163
สํ
าหรั
บการดู
แลรั
กษาสวนยางพาราชาวบ้
านดู
แลรั
กษาโดยใช้
พร้
าถางพวกวั
ชพื
ชต่
างๆ
ออก และใช้
จอบถากรอบบริ
เวณโคนยางหรื
อถางยาวตลอดแถวแรงงานที่
ใช้
มั
กเป็
นสมาชิ
กใน
ครั
วเรื
อน ในส่
วนของแรงงานกรี
ดยางพารา จะเป็
นแรงงานในครั
วเรื
อน ในช่
วงนํ
้
าท่
วมปี
พ.ศ.
2531 มี
หลายครั
วเรื
อนไม่
มี
สวนยางพาราเป็
นของตนเองจึ
งรั
บจ้
างกรี
ดยาง
ชุ
มชนไม้
เรี
ยงกั
บการเปลี่
ยนแปลงเข้
าสู
่
ทุ
นนิ
ยม
1. การพั
ฒนาเปลี่
ยนแปลงเพื่
อไปสู
่
ความเป็
นผู
้
เชี่
ยวชาญการในการผลิ
ตยางพารา
เมื่
อชุ
มชนได้
รั
บการพั
ฒนาส่
งเสริ
มความรู
้
ความสามารถ จนเกิ
ดความเชี่
ยวชาญใน
การผลิ
ตจึ
งหั
นไปผลิ
ตยางพาราเป็
นผลผลิ
ตหลั
กที่
เป็
นรายได้
สํ
าคั
ญของชุ
มชน ขณะเดี
ยวกั
นได้
ไป
พึ
่
งพิ
งปั
จจั
ยในการดํ
ารงชี
พอื่
น ๆ จากระบบเศรษฐกิ
จทุ
นนิ
ยม
1.1 ชุ
มชนถู
กกํ
าหนดให้
เป็
นเพี
ยงผู
้
ผลิ
ตยางพารา
เมื่
อชุ
มชนเริ
่
มเข้
าสู
่
ความสั
มพั
นธ์
กั
บระบบเศรษฐกิ
จแบบทุ
นนิ
ยม กระบวนการ
แลกเปลี่
ยนได้
เกิ
ดขึ
้
นในลั
กษณะที่
ชาวสวนยางพาราไม่
มี
อํ
านาจในการกํ
าหนดเงื่
อนไข คุ
ณภาพ
และราคาของยางพารา ทั
้
ง ๆ ที่
พ่
อค้
ามี
รั
บซื
้
อเพี
ยงไม่
กี่
ราย ประกอบกั
บการแลกเปลี่
ยนที่
กระทํ
า
โดยลํ
าพั
งเฉพาะแต่
ละครั
วเรื
อน ซึ
่
งมี
ผลผลิ
ตยางพาราในปริ
มาณไม่
มากนั
กจึ
งไม่
มี
พลั
งพอที่
จะ
สามารถต่
อรองกั
บพ่
อค้
าคนกลางได้
ภาครั
ฐได้
พยายามแก้
ไขปั
ญหานี
้
ด้
วยการให้
ชุ
มชนเป็
นผู
้
ผลิ
ต
ยางพาราที่
มี
ความรู
้
ความชํ
านาญ เพราะเชื่
อว่
าหากชุ
มชนสามารถดํ
าเนิ
นการได้
เช่
นนี
้
จะได้
ประโยชน์
จากการเป็
นผู
้
ผลิ
ตที่
เก่
งและสามารถผลิ
ตยางพาราได้
ในปริ
มาณและคุ
ณภาพสู
งขึ
้
น ซึ
่
ง
หมายถึ
ง รายได้
ที่
เพิ
่
มขึ
้
นของรั
ฐจากภาษี
การส่
งออกยางพาราก็
เพิ
่
มมากขึ
้
นด้
วย กลไกนี
้
นั
บได้
ว่
ามี
ส่
วนอย่
างสํ
าคั
ญทํ
าให้
ชุ
มชนเป็
นเพี
ยงผู
้
ผลิ
ต คื
อ กรมส่
งเสริ
มการเกษตร ที่
ให้
ความรู
้
เกี่
ยวกั
บการ
ผลิ
ตแผนใหม่
และจั
ดหาปั
จจั
ยการผลิ
ต่
าง ๆ ให้
กั
บชุ
มชน นอกจากนี
้
ย ั
งมี
ธนาคารเพื่
อ
การเกษตรและสหกรณ์
การเกษตรที่
ให้
ความรู
้
เรื่
องการผลิ
ตและการบริ
หารเงิ
นทุ
น โดยที่
กํ
าหนด
เงื่
อนไขของการกู
้
ยื
มในลั
กษณะที่
เป็
นการผลั
กดั
นให้
ชุ
มชนเข้
าร่
วมในการผลิ
ตเพื่
อการค้
า โดย
ไม่
ได้
ให้
ความสํ
าคั
ญกั
บการพั
ฒนาความรู
้
ความเข้
าใจ ทั
กษะหรื
อความชํ
านาญการในด้
านอื่
น ๆ
ให้
กั
บชาวสวนยางพารา
ในปี
พ.ศ. 2527 ชุ
มชนชาวสวนยางพาราในไม้
เรี
ยงได้
รวมตั
วกั
นสร้
างโรงงาน
รมยางพารา เป็
นการนํ
าเทคโนโลยี
จากภายนอกมาใช้
ปรั
บปรุ
งคุ
ณภาพของยางพาราและ ลดเวลา
การงานในการผลิ
ตยางแผ่
นดิ
บของชาวบ้
านแต่
ละครั
วเรื
อนให้
น้
อยลง โรงงานดั
งกล่
าวเกิ
ดขึ
้
น