Page 218 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

202
ภาพที่ 15 ภาพที่ 16 ภาพที่ 17
ภาพที่ 15-17 ศู นย์การเรียนรู้ของชุ มชนไม้เรี ยงบริ การแก่นักเรี ยนนักศึกษา
ชาวบ้านในชุ มชน และผู้ สนใจทั่ วไป
ถ่ายเมื่อวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2553
สิ ่ งที่ สําคัญที่สุ ดของการพัฒนาศักยภาพของชุ มชนไม้เรี ยง คื อชาวบ้านทุ กคน
ในชุมชนไม้เรี ยงมี การปลูกฝั งเรื่ องจิตสํานึกสาธารณะ มีคุ ณธรรมจริ ยธรรม มีระเบี ยบวินัย ใส่
ใจใฝ่ รู ้ และร่ วมมื อกันพัฒนาชุมชน ซึ่ งการที่จะสร้ างทรัพยากรบุ คคลได้เช่ นนี้ ไม่ ใช่เรื่ องง่าย
นัก การรวมกลุ ่มอาจเกิดขึ้ นได้ในหลายชุ มชน แต่เป็ นเรื่ องยากในการที่ จะมีระบบการจัดการ
“คน” ให้เข้ามาดําเนิ นร่ วมกันในกิ จกรรมของชุมชน และทําให้ เกิดความเชื่ อมั ่นขึ้ นในกลุ่ม
สมาชิกและชุมชน คุ ณขจร ทิพาพงศ์1 เล่าให้ ฟังว่า “สําหรับชุมชนไม้เรี ยง เงิน ไม่ใช่ สิ ่ งจําเป็ น
ที่สุ ด คน มีความสําคัญกว่า เนื่ องจากมี หลายชุมชนที่ เงินเป็ นตั วทําให้คนแตกแยก มากกว่า
สร้ างเข้มแข็งให้กับชุมชน ดังนั้ นชุ มชนจึงคิดหาวิธีการที่จะใช้เงินมาเป็ น เครื่ องมือ ในการ
พัฒนาคน ไม่ใช่ ให้เงินมาทําลายคน การพัฒนาคนนั้ นไม่จําเป็ นต้องอยู่ในสถานศึ กษาเพราะ
บางครั้ งความรู้ท่ วมหัวย ังเอาตัวไม่รอด”
1 ขจร ทิพาพงศ์(ผู้ให้สัมภาษณ์), สุ ธิรา ชัยรักษา (ผู้สัมภาษณ์), หมู่ที่ 9 ตําบลไม้เรี ยง อําเภอ
ฉวาง จังหวัดนครศรี ธรรมราช เมื่อวันที่ 25 มกราคม พ.ศ. 2553.