในสมั
ยนั
้
นเรี
ยกว
า “หั
วเมื
อง” หั
วเมื
องเกาะพะงั
นคน
สุ
ดท
าย คื
อ หลวงสมุ
ทรคี
รี
ซึ่
งพระยาวจี
สั
ตยารั
กษ
(ขํ
า ศรี
ยาภั
ย) เจ
าเมื
องไชยาได
ส
งมาปกครอง
ต
อมาใน พ.ศ. 2440 มี
การจั
ดระบบการปกครองท
องถิ่
น เมื
องเกาะพะงั
นจึ
งถู
กยุ
บไป
รวมกั
บเมื
องเกาะสมุ
ย เรี
ยกว
าอํ
าเภอเกาะสมุ
ย ขึ้
นต
อเมื
องไชยา ดั
งนั้
นเมื
องเกาะพะงั
นจึ
งมี
ฐานะ
เป
นตํ
าบลมี
2 ตํ
าบล คื
อ ตํ
าบลเกาะพะงั
นและตํ
าบลบ
านใต
จนเมื่
อวั
นที่
11 กั
นยายน พ.ศ. 2513
กระทรวงมหาดไทยได
แยกเขตท
องที่
เมื
องเกาะพะงั
น เป
นกิ่
งอํ
าเภอและยกฐานะเป
นกิ่
งอํ
าเภอ
เกาะพะงั
น เมื่
อวั
นที่
23 ตุ
ลาคม พ.ศ. 2513 ในขณะนั้
นใช
อาคารรั
บรองแขกของวั
ดราษฎร
เจริ
ญ
เป
นที่
ทํ
าการอํ
าเภอ และยกฐานะเป
น “อํ
าเภอเกาะพะงั
น” เมื่
อวั
นที่
13 เมษายน พ.ศ. 2520 โดย
มี
ที
่
ว
าการตั
้
งอยู
หมู
ที
่
2 ตํ
าบลเกาะพะงั
น สํ
าหรั
บการปกครองท
องถิ
่
นเคยจั
ดตั
้
งเป
นสุ
ขาภิ
บาล
เกาะพะงั
น เมื
่
อป
พ.ศ. 2516 และยกเลิ
กเมื
่
อป
พ.ศ. 2519 ต
อมาในป
พ.ศ. 2528 อํ
าเภอเกาะ
พะงั
นได
ดํ
าเนิ
นการขอจั
ดตั
้
งสุ
ขาภิ
บาลตํ
าบลเกาะพะงั
น และกระทรวงมหาดไทยได
ประกาศ
จั
ดตั
้
งสุ
ขาภิ
บาลตํ
าบลเกาะพะงั
น อํ
าเภอเกาะพะงั
น เมื
่
อวั
นที
่
11 พฤศจิ
กายน พ.ศ.2533 ตาม
ประกาศในราชกิ
จจานุ
เบกษาเล
มที
่
107 ตอนที
่
222 ลงวั
นที
่
6 พฤศจิ
กายน พ.ศ. 2533 ต
อมา
ได
ยกฐานะเป
นเทศบาล เมื่
อวั
นที่
25 พฤษภาคม พ.ศ. 2543
พั
ฒนาการของชุ
มชน
ชุ
มชนเกาะพะงั
นเป
นชุ
มชนโบราณชุ
มชนหนึ่
งที่
มี
ผู
คนอาศั
ยอยู
นานนั
บพั
นป
ตามบั
นทึ
ก
ของพระครู
สุ
ภั
ทรธรรมาภิ
รมย
ผู
ริ
เริ่
มก
อตั้
งวนอุ
ทยานการุ
ณเมตต
ได
กล
าวถึ
งพั
ฒนาการของชุ
มชน
เกาะพะงั
น โดยได
แบ
งเป
น 4 ช
วง (ไพฑู
รย
ปุ
นสุ
วรรณ และกั
ลญา แก
วประดิ
ษฐ
, 2552) ดั
งนี้
1.
ช
วงระยะก
อตั้
งชุ
มชน นั
กประวั
ติ
ศาสตร
และโบราณคดี
บางท
านได
ทํ
าการศึ
กษา
ค
นคว
าและลงความเห็
นว
า เกาะพะงั
นเป
นเกาะที่
มี
ผู
คนอาศั
ยมาช
านานนั
บพั
นป
แล
ว จากการ
สั
นนิ
ษฐานเข
าใจว
าผู
อพยพมาตั้
งหลั
กแหล
งอยู
บนเกาะพะงั
นเป
นกลุ
มแรกน
าจะเป
นชาวพื้
นเมื
องที่
อยู
แถบจั
งหวั
ดนครศรี
ธรรมราช หรื
อไม
ก็
มี
พื้
นเพมาจากจั
งหวั
ดป
ตตานี
ซึ่
งได
มาประกอบอาชี
พทํ
า
ประมงเป
นหลั
ก ที่
สั
นนิ
ษฐานเช
นนี้
เพราะสั
งเกตจากชื่
อของเกาะและสถานที่
บางแห
งของจะมี
ชื่
อไป