Page 53 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

42
ขาดแคลนไม้ จึงมีการปรับปรุ งไม้ยางพารามากขึ้ น พ.ศ. 2536ไทยกลายเป็ นผู ้ ส่ งออกนํ้ ายางข้น
อันดั บหนึ่ งของโลกและในพ.ศ. 2539 จัดตั้งสมาคมธุ รกิจไม้ยางพารา (บัญชา สมบูรณ์สุ ข และ
คณะ. 2546 : 22-25)
อย่างไรก็ตามการผลิ ตของแผ่นของชาวสวนยางพาราโดยทั่วไป ขาดการใส่ใจขั้นตอน
การผลิตทําไปตามวิ ถีการเดิม ๆ และยางแผ่นที่ ผลิ ตได้มักจะเป็ นยางเกรดตํ่า มีขยะปะปนกับ
แผ่นยาง ขาดการเอาใจใส่ ส่ งผลให้ผู ้ซื้ อส่ วนใหญ่คิดราคาเป็ นการคละกันในราคาเท่ ากับยาง
เกรดตํ่ า การศึกษาเทคนิ ควิ ธี ตลอดจนการองค์ความรู ้ต่ าง ๆ เพื่ อเพิ ่มผลผลิตของชาวสวน
ยางพารานั้ นนั บว่ามีความสํ าคัญมาก จากการศึกษาของพิชิ ต สพโชค เช่ นวิธีการกรี ดยางที่
ถูกต้อง สามารถเพิ่มผลผลิตมากขึ้ นแบบย ั่ งยืน โดยมีปัจจัยที่จะเพิ่มผลผลิ ตสูง กรีดยางได้ระยะ
ยาวนาน และเป็ นอั นตรายต่อต้นยางน้อยที่ สุ ดคือ 1) ความลึ กของการกรี ดยาง หากกรี ดลึก
เกิ นไปหน้ายางจะเป็ นแผลเปลือกงอกใหม่ขรุ ขระ ไม่ สามารถกรี ดต่อไปได้การกรีดยางจะลึ ก
หรื อไม่ขึ้ นอยู่กับความชํานาญของแรงงานกรี ด 2) ขนาดของการกรี ด หมายถึงจํานวนต้นยางที่
คนกรี ดสามารถกรี ดได้แต่ละวัน ขึ้ นอยู่กับขนาดของต้นยาง ความยาวรอยกรี ด ลักษณะของ
พื้ นที่ ความชํานาญของคนกรี ด และช่วงเวลาการไหลของนํ้ ายาง คนกรี ดคนหนึ่ งสามารถกรี ด
ได้ 450- 500 ต้นต่อวัน และควรกรีด 1/3 ของลําต้น 3) เวลาที่ เหมาะสมสําหรับกรี ดยาง
ผลผลิ ตของนํ้ ายางจะขึ้ นอยู่ กับการเต่ งของเซลล์ มี ผลต่อความดันภายในท่อนํ้ ายาง ในช่ วง
กลางวัน ความเต่ งของเชลล์ตํ่ าสาเหตุมาจากการคายนํ้ า และจากการทดลองพบว่า การกรี ดยาง
ในเวลา 03.00 – 06.00 น.ได้ปริ มาณนํ้ ายางมากกว่าช่วงเวลา 06.00-08.00 น. และการกรี ดยางใน
เวลากลางวันได้นํ้ ายางน้อยกว่ าในเวลากลางคืนเฉลี่ ยประมาณ 25 เปอร์เซ็น 4) ความสิ้ นเปลือง
เปลือก การกรี ดที่ ใช้ความถี่ของการกรี ดตํ่า จะสิ ้ นเปลื องเปลือกต่อครั้ งมากกว่ าการกรี ดที่ใช้
ความถี่ของการกรี ดสูง (5) ความคมของมีด มี ดกรี ดยางควรลับให้คมอยู่เสมอ เพราะจะทําให้ การ
ตัดต่อนํ้ ายางดีขึ้นและสิ้ นเปลืองเปลือกน้อยกว่าการใช้มีดกรี ดยางไม่คม (พิชิ ต สพโชค. 2544:129-137)
ย ังมีงานการศึกษาเกี่ ยวกับการเพิ ่มผลผลิตอื่นในพื้นที่ ปลูกยางพารา โดยไม่ ปล่อยทิ้งไว้
โดยไร้ ประโยชน์ เช่นพื้นที่ในสวนยางพารา ควรปลู กพืชคลุมดิ นเพื่อควบคุ มวัชพืช เพิ่มธาตุ
อาหารและปรับปรุ งดิ น การปลูกพืชในลักษณะเช่ นนี้ ชาวสวนเรียกว่า “พืชแซมยาง” ช่ วงเวลา
ปลูกตั้ งแต่เริ ่มปลู กยาง ไปจนถึงอายุยางประมาณ 3 ปี พืชที่ชาวสวนปลูกได้แก่ พืชล้มลุกหรื อ
พื ชขนาดเล็ก เช่นข้าวโพด ข้าวไร่ ถั่ว สั บปะรด พืชพักอื่น ๆ เช่น ขิ ง ข่า ขมิ้น เถาตูดหมู
ตูดหมา (พาโหม) ผักกูดเป็ นต้น (ไววิทย์ บุรณธรรม.2544:118-135; ยุพิ น รามณี ย์. 2541: 82-95)