Page 58 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

47
ผู้ ค้ายาง จําแนกออกเป็ น 2 ประเภท คือ
1.พ่ อค้าระดับท้องที่ หรื อ พ่ อค้าเร่ ซึ่ งมีบทบาทมากในแหล่งที่ การคมนาคมย ังไม่
สะดวก พ่อค้าเร่ นี้ จะใช้ รถจักรยานยนต์ หรื อ รถยนต์ ไปซื้อยางแผ่นดิบ และเศษยางจากสวน
หรื อ ของเกษตรกรในหมู่บ้านโดยตรง
2.พ่อค้าระดับท้องถิ่น ได้แก่พ่อค้าในอําเภอ หรื อ จังหวัด เป็ นผู้ รั บซื้ อยางรายใหญ่ที่
รั บซื้ อยางจากชาวสวน หรือจากพ่อค้าเร่ นอกจากนี้ อาจจะไปรับประมู ลซื้ อจากกลุ ่มปรับปรุ ง
คุณภาพยางด้วย ขอบเขตของการซื้อยางจะซื้ อภายในจังหวัดตนเอง และ จังหวัดใกล้เคียง แล้ว
จะนําไปขายต่อให้กับโรงรมยาง (วิฑูร อินทมณี . 2540 : 171- 185 )
การขายยางพาราผ่านระบบตลาด จากผลการศึ กษาเกี่ ยวกับปั จจัยที่ ส่ งผลต่ อความ
แตกต่างในการขายยางแผ่นผ่านตลาดกลางและตลาดท้องถิ่ นของ ชุมพล พูลศิ ริ พบว่า การขาย
ยางส่วนมากเจ้าของยางพาราจะขายเป็ นยางดิ บ และขายให้กับพ่อค้าในท้องถิ่น เพื่อนําไปขายใน
โรงงานรมควันอีกต่อหนึ่ ง ชาวสวนจะมีผลกระทบต่อการขายยางผ่านตลาดกลางและตลาด
ท้องถิ ่นอันมีผลสื บเนื่ องไปถึงการพัฒนาคุณภาพยางให้มีมาตรฐาน แต่การขายในตลาดกลางนั้ น
จะได้รั บราคาที่สู งขึ้ น ขณะเดียวกันตลาดยางพารา ควรมีการส่งเสริ มการรวมกลุ่ มปรับปรุ ง
คุณภาพและการจัดตั้งจุดรับซื้อยางของตลาดกลางเพิ ่มมากขึ้ นรวมทั้งต้องมีการประชาสั มพันธ์ผล
การดําเนิ นงานของตลาดกลาง (ชุ มพล พูลศิ ริ.2537 : 188-195) ในส่ วนการซื ้อขายพ่ อค้าคน
กลางในท้องถิ ่น การกําหนดคุ ณภาพ การชั่งนํ้ าหนักยาง และการตกลงราคา ขึ้ นอยู่ กับการตกลง
ใจของทั้ งสองฝ่ าย และมักประสบปั ญหาในเรื่องผลประโยชน์ที่ จะได้รั บ ขึ้ นอยู่กับว่ าฝ่ ายใดมี
อํานาจใจการต่อรองมากกว่ากัน และผู้ เสี ยผลประโยชน์ ส่ วนใหญ่กลับเป็ นชาวสวนยาง และ
ต้องตกอยู ่ ในภาวะจํายอมตลอดมา
การซื้ อขายยางพารามีความเกี่ ยวข้องกับอุปสงค์ อุปทาน เช่นเดียวกับระบบการตลาด
อื่ น ๆ ในระบบทุนนิ ยม ซึ่ งการตอบสนองอุ ปทานต่อราคาในระยะยาวและการพยากรณ์ ราคา
สามารถนําไปใช้ในการคาดคะเนพื้ นที่เพาะปลู กเช่นจาการศึกษาถึ งอุ ปสงค์ อุ ปทานของยางพารา
ในปี ช่วง 10 กว่าปี ที่ ผ่านมา จากการศึกษาของ วลัยพร อาจหาญณรงค์ ในช่วงปี พ.ศ.2537 และ
พ.ศ. 2538 ในปี พ.ศ. 2537 พื ้นที่เพาะปลู กยางมีแนวโน้มเพิ่มขึ้ นในปี 2538 ผลการตอบสนอง
อุปทานต่อราคาในระยะสั้ น ใช้ระบบสมการอุ ปสงค์ของยางพารา โดยผ่านระบบสมการอุปสงค์
ของอุ ตสาหกรรมยางพาราของไทย พบว่า เมื่ออุปสงค์ ของยางพารา(การผลิตยางพารา)ทั ่วโลก
เพิ่มขึ้ น อุ ปทานอันเกิ ดจากโรงงานอุตสาหกรรมที่มีการรับซื้อยางเพื่อผลิตเพิ่มขึ้ น นอกจากนั้ นคือ
ปริ มาณยางจะส่งออกไปญี่ ปุ่ น ส่งออกไปจีน และเมื่อทําการวิเคราะห์ผลกระทบต่อสาขาการผลิ ต
อื่น ๆ เมื่อให้อุปสงค์สุ ดท้ายของอุตสาหกรรมยางพาราเพิ่มขึ้นในอัตราร้อยละต่าง ๆ และจะชักนํา