Page 233 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

217
2.1 แผนการดําเนินชี วิตของสมาชิกในชุ มชนชาวสวนยางพารา
ชุมชนต้องรู้ จักตนเองโดยมีการจัดรวบรวมข้อมู ลของชุมชน และทําแผน
ดําเนิ นงานด้านต่าง ๆ เริ ่ มด้วย แผนในการส่ งเสริมการเรี ยนรู้วัฒนธรรมประเพณีของชุ มชนและ
วางแผนด้านสุ ขภาวะและสวัสดิ การต่าง ๆของชุ มชน
2.2 แผนชุมชนในการจัดการยางพารา
การทําแผนชุมชนเป็ นการค้นหาข้อมูลที่แท้จริ งของชุ มชน เพื่อทําความ
เข้าใจ วิ เคราะห์ ถึงลําดับความสําคัญของปัญหาของชุมชน และหลังจากนั้ นจึงร่ วมกันคิดหา
แนวทางแก้ไขตามขั้นตอนความเร่ งด่ วน และความยากง่าย ดังนี้ คือ 1) แผนในการลดต้นทุน
การผลิต ลดรายจ่ายของครอบครัว 2) แผนในการเพิ่มมูลค่าการผลิตยางพารา เช่ น จากการขาย
ยางแผนดิ บเป็ นยางอัดแท่ ง หรื อยางแผ่นรมควัน เพื่ อเพิ่มรายได้ ให้แก่ครัวเรื อนและชุ มชน
ชาวสวนยางพารา 3) มี การจัดทําธนาคารชุมชน จัดตั้ งกองทุนยางพาราในชุมชน โดยเชื่อมกับ
โครงสร้างพื้นฐานที่ จะทําให้การแก้ปัญหาของชาวสวนยางพาราดําเนินการไปอย่างเป็ นระบบ
และมีความเชื่อมโยง และ 4) ควรมีแผนธุ รกิจและอุตสาหกรรมของชุ มชน
3.3 แผนในการจัดการทรัพยากรชุ มชนในชุมชนชาวสวนยางพารา
การจัดการทรัพยากรในชุ มชนโดยเฉพาะทรัพยากรบุคคล ผู้นํานั บว่ามี
ความสําคัญ เห็นได้จากกรณี ของชุมชนไม้เรี ยงดังกล่าว การจัดการทรัพยากรมนุษย์ (คน) โดย
(1) ควรมีแผนการจัดตั้ งศูนย์การเรี ยนรู ้ของชุ มชน มุ ่งให้ความรู้ต่ าง ๆ ด้านวิชาการและอาชีพ
(2) จัดให้มีสภาชุ มชนจัดตั้ งเวทีเพื่ อใช้ในการแลกเลี่ยนเรี ยนรู้ และการแก้ปัญหาของชุ มชน
ร่ วมกัน เปิ ดโอกาสในสมาชิกทุกคนในชุ มชนเข้าร่ วม วิเคราะห์ ทบทวนประสบการณ์ สรุ ป
บทเรี ยน ปรับเปลี่ ยนความคิด และ (3) แผนในการพัฒนาชาวบ้านในการจัดการฟื้ นฟูภูมิปั ญญา
และองค์ความรู้ ต่าง ๆตลอดจนการแผนในการนําภูมิปัญญาของชุมชมมาประยุกต์ใช้
สํ าหรั บการวางแผนของชุ มชนทั้ งสามส่ วนนี้ คื อ แผนการดําเนิ นชีวิตของ
สมาชิ กในชุมชนชาวสวนยางพารา แผนชุ มชนในการจัดการยางพาราแผ่ น แผนการจัดการ
ทรัพยากรชุ มชนชาวสวนยางพารา ซึ่ งแผนชุ มชนเหล่ านี้ ต้องมีความสั มพันธ์กัน ทุ กคนใน
ชุ มชนต้องมองเห็ น คุณค่ า และมูลค่ า ทั้งสองมิติ ต้องมีความสัมพันธ์กันอย่างขาดมิ ได้ ต้องมี
สองส่ วนสองเรื่ องไปด้วยกันเสมอ มี การเรี ยนรู้ และการจัดทําแผน เพื่อความอยู่รอดของชุ มชน
ที่ลดการพึ่ งพิงจากภายนอก ชาวสวนยางพาราต้องมี ความพอดีในการใช้ชี วิต พอเพียง พออยู่
พอกิ น ต้องรู ้จักแยกแยะความต้องการกับความจําเป็ น รู ้จักการออม ไม่ฟุ่ มเฟื อย ตามกระแส