Page 139 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

123
พื้ นที่ป่ าสงวน พื้ นที่ชุ่มนํ้ า รวมทั้ งพื้นที่ ป่ าภู เขาจึงถูกทําลายลงอย่างต่อเนื่ องจากชาวบ้าน และ
นายทุนนอกพื้ นที่โดยมีวัตถุประสงค์หลักในการบุ กรุกขยายพื้นที่ เพื่อทําสวนยางพารา แต่ปัจจุบัน
ที่ดิ นบางส่ วนได้ถู กขายให้แก่ บุคคลภายนอก ทั้ งเพื่อใช้ทําการเกษตร และทํากิจการอื่น เช่ น
สร้ างที่อยู่อาศัย ถนนหนทาง ร้ านค้า หรื อสถานที่ให้บริการต่ าง ๆ รวมถึง สร้ างสถานที่ ราชการ
และรั ฐวิสาหกิ จ เป็ นต้น มีชาวบ้านบางคนที่เชื่อกันว่าทรัพย์สิ นอันเป็ นมรดกตกทอดมาจากบรรพ
บุรุ ษ ลู กหลานจะต้องพยายามดํารงรั กษาสื บต่อไว้ให้คงอยู่ จะปล่อยให้ตกเป็ นของคนอื่นไม่ ได้
อนุ โลมได้ก็เฉพาะญาติ พี่น้องเท่านั้ น
ทรั พยากรนํ้า
พื้นที่ ไม้เรี ยงส่ วนใหญ่เป็ นที่ ราบเชิงเขา จึงมีทรั พยากรนํ้ าทั้งที่ เป็ นแหล่ งนํ้ าใต้ดินและ
นํ้ าผิวดิ น เกือบทุ กตําบลสามารถนํานํ้ าใต้ดิ นมาใช้ประโยชน์ได้ง่าย ทั้ งจากการขุดบ่อนํ้ า สระนํ้ า
และการขุดเจาะบ่อบาดาล ในอดีตชาวบ้านแทบทุกครัวเรื อนที่ตั้ งบ้านเรือนห่ างไกลจากลําคลอง
หรื อแหล่ งนํ้ าผิวดิ นอื่น ๆ ใช้วิธีขุ ดบ่อดินเพื่อนํานํ้ ามาใช้ประโยชน์ ทั้ งเพื่ อบริ โภคและอื่นๆ ส่ วน
แหล่งนํ้ าผิวดิน ของตําบลไม้เรี ยง มีแม่นํ้าสายสําคัญคือแม่นํ้ าตาปี ซึ่ งมีต้นกําเนิ ดมาจากภูเขาหลวง
โดยไหลผ่านในเขตเทศบาลทานพอ และคลองหราด ที่ไหลมาจากภูเขาศู นย์ ผ่านสายนํ้ าตกเล็ก
ๆ เป็ นลําห้วยให้ชาวบ้านได้ใช้อุ ปโภค บริ โภค และสร้างประปาในหมู่บ้าน แม่นํ้ าลําคลองทั้ ง 2
สาย ทั้ งแม่นํ้ าตาปี และคลองหราดนับเป็ นเส้ นเลื อดหลักที่ สําคัญอย่างยิ ่ งของชุ มชนไม้เรี ยง
ทั้งด้ านคมนาคมและการดํารงชี พ โดยเฉพาะแม่ นํ้ าตาปี ในอดีตได้ใช้เป็ นเส้ นทางหลักในการ
คมนาคมติดต่อกับชุมชนภายนอก ปั จจุ บันชุมชนมี การดําเนิ นการจัดการนํ้ าด้วยการสร้างฝายเก็ บ
นํ้ าในพื้ นที่จํานวน 4 แห่ ง มีบ่อนํ้ าตื้ น บ่อนํ้ าโยก และจัดทําระบบประปาหมู่บ้าน 7 แห่ งด้วยกัน
ทรั พยากรป่ าไม้
เมื่ อปี พ.ศ. 2505 ได้เกิดวาตภัยครั้ งใหญ่ขึ้ นในพื้นที่ จังหวัดนครศรี ธรรมราช ใน
พื้ นที่ไม้เรี ยงก็ได้รั บผลกระทบอย่างมากเช่นกัน ทําให้ป่ าไม้โค่นล้ มเป็ นจํานวนมาก ส่งผลให้
ชาวบ้านเข้าไปบุกเบิ กพื้นที่ ป่ าเพื่อทําไร่ ทําสวนมากขึ้ น ประกอบกับราชการได้ให้สัมปทานป่ าไม้
ในปี พ.ศ. 2511 อนุ ญาตให้ ตั้งโรงเลื่อยที่ บ้านทานพอ จึงมีส่ วนอย่างสําคัญต่อการทําลายป่ าไม้
บนเทือกเขานครศรี ธรรมราช มีการทําลายทรั พยากรป่ าไม้ในพื้ นที่รุ นแรงมาขึ้ นเรื่ อย ๆ สําหรับ
ช่วงที่รุ นแรงที่สุ ด คือ ตั้ งแต่ปี พ.ศ. 2518 เป็ นต้นมา ทั้ งนี้ เพราะในช่ วงเวลานั้ นรัฐบาลของ ม.ร.ว.
คึกฤทธิ์ ปราโมช มี การส่งเสริ มพัฒนาโครงสร้างพื้ นฐาน มีการสร้างถนนหนทางจึ งง่ายต่อการที่