Page 84 - งานวิจัย - www.culture.go.th/research

๓๐
ออกไปไกลตน
โมโหนางดึก ปากสั ่ นรึกรึ ก ขบฟันคํารณ
จะบวชมิ บวช มึงอย่ามาบ่น เร่ งไปให้พ้น
กู ไม่รักแพง
นํ้ ารดหัวสาก สอนคนปากมาก เลี้ ยงลูกใจแขง
เห็นแม่ แข้นขัด แกล้าตัดไม้เกรง ลูกชั ่วลักเลง
เร่ งไปอย่านาน
เจ้ายินมารดา โกรธขึ้ งหนักหนา แช่งด่ าประจาน
เจ้าไม่โกรธตอบ นบนอบกราบกราน กล่าวคําอ่อนหวาน
เล้าโลมมารดา
ข้าแต่แม่เจ้า อย่าโศกอย่าเศร้า ตั้ งใจศรัทธา
ผิ ดพลั้ งสิ่ งใด ได้โปรดเกศา ลูกน้อยขอสมา
อย่ามีเวรกรรม
ลาแล้วเจ้าเดิ น บ่ายหน้ามุ่งเมิน พระย ังพระเถร
ครั้ นถึงกราบไหว้ ดอกไม้ประเคน มารดาประเคน
บวชเรี ยนตามใจ
(ยานี) ๑๑)
พระเถรฟั งเจ้าเล่ า ท่านผู ้เฒ่าอัชฌาศัย
รําพึงว่ากระไร แม่กุมารไม่เข้ามา
ทั้ งหลายบวชลูกเต้า เขาย่อมเข้ามาสู ่หา
ออนี่ไม่ จับนา ชะรอยเหตุจะพึงมี
จะบวชให้ โดยด่วน เห็นไม่ควรด้วยบาลี
ฟั งคําเด็กเจ็ดปี คนทั้งนี้ จะติฉิน
ตริ แล้วมีวาจา ว่าดูราเจ้าสุ บิน
คําแม่เจ้ายอมยิน ย ังไม่สนัดแก่หู ตา
ที่ จริ งเจ้าศรัทธา สาธุ สะชอบใจกู
เจ้าจงย ับย ั้งอยู่ จําจะสื บเอาข้อความ
ว่าพลางเรี ยกพระสงฆ์ ทั้งสององค์อันชาญสนาม
พระสมีจงไปถาม สี กายายให้แจ้งการ
สานุศิ ษย์ลาบัดใด ก็ เข้าไปในบ้านพราน
จึงถามแม่ กุมาร ลูกจะบวชนุญาตหรื อ
ลู กยาของข้าจริ ง ขับทิ้งเสี ยไม่นับถือ