๒๔
•
โบราณสถานและโบราณวั
ตถุ
จากการสั
มภาษณ์
และศึ
กษาจากเอกสาร แหล่
งโบราณสถานและโบราณวั
ตถุ
ที่
สํ
าคั
ญ มี
ดั
งนี
้
วั
ดตะโหมด
ตั
้
งอยู
่
หมู
่
ที่
๓ ตํ
าบลตะโหมด อํ
าเภอตะโหมด จั
งหวั
ดพั
ทลุ
ง มี
เนื
้
อที่
ประมาณ ๒๑ ไร่
พื
้
นที่
ตั
้
งวั
ดเป็
นที่
ราบตํ
่
ากลางชุ
มชน มี
คลองตะโหมดไหลผ่
านกลางบริ
เวณวั
ด โดย
ในปี
พ.ศ. ๒๔๕๐ หลวงพ่
อเปี
ยมาจากวั
ดดอนคั
น จั
งหวั
ดสงขลา ได้
มาพั
กอยู
่
ในที่
ซึ
่
งเดิ
มเป็
นป่
าช้
า
มาก่
อน ต่
อมาประชาชนได้
ใช้
สถานที่
แห่
งนี
้
สร้
างขึ
้
นเป็
นวั
ด ตั
้
งแต่
วั
นที่
๑๐ เมษายน พ.ศ. ๒๔๕๒
โดยมี
พระอธิ
การช่
วย อิ
นทสโรเป็
นเจ้
าอาวาสรู
ปแรก ในด้
านการศึ
กษาทางวั
ดได้
เปิ
ดสอนพระปริ
ย ั
ติ
ธรรม ตั
้
งแต่
พ.ศ. ๒๔๘๕ นอกจากนี
้
ย ั
งจั
ดให้
มี
โรงเรี
ยนประถมศึ
กษาเปิ
ดสอน พ.ศ. ๒๔๖๔
ระยะแรกอาศั
ยศาลาการเปรี
ยญเป็
นที่
ทํ
าการสอน และทางวั
ดโดยพระครู
อุ
ทิ
ตกิ
จจาทรเจ้
าอาวาสรู
ป
ปั
จจุ
บั
น ย ั
งได้
คิ
ดจั
ดสร้
างโรงเรี
ยนมั
ธยมศึ
กษา โดยจั
ดหาที่
ดิ
นได้
๓๘ ไร่
จั
ดสร้
างอาคารเรี
ยนเป็
นที่
เรี
ยบร้
อยและทางวั
ดย ั
งให้
การอุ
ปการะตลอดมา ที่
ผ่
านมาวั
ดตะโหมดมี
เจ้
าอาวาสแล้
ว ๓ รู
ป คื
อ รู
ป
ที่
๑ พระอธิ
การช่
วย อิ
นทสโร พ.ศ. ๒๔๕๓-๒๔๘๑ รู
ปที่
๒ พระครู
หมุ
น ธมมปาโล พ.ศ. ๒๔๘๔
– ๒๕๑๐ รู
ปที่
๓ พระครู
อุ
ทิ
ตกิ
จจาทร (จ้
วน อั
ตฺ
ตมโน) ดํ
ารงตํ
าแหน่
งตั
้
งแต่
พ.ศ. ๒๕๑๐ เป็
นต้
น
ม
วั
ดโหล๊
ะจั
นกระ
ตั
้
งอยู
่
ที่
บ้
านโหล๊
ะจั
นกระ หมู
่
ที่
๖ ตํ
าบลตะโหมด อํ
าเภอตะโหมด
จั
งหวั
ดพั
ทลุ
ง สั
งกั
ดคณะสงฆ์
มหานิ
กาย มี
ที่
ดิ
นตั
้
งวั
ดเนื
้
อที่
๓๖ ไร่
พื
้
นที่
ตั
้
งวั
ดเป็
นเนิ
นสู
ง
ประชาชนได้
ร่
วมใจกั
นสร้
างขึ
้
นเป็
นวั
ดตั
้
งแต่
วั
นที่
๓ มิ
ถุ
นายน พ.ศ.๒๔๗๓ วั
ดได้
เปิ
ดสอนปริ
ย ั
ติ
ธรรม ตั
้
งแต่
พ.ศ.๒๕๑๙ และมี
โรงเรี
ยนประถมศึ
กษาตั
้
งอยู
่
ในวั
ดนี
้
๑ โรง วั
ดโหล๊
ะจั
นกระ มี
เจ้
า
อาวาสมาแล้
ว ๗ รู
ป คื
อ รู
ปที่
๑ พระขุ
น พ.ศ. ๒๔๗๓-๒๔๗๙ รู
ปที่
๒ พระหมี
พ.ศ. ๒๔๘๓-
๒๔๘๙ รู
ปที่
๓ พระทิ
้
ง พ.ศ. ๒๔๘๙ – ๒๕๐๑ รู
ปที่
๔ พระดํ
า พ.ศ.๒๕๐๒-๒๕๐๘ รู
ปที่
๕ พระ
ใบฎี
กาพร้
อม รู
ปที่
๖ พระเศี
ยร รู
ปที่
๗ พระอธิ
การปลื
้
ม ภทฺ
ทาวุ
โธ ดํ
ารงตํ
าแหน่
งตั
้
งแต่
พ.ศ.
๒๕๑๘ เป็
นต้
นมา
วั
ดถํ
้
าหั
วช้
าง
เป็
นวั
ดร้
างตั
้
งอยู
่
ที่
เขาหั
วช้
าง ตํ
าบลตะโหมด อํ
าเภอตะโหมด จั
งหวั
ด
พั
ทลุ
ง เป็
นวั
ดที่
สร้
างขึ
้
นในสมั
ยอยุ
ธยา ปรากฏหลั
กฐานในเพลาวั
ดเขี
ยนบางแก้
ว ว่
าเป็
นวั
ดหนึ
่
ง
ขึ
้
นกั
บคณะป่
าแก้
วหั
วเมื
องพั
ทลุ
ง บริ
เวณวั
ดมี
ถํ
้
าแห่
งหนึ
่
งเรี
ยกว่
าถํ
้
าหั
วช้
าง ปากถํ
้
าหั
นไปทางทิ
ศใต้
เดิ
มภายในถํ
้
ามี
พระพุ
ทธรู
ปปั
้
นปางไสยาสน์
หนึ
่
งองค์
ขนาดยาวประมาณ ๑๔ เมตร ฐานพระมี
รู
ปช้
าง
๑๙
คํ
านวณ นวลสนอง. ๒๕๔๓. ภู
มิ
ปั
ญญาชาวบ้
านกั
บการจั
ดการทรั
พยากรธรรมชาติ
: ศึ
กษากรณี
การ
จั
บผึ
้
งของชาวบ้
าน ตํ
าบลตะโหมด อํ
าเภอตะโหมด จั
งหว ั
ดพั
ทลุ
ง. วารสารมหาวิ
ทยาลั
ยทั
กษิ
ณ, ๓(๒), ๓๒. และ
สั
มภาษณ์
วรรณ ขุ
นจั
นทร์
, แกนนํ
าชุ
มชนตะโหมด, ๑๙ สิ
งหาคม ๒๕๕๐.