Page 140 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

124
ชาวบ้านบางส่ วนเข้าไปลักลอบตัดต้นไม้และแปรรู ปไม้โดยผิดกฎหมาย แล้วนําออกไปขายให้ แก่
ผู ้ ต้องการได้อย่างสะดวกซึ่ งส่งผลต่อการเพิ ่มปริ มาณการทําลายทรัพยากรป่ าไม้ให้มากขึ้ นด้วย
สํ าหรั บทรัพยากรป่ าไม้ ในพื้ นที่ ของไม้เรี ยงมี ไม้จํ าพวก เคี่ยม ยางนา ตะเคี ยน
หลุมพอ พะยอม หว้า เที ยม ตะแบก อินทนิน จําปา เนียง ตีนเป็ ด สะตอ กระถินเทพา ไผ่ ตะพ้อ
หวายชนิดต่างๆ เป็ นต้น ส่ วนพื้นที่ ราบต่อจากพื้นที่ ทางทิศตะวันตก เป็ นพื้ นที่ควนเนิ น ที่ สู งและ
ภูเขา อันได้แก่ พื้นที่ บางส่ วนในหมู่ที่ 2 บ้านหนองม่วง และ หมู่ที่ 10 บ้านกันละ เดิมพื้ นที่บริ เวณ
นี้ เป็ นป่ าดงดิ บ อุดมสมบูรณ์ มีความสลับซับซ้อน และมี ความหลากหลายทางชีวภาพสู ง แต่ใน
ปั จจุบัน พื้นที่ ป่ าดงดิบย ังคงมี เหลื ออยู่เพียงบางส่ วนบริ เวณเขาศูนย์ซึ่ งเป็ นเขตสงวนอนุ รั กษ์
นับเป็ นพื้ นที่ป่ าผืนใหญ่ ผื นสุ ดท้ายที่เหลื อจากการขยายการบุ กรุ กพื้นที่ ของชาวบ้านเพื่ อปลูก
ยางพารา และการเข้าไปสัมปทานทําเหมืองแร่ ของเอกชน ส่งผลให้ พื้นที่ป่ าในปัจจุบันของไม้
เรี ยงมี เหลือไม่ ถึง 1% ของพื้นที่ ทั้งหมด
โรงเลื่อยที่สําคัญของชุ มชนไม้เรี ยงที่บริ เวณตลาดทานพอมี 2 โรงคือ โรงเลื่อยของ
เถ้าแก่ เทียม และโรงเลื่อยของเถ้าแก่ หวันเฮ้ง ตั้ งขึ้ นมาประมาณช่ วงปี พ.ศ. 2490 ต่วน มีสาย 1
เล่าให้ ฟังว่า “โรงเลื่อยของเถ้าแก่ เทียมเป็ นโรงเลื่อยโรงแรกของไม้เรี ยง เถ้าแก่ เทียมเป็ นชาวจี น
ที่มาจากกรุ งเทพ ฯ จากการที่เป็ นกุลีรถไฟมาก่ อน เถ่าแก่เป็ นคนขย ันมากสร้างโรงเลื่อยมี คนงาน
มากมาย ไม้ส่ วนใหญ่ เป็ นไม้ในละแวกนี้ และจากเขาศูนย์ ไม้ที่สํ าคัญที่แปรรู ปที่ โรงเลื่อยได้แก่
ไม้หลุมพอ ไม้ยาง ไม้พะยอม ฯลฯ ขณะเดียวกันเถ้าแก่เทียมได้สร้างโรงสี ข้าวด้วย หลังจากนั้ น
มีทายาทก็มาดําเนิ นกิจการต่อจากเถ้าแก่เทียมคือเถ่ าแก่เฮงทวน แต่หลังจากเถ่าแก่เฮงทวนบริ หาร
โรงเลื่อยระยะหนึ่ งก็เริ่ มซบเซาลงเรื่อย ๆ และปิ ดไปในที่สุ ด”
ต่ อมารัฐบาลได้ยกเลิ กสัมปทานป่ าไม้ในปี พ.ศ. 2531 เมื่อเกิดกรณี ดินถล่ มที่ตําบล
กระทูน อําเภอพิปูน จังหวัดนครศรีธรรมราช ส่ งผลให้การบุกรุ กพื้นที่ และการตัดไม้ทําลายป่ าใน
พื้นที่ จึงเริ่ มลดลงเช่นกัน
ทรั พยากรสั ตว์ป่ า
ไม้เรี ยงมี พื้นที่ เชื่อมต่อกับเทื อกเขานครศรี ธรรมราชจึงมีสัตว์ป่ ามากมาย โดยเฉพาะ
ในพื้ นที่เขาศูนย์ มีสัตว์ ป่ าชุกชุมมากในอดีต เช่น เสื อ หมี ควายป่ า กระทิ ง กวาง เก้ง ลิง ค่ าง บ่าง
ชะนี ลิ งลม เม่น อ้น นกโว่ อีแร้ง นกเค้าแมว นกฮูก อีกา นกกระยาง นกกะปูด นกกางเขน ฯลฯ
1 ต่วน มีสาย (ผู้ให้สัมภาษณ์ ), สุธิ รา ชัยรักษา (ผู ้ สัมภาษณ์ ), หมู่ที่ 2 ตําบลไม้เรี ยง อําเภอฉวาง
จังหวัดนครศรี ธรรมราช เมื่อวันที่ 15,26 มกราคม พ.ศ. 2553ใ