๓๙
๔.) คลองโหล๊
ะจั
นกระเกิ
ดจากลํ
าห้
วยต่
าง ๆ ไหลผ่
านบ้
านโหล๊
ะจั
นกระ บ้
าน
โหล๊
ะเหรี
ยง บ้
านควนอิ
นนอโม บ้
านควนล่
อน บ้
านด่
านโลดและบ้
านแม่
ขรี
แล้
วไหลรวมกั
บคลอง
สายอื่
น ๆ
•
สภาพการเปลี่
ยนแปลงของทรั
พยากรธรรมชาติ
ชาวบ้
านในชุ
มชนตะโหมดได้
อาศั
ยผลผลิ
ตที่
ได้
จากป่
าเพื่
อการดํ
ารงชี
พมาตั
้
งแต่
การตั
้
งถิ ่
นฐานในครั
้
งแรก ทํ
าให้
ชาวบ้
านกั
บป่
ามี
ความสั
มพั
นธ์
กั
นอย่
างใกล้
ชิ
ด ชาวบ้
านในยุ
คการ
ก่
อตั
้
งบ้
านเรื
อนจึ
งให้
ความเคารพและนอบน้
อมต่
อผื
นป่
าสู
งมาก จึ
งเกิ
ดความเชื่
อเกี่
ยวกั
บสิ ่
ง
ศั
กดิ
์
สิ
ทธิ
์
สํ
านึ
กในบุ
ญคุ
ณและย ํ
าเกรงต่
อผื
นป่
า การเปลี่
ยนแปลงอั
นเกิ
ดจากการใช้
ประโยชน์
ในช่
วง
แรกเริ
่
มการตั
้
งถิ ่
นฐานจึ
งมี
ไม่
มากนั
ก อี
กทั
้
งทรั
พยากรป่
าไม้
และสั
ตว์
ป่
ามี
จํ
านวนมาก ประกอบกั
บ
จํ
านวนประชากรมี
ไม่
กี่
ครั
วเรื
อน จึ
งไม่
เห็
นความเปลี่
ยนแปลงของทรั
พยากรอย่
างชั
ดเจน
เมื่
อมี
การสร้
างทางรถไฟ ซึ
่
งเริ
่
มเปิ
ดใช้
ในปี
พ.ศ. ๒๔๕๙
ซึ
่
งรถไฟในสมั
ยนั
้
น
ใช้
ระบบไอนํ
้
า ต้
องใช้
เชื
้
อเพลิ
งไม้
ฟื
นเป็
นพลั
งงาน รั
ฐจะซื
้
อไม้
ฟื
นเพื่
อใช้
กั
บการรถไฟ จึ
งกระตุ
้
นให้
มี
การตั
ดไม้
บุ
กเบิ
กพื
้
นที่
ป่
าเพื่
อหาไม้
ขายให้
รั
ฐ แต่
การตั
ดไม้
ในสมั
ยนั
้
นย ั
งคงทํ
าในป่
าที่
ราบ เมื่
อตั
ด
ไม้
ออกแล้
วก็
ปรั
บพื
้
นที่
เพื่
อปลู
กข้
าวและพื
ชอื่
น ๆไว้
บริ
โภคและขาย ได้
ประโยชน์
จากการใช้
ที่
ดิ
น
หลายต่
อ เมื่
อชาวบ้
านเริ
่
มเห็
นประโยชน์
จากทรั
พยากรธรรมชาติ
มากขึ
้
นเห็
นลู
่
ทางการใช้
ประโยชน์
มากขึ
้
น ทํ
าให้
ทั
้
งไม้
ต้
นใหญ่
และต้
นเล็
กเริ
่
มถู
กทํ
าลายทั
้
งคนในพื
้
นที่
และนอกพื
้
นที่
โดยอาศั
ย
รั
ฐวิ
สาหกิ
จที่
เอื
้
ออํ
านวยผลประโยชน์
และชาวบ้
านมั
กอ้
างว่
าทํ
างานหลวง ทํ
าไม้
ให้
หลวง ในช่
วงนั
้
น
ชาวบ้
านที่
ตะโหมดที่
ทํ
าไม้
ขายให้
หลวงหรื
อการรถไฟ จะขนไม้
โดยใช้
เกวี
ยนและใช้
ควายลาก การ
ตั
ดไม้
ขายในขณะนั
้
นจึ
งทํ
าได้
ในขอบเขตที่
จํ
ากั
ดมาก
ในปี
พ.ศ. ๒๕๐๒ รั
ฐบาลได้
ออกกฎกระทรวง ฉบั
บที่
๖๕ ออกตามความใน
พระราชบั
ญญั
ติ
คุ
้
มครองและสงวนป่
า พุ
ทธศั
กราช ๒๔๘๑ อาศั
ยอํ
านาจตามความในมาตรา ๑๐ และ
มาตรา ๒๖ แห่
งพระราชบั
ญญั
ติ
คุ
้
มครองและสงวนป่
า พุ
ทธศั
กราช ๒๔๘๑ ซึ
่
งได้
แก้
ไขเพิ
่
มเติ
มโดย
พระราชบั
ญญั
ติ
คุ
้
มครองและสงวนป่
า (ฉบั
บที่
๓) พ.ศ.๒๔๙๗ รั
ฐมนตรี
ว่
าการกระทรวงเกษตร
ออกกฎกระทรวงไว้
ว่
า ให้
ป่
าเทื
อกเขาบรรทั
ดแปลงที่
๑ ตอน ๓ ในท้
องที่
ตํ
าบลกงหรา ตํ
าบลชะรั
ด
อํ
าเภอเมื
องพั
ทลุ
ง ตํ
าบลตะโหมด อํ
าเภอเขาชั
ยสน และตํ
าบลป่
าบอน อํ
าเภอปากพะยู
น จั
งหวั
ด
พั
ทลุ
ง ภายในแนวเขตตามแผนที่
ท้
ายกฎกระทรวงนี
้
เป็
นป่
าสงวน เมื่
อวั
นที่
๒๘ ธั
นวาคม ๒๕๐๒
โดยมี
พลเอกสุ
รจิ
ต จารุ
เศรณี
เป็
นรั
ฐมนตรี
ว่
าการกระทรวงเกษตร ซึ
่
งมี
จอมพลสฤษฎ์
ธนะรั
ชต์
เป็
น
นายกรั
ฐมนตรี
เหตุ
ผลในการประกาศใช้
กฎกระทรวงฉบั
บนี
้
เนื่
องจากป่
าไม้
แห่
งนี
้
มี
ไม้
ชนิ
ดดี
มี
ค่
า
เป็
นปริ
มาณมาก เช่
น ไม้
ยาง ยู
ง สยา ตะเคี
ยน มี
เนื
้
อที่
ประมาณ ๒๕,๐๐๐ ตารางกิ
โลเมตร เหมาะสม
๔๒
ดู
รายละเอี
ยดใน สงบ ส่
งเมื
อง. ๒๕๒๘. ประว ั
ติ
ศาสตร์
เศรษฐกิ
จพั
ทลุ
งพุ
ทธศตวรรษที่
๒๐ - ๒๕.
ประว ั
ติ
ศาสตร์
และโบราณคดี
พั
ทลุ
ง
.
พั
ทลุ
ง : โรงพิ
มพ์
พั
ทลุ
ง.