Page 191 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

175
คนประกอบอาชี พที่ มั่นคง มากกว่ าให้บุ ตรหลานมาทําการเกษตรตามแบบอย่างของตนเอง
แรงงานในการทําสวนยางจากครัวเรื อนจึงมีเพี ยง คู่ สามีภรรยาที่ทําหน้าที่กรี ดยางและทําสวน
ยางพารา ส่วนบุ ตรชาย-หญิงมักไปประกอบอาชีพอื่ นในต่างถิ ่ น ด้วยเหตุ นี้ ชาวสวนยางพารา
จําเป็ นต้องมีการจัดหาแรงงานเพื่อสื บทอดในอาชี พนี้ เมื่อแรงงานในครั วเรื อนลดลงการจ้าง
แรงงานจากภายนอกมาจากต่างถิ ่ น เช่ น จากอําเภอนาบอน อําเภอปากพนัง อําเภอหัวไทร มี
จํานวนมากขึ้ นอีกทั้ งค่าจ้างก็แพงขึ้น
ในส่ วนของแรงงานกรี ดยางพารา เนื่ องจากบางครั วเรื อนมีสวนยางพาราหลาย ๆ ไร่ จึง
ไม่สามารถกรี ดยางได้ทั้งหมด หรื อบางครั วเรื อนประกอบอาชี พอื่นด้วยจึงไม่มีเวลากรี ดยางด้วย
ตนเอง จึงต้องจ้างแรงงานในการกรี ดยาง แรงงานรับจ้างส่ วนใหญ่เป็ นแรงงานจากเพื่อนบ้าน
ญาติพี่ น้อง หรือจากครั วเรื อนในละแวกบ้านเดียวกัน หรื อคนในชุ มชน สําหรั บแรงงานที่
รับจ้างในการกรี ดยางในชุ มชนไม้เรี ยง ส่วนใหญ่คื อชาวบ้านในหมู ่ที่ 9 ทั้งนี้ เพราะในหมู่ที่ 9 บ้าน
ควนนนท์นั้ นจะเป็ นชาวบ้านที่ อพยพย ้ายมาจาก ตําบลกระทูน อําเภอพิ ปูน จากตอนนํ้ าท่วมปี
พ.ศ. 2531 มีหลายครั วเรื อนไม่มีสวนยางพาราเป็ นของตนเองจึงรั บจ้างกรี ดยางเป็ นอาชีพหลัก
ส่ วนแรงงานจากต่างถิ่น ซึ่ งมีน้อยมาก หากแต่มีบ้างก็จะเป็ นแรงงานที่ มา จากอําเภอนาบอน จาก
อําเภอชะอวด หรื อจากอําเภอหัวไทร จังหวัดนครศรี ธรรมราช แต่ไม่ปรากฏว่ ามีแรงงานต่างด้ าว
(แรงงานพม่า) เข้ามารับจ้างกรีดยางในพื ้นที่ไม้เรี ยง
สําหรั บค่าจ้างกรีดยาง มี ส่ วนแบ่งอัตราจ้างระหว่างเจ้าของสวนกับผู ้ รั บจ้างที่พบมาก
ที่สุ ดคือคือ 60 ต่ อ 40 (อัตราส่วน 60: 40 ) กล่าวคือ ในการขายยางแต่ ละครั้ งผู้ รั บจ้างกรี ดยางจะได้
สวนแบ่งจากที่ ขายได้เป็ นสี่สิ บบาท จากหนึ่ งร้ อยบาท ส่ วนเจ้าของสวนจะได้รั บหกสิบบาท มี
บางที่เจ้าของสวนจ้างโดยแบ่ งครึ่ ง หรื อในอัตราส่วน 50:50
การก่อตัวในรู ปแบบการพึ่งตนเองของชุ มชนไม้เรี ยง
ในช่ วงปี พ.ศ. 2540 เป็ นช่วงที่ประเทศไทยพบกับวิกฤติ เศรษฐกิจจิตสํานึกในเศรษฐกิจ
พอเพียงจึง เข้ามามี อิทธิพลต่ อคนในชุมชนมากขึ้ น
การก่อตัวในรู ปแบบกระบวนการพึ่ งตนเองของชุมชนไม้เรี ยงได้เกิดขึ้ นมาก่อนหน้านี้
แล้ว แต่ปรากฎเป็ นที่ รู้จักในช่วงใกล้เคี ยงกันนี้ เองชุมชนไม้เรี ยงได้พยายามสร้างกระบวนการ
พึ่งตนเองจากการร่ วมกันทําแผนชุ มชนหรื อแผนแม่บทชุมชนโดยวางแผนเพื่อที่จะพัฒนาคนใน
ชุ มชน ส่ งเสริ มพัฒนาอาชี พและความเป็ นอยู่ เพื่อแก้ปั ญหาความยากจนในหลาย ๆ ด้าน
โดยเฉพาะกระบวนการสร้าง แนวคิ ดเศรษฐกิจความพอเพียงของชุ มชนเป็ นเหมื อนพลังผลักดันที่